http://agrimologos.com http://staxtes2003.com
Αρχείο 20/12/2014
ΣΩΣΙΒΙΕΣ ΛΕΜΒΟΙ
Οι μέρες που φαίνονται μπροστά μας
Είναι σωσίβιες λέμβοι σε καταστρώματα πλοίων
Και μας περιμένουν μαζί
Τα μέλλοντα να εξερευνήσουμε
Τα παρελθόντα, είναι ναυαγισμένα πλοία
Που ’χουν ακόμα τα φώτα τους ανοικτά
Στάζουν αλάτι και νερό από τα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Ν. Πης, Καρτ Ποστάλ -”σωσίβιες λέμβοι σε καταστρώματα πλοίων”»
Αρχείο 2.12.2014
Ο σπουδαίος Χιλιανός ποιητής Pablo Neruda, είναι ο μεγάλος ‘ανατόμος’ της γης και της μνήμης της Νοτίου Αμερικής. Το ποιητικό του έργο ανάγεται στο φως, στο πάντα λυτρωτικό φως της ενεργής και «ζώσας» μνήμης. Ο μεγάλος Χιλιανός ποιητής αναπλάθει και μεταπλάθει ποιητικά τη γη, τα ποτάμια, τις πέτρες και τα βουνά της Νοτίου Αμερικής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Pablo Neruda: ‘Να ξυπνήσει ο ξυλοκόπος’ -του Σίμου Ανδρονίδη [2014]»
Αρχείο 19/12/2014 -Πέτρος Μαρτινίδης, Σύρριζα, Νεφέλη, Αθήνα 2014, σελ. 184
Από τον ΛΟΪΚ ΜΑΡΚΟΥ (LOÏC MARCOU)
Mε το τελευταίο αστυνομικό μυθιστόρημα του Πέτρου Μαρτινίδη επανέρχεται το παλιό θέμα περί χρησιμότητας της λογοτεχνίας, γνωστό από την εποχή του Αριστοτέλη και του Οράτιου.[1] Στην προμετωπίδα του βιβλίου παρατίθεται η φράση που ο ιταλός ποιητής Τζιάκομο Λεοπάρντι απηύθυνε σε επιστολή προς τον μέντορα και φίλο του Πιέτρο Τζιορντάνι, στις 24 Ιουλίου 1828: «Έτσι το τερπνό μού φαίνεται περισσότερο ωφέλιμο από κάθε άλλο ωφέλιμο και η λογοτεχνία η πιο αληθινά και σίγουρα ωφέλιμη από όλες τις ξερές επιστήμες της πολιτικής και της στατιστικής». Δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη προμετωπίδα, δεδομένου ότι αυτό που χαρακτηρίζει το Σύρριζα είναι, ακριβώς, οι δυο σημαντικές αρετές της λογοτεχνίας: το τερπνό και το ωφέλιμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Όταν το ωφέλιμο συναντά το τερπνό»
Αρχείο 18.12.2014
Έχτιζε χρόνια, πάλεψε πολύ.
Πέρασε βράδυα έρμαιο σαρκοβόρων.
Μάζεψε πολλές φορές από το πάτωμα ότι είχε απομείνει:
αποφάγια, νύχτες, χρόνια, μήνες και ήττες.
Δεν ήταν σωστό και συχνά δεν ήταν δίκιο, δεν ήταν ωραίο,
κάποιες φορές η εικόνα της προκαλούσε ναυτία
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταυρούλα Γάτσου, Χτίστες [2014]»
Αρχείο 17/12/2014
Θέλω να βρεθώ σ’ ένα χώρο κλειστό.
Μορφές γεμάτες αιχμές πληγώνουν την ανάσα μου.
Ο χρόνος ανοίκειος αντίπαλος.
Ποιανού η σκέψη αντανακλάται και ηχεί;
Ποιανής ο πόνος ουρλιάζει έλεος;
Ποιός νεκρός προσμένει την ανάσταση;
Ποιός ζωντανός τη σταύρωση;
Η Γένεση ημέρα πρώτη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Χαιρέτη, Ο τόπος πόνος -ποίηση»
Αρχείο 17.12.2014
Οι τέσσερις πρώτες συλλογές συγκεντρωμένες εδώ κλείνουν μια πρώτη περίοδο της ποιητικής μου δουλειάς. Δημοσιεύονται στην οριστική τους μορφή με ορισμένες αλλαγές και διακριτική επεξεργασία, έτσι που να μην αλλοιώνεται το αρχικό ύφος ή το περιεχόμενο.Έμεινε έξω, εκτός από ένα μικρό δείγμα, η πρώτη αποκηρυγμένη συλλογή μου “Ομολογίες” του 1977.Από τη συλλογή “Στα γεφύρια του κόσμου”, άφησα έξω κάποια αποσπάσματα και τιτλοφόρησα τις αρχικά άτιτλες ενότητες του, κατ’ ουσίαν, ενιαίου ποιήματος.Στο “Εχθρικό Τοπίο” έκανα επιλογή, αναδιάταξα και τιτλοφόρησα τα αποσπάσματα που περιλάμβαναν και τα τρία μέρη του βιβλίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλίας Γκρης, Λήθαργος Κόσμος [2014]»
Αρχείο 16/12/2014
ΓΥΜΝΟΠΑΙΔΙΕΣ
Εκείνα τα χρόνια έκανα όλες τις δουλειές. Μάζευα δεκάρες και κατοστάρικα. Πήγαινα κάλφας κοντά στους μαστόρους και μάθαινα τα μυστικά. Χτίσιμο, αγροτικά, μπακαλική μέχρι και πεθαμένους καλαφάτιζα. Το φόρτε μου όμως ήταν η κουρευτική. Όλο το χωριό περνούσε απ’ τα χέρια μου. Οι άντρες μόνο, οι γυναίκες βολεύονταν μεταξύ τους. Τότε δε θέλαν και πολλά. Οι περισσότερες είχαν κότσο. Κόβαν την ψαλίδα κι αυτό ήταν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Αντωνάκος, Γυμνοπαιδίες -από τη συλλογή «Αγριοβατόμουρα πικρά»»
Αρχείο 14/12/2014
“Αν όφείλαμε νά τά συμπτύξουμε σέ μια διατύπωση, θα αναφέραμε σαν επιδίωξή του τή σύνθεση τής συνολικής δομής τής υψηλής κοινωνίας με τη μορφή μιας φυσιολογίας τής ακατάσχετης φλυαρίας. Στο θησαυρό των προκαταλήψεων καί των δοξασιών της δεν υπάρχει ούτε μία, πού να μην εξολοθρεύεται από το επικίνδυνο κωμικό στοιχείο του Proust…“
Το σπουδαιότερο, πού Έχει να πει κανείς, δεν αναγγέλλεται πάντοτε μεγαλόφωνα. Κι ακόμα μέσα στην απόλυτη ησυχία δεν το Εμπιστεύεται πάντοτε στον πιο έμπιστο, στο στενότερο φίλο, πάντοτε σ ’ αυτόν, πού είναι Έτοιμος να δεχθεί με τη μεγαλύτερη αφοσίωση την Εξομολόγηση.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -[2]»
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.