http://agrimologos.com http://staxtes2003.com
ο άνθρωπος είναι καιρός
µε τη βροχή, µε τη λιακάδα στα βλέφαρα
µε την οµίχλη στη φωνή
χαµόγελο και πίσω το πλαίσιο που τοποθετείται
ιριδίζον χείλη
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Α. Τα Πεντάστιχα της Πλευρώνας
1. [Ανήλιαγη]
Ανήλιαγη κι Αφέγγαρη ζωή μισό σκοτάδι
και τ’ άλλο τρέμουλο φωτός για ν’ αχνομπαίνει η ελπίδα
Να σε καρφώσω όνειρο και να σε βάψω ψέμα
Να μανταλώσω ράγισμα
Τετράφυλλο παράθυρο θανάτου.
Ι
Κοιμήσου εσύτρισευτυχισμένη, κοιμήσου
Σ’ αυτόν τον κήπο που φιλοξενεί
Το πιο αδυσώπητο πορφυρό χρώμα
Μορφή γαλήνια σάμπως χαραγμένη σε γυαλί
Βουβή αντανάκλαση που συνεχίζεται
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 26/12/2017
Η ζωή σου
υπήρξε η
τέχνη σου
Ίσως να μην τους έχετε προσέξει. Ίσως πάλι να μην ακολουθήσατε ποτέ εκείνους τους μυστικούς, παράλληλους δρόμους που περιβάλλουν την πόλη και που κρατούν ζωντανούς τους πιο δραματικούς χαρακτήρες της ζωής μας.
Είναι σκληρές οι νύχτες για τα παιδιά του μικρού, πλανόδιου θεάτρου. Μόλις νυχτώσει, -έρχεται πάντα μια ώρα που η ζωή μας φέγγει στις βιτρίνες -, που σαν άγγελοι όλοι οι κομφερασιέ αυτής της γης επιστρέφουν σε κάποια μυστικά πατρίδα. Διασχίζουν τις πολιτείες κρατώντας το ίσο της ανθρώπινης ψυχής τους, υπερασπίζονται σκοπούς που παραμένουν αναλλοίωτοι μες στους αιώνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Noel»
Αρχείο 22/12/2017
«Αν παρουσιαστεί ένας θεός ή ένας φρόνιμος δάσκαλος και μας πει να μη βάζουμε στο νου μας, ούτε να σκεφτόμαστε τίποτα που να μην μπορούμε να το εκφράσουμε αμέσως μεγαλόφωνα, αυτό ούτε μια μέρα δεν θα το βαστάξουμε», λέει τελικά, ο Μάρκος Αυρήλιος. Για χρόνια νόμιζα πως ήταν απόφθεγμα του Επίκτητου. Μου είχε καρφωθεί στο μυαλό από το 2002, όταν πρωτοκυκλοφόρησε το γνωστό πλέον βιβλίο που αγαπήθηκε πολύ από το κοινό κι αναφέρομαι φυσικά στο «Εις εαυτόν» στην παράφραση (όπως την αποκαλεί ο ίδιος) του Στέφανου Δέλτα από τις εκδόσεις της Εστίας (που περιλαμβάνει και το Εγχειρίδιο του Επίκτητου, αλλά και τον ύμνο στον Δία του Κλεάνθους). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Πώς μπορούμε να ζήσουμε ποιητικά τη μικρή ζωή μας»
Πράξη 3η, Σκηνή 1η
ΑΜΛΕΤ: Να ζει κανείς ή να μη ζει, αυτό είναι το ζήτημα∙
τι δείχνει πιο γενναία ψυχή, να υποφέρεις
πετριές και σαϊτιές μιας άθλιας τύχης,
ή να παίρνεις τ’ άρματα ενάντια σ’ ένα πέλαγο από βάσανα
κι αντιβγαίνοντάς να τους δίνεις τέλος; Ύπνος… θάνατος…
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
σκηνή: δυο άντρες, τραπεζάκι καφενείου, καφενείο
τόπος: χωριό, παραθαλάσσια
Ο ένας απότους άντρες στριφογυρνάει το καπέλο του χαϊδεύοντας τον γείσο, κοιτώντας κι απολαμβάνοντας μακριά
Ο άλλος, σκυφτός ανάμεσα στους ώμους, κλωθογυρίζει το σώμα του πάνω στην καρέκλα πατώντας το πόδι ανήσυχα με ρυθμό
Βεράντες και κοπέλες απαστράπτουσες από χάρη και καλλιέπεια, υπερσύγχρονος πολιτισμός, πεζοδρόμια με ηλεκτρονικά εκδοτήρια εισιτηρίων για ένα όνειρο μικρό, μυστικές ευχές για ένα όνειρο μεγάλο///Γιγαντοαφίσες με δαντελωτά εσώρουχα και ημιπολύτιμες ευχές, Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.