Γιάννης Κοντός, “Δεν με χωράει το σώμα μου”… [2015]

Αρχείο 21.1.2015

fav-3

Νοσοκομείο των ξανθών αγγέλων. Ο αγαπημένος μου
ποιητής χτυπημένος από το αίμα στην
καρδιά, κείτεται μόνο με το σλιπ πάνω στα νερά.
Στην άκρη του κρεβατιού, ο μικρός μου
αδελφός και εγώ κοιτάμε το καλοκαίρι. Μια κυρία
από τη Γαλλία μας μιλάει για σουρεαλισμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Κοντός, “Δεν με χωράει το σώμα μου”… [2015]»

Νίκος Γεωργαντώνης, H Βασανισμένη Ψυχή του Κόσμου

Αρχείο 16/01/2015

Ποιήματα και Διηγήματα 2010-2013, Εκδόσεις Γκοβόστη

Περιγραφή
Η Βασανισμένη Ψυχή του Κόσμου καταπιάνεται με τη μεταβατική εποχή του λαού μας και διερευνά την ψυχολογία, τις σκέψεις και τη στάση ζωής ενός ευρέος φάσματος ανθρώπων. Η λογοτεχνική συλλογή προσπαθεί να αξιοποιήσει κριτικά ένα μέρος του λογοτεχνικού κεκτημένου και ν’ ανοίξει το δρόμο για μια τέχνη που έχουμε ολοένα και περισσότερο ανάγκη. Το βιβλίο ευελπιστεί να καλλιεργήσει τον προβληματισμό για την τέχνη, την προοπτική, τον άνθρωπο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Γεωργαντώνης, H Βασανισμένη Ψυχή του Κόσμου»

Αγνώστου Άραβα συγγραφέα: ερωτικό απόσπασμα από τις «Χίλιες και Μία Νύχτες» [2015]

Αρχείο 13.1.2015

Αφιερωμένο στη σφαγή των ανθρώπων της «Charlie Hebdo» και την ανεκτικότητα και την ελευθεριότητα  που κάποτε διέθετε το Ισλάμ του αραβικού κόσμου, πολύ πριν τον Γαλλικό Διαφωτισμό, τότε που ακόμα το βαθύ χριστιανικό σκότος σκέπαζε την Ευρώπη.

fav-3

Χαρούν – Ερ – Ρασσίντ: Ιστορία του βαστάζου και των τριών κυράδων της Βαγδάτης
…Κιεκείνη πήρε το φλασκί με το κρασί, και γέμισε το πρώτο ποτήρι και το ‘πιε, κι ύστερα και δεύτερο, και τρίτο, κι ύστερα γέμισε και τέταρτο και το ‘δωσε σε μια από τις δυο αδερφές της, και τέλος, γέμισε ως απάνω ένα μεγάλο ποτήρι και το κέρασε στο βαστάζο λέγοντάς του του ποιητή το στίχο: Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αγνώστου Άραβα συγγραφέα: ερωτικό απόσπασμα από τις «Χίλιες και Μία Νύχτες» [2015]»

Τάμμυ Τσέκου, Γλάροι [2015]

Αρχείο 12.1.2015

fav-3

στη Τζένη μου

Τουλάχιστον ακούγαμε τους γλάρους
σ’ εκείνο το σπιτάκι
κοντά στη θάλασσα
κάθε που ανοίγαμε τις γρίλιες
και αντικρίζαμε ένα κομμάτι ουρανό
ματωμένο από τις πρώτες ακτίνες
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάμμυ Τσέκου, Γλάροι [2015]»

Αντώνης Αντωνάκος, Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου

Αρχείο 10/01/2015

antonakos

fav-3

Οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα. Σημαίες κυματίζουν μεσίστιες. Μπροστά στη μητρόπολη έχει μαυρίσει ο τόπος απ’ τους παπάδες και τις χήρες. Ο δρόμος έχει φρακάρει απ’ το πλήθος και τα παρδαλά  λεωφορεία που έχουν έρθει απ’ τα χωριά και τις πόλεις του νομού. Αυτοκίνητα σταματημένα σε ουρές μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Μπροστά στο στρατόπεδο Σπύρου Μουστακλή το άγημα κάνει τις τελευταίες πρόβες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Αντωνάκος, Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Φρίντα μετά από τόσα χρόνια [2015]

Αρχείο 6.1.2015

fav-3

Η γυναίκα που περνά
Στη σφαίρα του μύθου

Θεόφιλος Γκωτιέ

Η Φρίντα κράτησε καλά κρυμμένο το μυστικό της. Αυτές οι σπουδαίες, μεξικανικές φορεσιές διέσωσαν ακέραια τη θηλυκότητά της. Ολόκληρη η ιστορία του Μεξικού καρφιτσωμένη στα μαλλιά της και ένα γαλάζιο σπίτι γεμάτο απ΄τα γραφικά ειδώλια των Αζτέκων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Φρίντα μετά από τόσα χρόνια [2015]»

Πάνος Παπαπαναγιώτου, Αριστοτέλους λέξις [2015]

Αρχείο 05.01.2015

fav-3

Η Αριστοτέλους άδεια. Πουθενά περαστικοί, περιστέρι κανένα. Το μεγάλο ρολόι κι αυτό σταματημένο. Αν φωνάξω θ’ ακουστώ ως τα κάστρα. Tο δοκιμάζω. Μου απαντάνε. Ξανά. Το ίδιο.

Βγαίνω στο δρόμο, κοντά στο άγαλμα. Ψυχή. Περνώ τα δέντρα. Φύλλα για χώμα. Μετράω πλακάκια. Ένα , δυο, τρία, δεν πατάω τις γραμμές. Τέσσερα, πέντε, έξι. Εφτά και χάνω.

Βαριέμαι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάνος Παπαπαναγιώτου, Αριστοτέλους λέξις [2015]»

Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -[3]

Αρχείο 04/01/2015

fav-3

Ο αυθεντικός άναγνώστης τού Proust διατρέχεται συνεχώς από μικρούς φόβους. Διαπιστώνει κατά τα άλλα στη μεταφορική το καταστάλαγμα τής ίδιας μιμητικότητας, πού θα έπρεπε να τον καταπλήσσει σάν αγώνας για τήν ύπαρξη τού πνεύματος κάτω από τό φυλλωτό θόλο τής κοινωνίας. Πρέπει νά αναφερθεί καί κάτι, γιά τό πόσο βαθιά καί γόνιμη είναι ή αλληλοδιείσδυση αυτών των δύο βίτσιων, τής περιέργειας καί τής κολακείας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -[3]»