Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Παράλληλα σύμπαντα (Το βιβλίο)

Αρχείο 08/10/2016

fav_separator

Είδα στο όνειρο μου λίγες νύχτες νωρίτερα εκείνο το βιβλίο. Πάνω στο μαύρο εξώφυλλο αναγραφόταν ο τίτλος του που, δυστυχώς, ξυπνώντας δεν μπόρεσα να συγκρατήσω, όπως άλλωστε και τον δημιουργό του. Χαμηλά, στην τρίτη σελίδα, ήταν παρατεθειμένος ο διεθνής πρότυπος αριθμός του (ISBN) τον οποίο ως αριθμομνήμων, κατάφερα να αποστηθίσω: 960-00-0746-1. Το ίδιο απόγευμα εκμυστηρεύτηκα στην Ροδίκα την πεποίθηση μου ότι το βιβλίο ήταν υπαρκτό και καταχωνιασμένο σε κάποιο ράφι βιβλιοθήκης, βιβλιοπωλείου ή τέλος πάντων εκδοτικού οίκου. Ήμουν βέβαιος ότι ο ενύπνιος κόσμος μας δεν αποτελούσε μια ψευδαίσθηση κατασκευασμένη από το υποσυνείδητο αλλά ένα γεγονός τόσο αδιαπραγμάτευτο όσο η πραγματικότητα. Οι ζωές μας ήταν χωρισμένες στα δύο σαν παράλληλα σύμπαντα και εμείς τις διήγαμε μεταπηδώντας από το ένα στο άλλο. Το ίδιο βράδυ ο πατέρας μου με επισκέφτηκε στο παιδικό μου δωμάτιο κρατώντας ένα ψάθινο κασελάκι, δώρο για τη νέα σχολική χρονιά. Η παιδική μου ανάμνηση ζωντάνεψε και αναπήδησε στο παρόν. Το επόμενο μεσημέρι πληροφορήθηκα το θάνατο του.

Οι έρευνες μου για την ανεύρεση του βιβλίου τις επόμενες ημέρες απέβησαν άκαρπες. Ο σειριακός αριθμός δεν μου έβγαζε κανένα αποτέλεσμα οδηγώντας με στο επίπονο συμπέρασμα ότι η υπόθεση μου ήταν πιθανότατα αβάσιμη. « Ίσως να αποστήθισες λάθος κάποιο ψηφίο, δοκίμασε να θυμηθείς τον τίτλο ή το σχέδιο του εξωφύλλου» μου είπε καθώς ήμασταν ξαπλωμένοι στα βρώμικα, κοινόχρηστα σεντόνια χαιδέυοντας μου μητρικά το λοβό.

«Θάνατος( ;)».

Τα όνειρα είναι σαν τις στιγμές, δεν επιστρέφουν ούτε αναπαράγονται, οποιαδήποτε απόπειρα να τα ξαναζήσεις καταλήγει σε μια δυσάρεστη ιλαροτραγωδία, όμως οι λεπτομέρειες τους εντυπώνονται βαθιά στη μνήμη για να ελευθερωθούν με την κατάλληλη ευκαιρία. Αυτή μου παρουσιάστηκε ένα κυριακάτικο χάραμα αντικρίζοντας έξω από το Καλλιμάρμαρο τον ακέφαλο μοτοσυκλετιστή.

Ο θάνατος έχει πολλές αποχρώσεις, άλλοτε κωμικός, συχνά τραγικός, συνήθως μοναχικός, σπανιότερα θεαματικός εκτυλισσόμενος απέναντι σε πολυάριθμα ακροατήρια. Τα θύματα της 11ης Σεπτεμβρίου έδωσαν άθελα τους τη πιο συγκλονιστική παράσταση της ανθρώπινης ιστορίας. Το άψυχο πτώμα του μοτοσυκλετιστή πάνω στην άσφαλτο διατάραξε τις βεβαιότητες των-λιγοστών εκείνη την ώρα- περαστικών. Η πληκτική, επαναλαμβανόμενη και φιλήσυχη καθημερινότητα τους στιγματίστηκε από μια σκηνή τόσο αποτρόπαια που ποτέ δεν είχαν φανταστεί ότι θα αντικρίσουν μέσα στο πλαίσιο της. Η απογύμνωση της πλάνης υπήρξε ακόμα πιο αποκρουστική από το ίδιο πτώμα. Ο τίτλος αναπήδησε αυθόρμητα στο νου μου. «Θάνατος(;)», γραμμένος με ασημί, ανάγλυφα γράμματα στη μέση του μαύρου εξώφυλλου, συνοδευόμενος από ένα ισχνό, στριμωγμένο μέσα σε παρένθεση ερωτηματικό σαν ετοιμόρροπη, γαριασμένη αμφιβολία.

«Το βιβλίο έχει εξαντληθεί, ο εκδοτικός οίκος βάρεσε κανόνι πριν μερικά χρόνια»

Με ενημέρωσε ο υπάλληλος του υπόγειου παλαιοβιβλιοπωλείου στο Μοναστηράκι.

«Δεν υπάρχει τρόπος να το βρω;»

«Αν ο συγγραφέας του ήταν ζωντανός θα μπορούσατε να απευθυνθείτε σε εκείνον. Απ’ ότι ξέρω πέθανε πριν από λίγα χρόνια. Ατύχημα με τη μηχανή, το έγραψαν οι εφημερίδες. Ίσως κάποιος συγγενής του»

«Μου λέτε σας παρακαλώ το όνομα του»

Και κάπως έτσι με αυτόν τον απροσδόκητο και επεισοδιακό τρόπο πληροφορήθηκα το θάνατο μου. Από μια πρόχειρη αναζήτηση στο διαδίκτυο το ενδεχόμενο της συνωνυμίας κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Κι όμως από τη στιγμή που ήμουν νεκρός πως ήταν δυνατόν να επικοινωνώ με τον κόσμο των ζωντανών; Η μόνη λογική εξήγηση ήταν πως κάποιος με φιλοξενούσε στο όνειρο του, ένας άνθρωπος άλλωστε πεθαίνει ουσιαστικά όταν πεθάνει και ο τελευταίος που διατηρεί μια έστω και ισχνή ανάμνηση του. Ποιος όμως ήταν αλήθεια εκείνος που είχε αποφασίσει, ίσως και άθελα του,να με αναστήσει έστω και προσωρινά τοποθετώντας με στο δικό του Σύμπαν; Και το βιβλίο; Τι σχέση είχε με όλα αυτά;

Η συνέχεια στις 9 Νοεμβρίου

*

©Αχιλλέας Σωτηρέλλος
φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε