Αρχείο 07/10/2016

Αγαπημέ[..] μου [όνομα δυσανάγνωστο],
Ήτανε στην Ιάβα που πρωτόμαθα ότι δεν είχαμε στ΄αλήθεια ένα θεό (ή, πως αν είχαμε, καθόλου δεν ενδιαφερότανε για μας, δεν είχε κι άδικο). Γιατί, εκείνος ίσως είν΄ αυτός που μας μαθαίνει (ή θα μας μάθαινε, αν είχαμε χρόνο για τέτοια μάθηση) ότι φοράμε τα ενδύματα μιας ύπαρξης σεντόνι, εκεί για να προβάλονται αόριστες σκιές να μας διαβάλλουν. Τί είδατε σε μένα, άλλο παρά ό,τι θελήσατε να δείτε; Τί γνώρισα εγώ από εσάς, εκτός από αυτό που είχα ανάγκη, και αργότερα: τον ήχο ψυχικών χαδιών και δυο χαστούκια ανάλογα με τη φορά κάθε ανέμου, όπως άλλαζε; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Επιστολή Δέκατη Τέταρτη»
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.