Παράξενα πράγματα στέλνει ο ανταποκριτής. Η καταμέτρηση έχει ξεκινήσει, τα πρώτα αποτελέσματα θα προκύψουν σε μία ώρα. Η πίεση της ευθύνης είναι αφόρητη. Μανιασμένοι δημοσιογράφοι στέκουν έξω από τα γραφεία της εφορευτικής επιτροπής. Καπνίζουν, αλλάζουν πληροφορίες, στέλνουν μια δυο κουβέντες στους υπεύθυνους, κάτι θολό και συγκεχυμένο που συνοψίζει την κατάσταση. Στα εκλογικά κέντρα των υποψηφίων οι φανατικοί θαυμαστές μοιάζουν έτοιμοι από καιρό να ξεσηκώσουν την πόλη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Χάνοντας με αθέμιτα μέσα»
«—…γιατί τ’ αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια» Γιώργος Σεφέρης [1]
Η ποιητική συλλογή Οι Άκανθες των αιώνων, εκδόσεις Δρόμων, 2022, αποτελεί το παρθενικό ποιητικό ξεκίνημα της Μένης Πουρνή, όπου καταθέτει με πρωτοτυπία τον προβληματισμό της σχετικά με την ιστορική μνήμη και την πολιτισμική καταγωγή και ταυτότητα του σύγχρονου Έλληνα.
Το εξώφυλλο και σελίδες του βιβλίου κοσμούν σχέδια της Christine Mesnard.
Η Ευαγγελία Τάτση δύο χρόνια μετά την πρώτη της εκδοτική εμφάνιση (ακακίες στη σαβάνα, εκδ. Βακχικόν 2020 επανέρχεται με μια νέα ποιητική συλλογή συμπεριλαμβάνοντας στην υπαρξιακή της αναζήτηση και την εσωστρέφεια του αστικού τοπίου. Πατρίδα, χώρα, ο εγκλεισμός, η μάνα, η ποίηση και η λειτουργία της, η μνήμη, η πίστη, έρωτας, η μοναξιά και η κοινωνική ανησυχία βρίσκουν τόπο στην εσωτερικότητα της ποιητικής της. Το ποιητικό υποκείμενο εναλλάσσεται μεταξύ πρωτοπρόσωπης και της τριτοπρόσωπης αφήγησης. Το ποιητικό σύμπαν της Ε. Τάτση κινείται διακειμενικά και υπερρεαλιστικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευαγγελία Τάτση, Φυτά εσωτερικού χώρου ―από την Κατερίνα Παπαδημητρίου»
Σκηνογράφος: «Θα μπορούσε κανείς να τους φανταστεί κάτω από τα φώτα της σκηνής, σε ένα παράπηγμα που παραδέρνει ο άνεμος. Μα για την έκπληξη και την ουσία, τις δίδυμες, άσπονδες αδερφές, για την χάρη τους μόνο, οι τρεις άνδρες βρίσκονται σε ένα σαλόνι, καθώς πρέπει. Ο Φίλιππος Δρακτονταειδής, περιγράφει και πολύ μου ταιριάζουν, τα φορέματα στα καπλάνια από το Σαμπαχάρ, τα ποτήρια Μουράνο, τα παιχνίδια του βαρόνου Μινχάουζεν και οι κούκοι της Γενεύης, καλοταϊσμένοι από χρόνο. Πούδρες και βάζα με μάντολες όλων των γεύσεων και των προελεύσεων. Οι τρεις τους κάθονται στο ανάκλιντρο και κάνουν μια αποτίμηση του αγώνα τους. Για να δούμε λοιπόν».Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Τι νομίσατε κύριε Βλάση;»
Στις αρχές Φεβρουαρίου η Γαλλική Ακαδημία, της οποίας η επιρροή μειώνεται, ανέτρεψε την παράδοση και τους κανόνες τεσσάρων αιώνων και εξέλεξε μέλος της τον Μάριο Βάργκας Λιόσα. Η καθολική εφημερίδα La Croix έγραψε ότι η εκλογή του «μπορεί να βοηθήσει την Ακαδημία να τερματίσει την απομόνωσή της». Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την ομιλία του νομπελίστα συγγραφέα κατά την τελετή υποδοχής του ως μέλους της Γαλλικής Ακαδημίας.
Θα ήθελα τώρα να επανέλθω στον Γκυστάβ Φλωμπέρ και στη γαλλική λογοτεχνία και να σας πω ότι ο ερημίτης του Κρουασέ[1] με βοήθησε να γίνω ο συγγραφέας που είμαι. Όταν, το 1959, πήγα στο Παρίσι, το ίδιο το βράδυ της άφιξής μου αγόρασα, όπως έχω πει, ένα αντίτυπο της Κυρίας Μποβαρύ στο βιβλιοπωλείο «La joie de lire» [«Η χαρά της ανάγνωσης»], που μου άρεσε διότι οι ιδιοκτήτες του ουδέποτε κατήγγειλαν τους κλέφτες των βιβλίων τους, πράγμα που εξηγεί γιατί στο τέλος χρεωκόπησαν. Θυμάμαι επίσης εκείνη τη βραδιά στο ξενοδοχείο Ουετέρ όπου έμενα, στο Καρτιέ Λατέν, και το ζευγάρι των Λα Κρουά, που έγιναν στη συνέχεια φίλοι μου, σαν ένα όνειρο από το οποίο δεν έχω ποτέ μου ξυπνήσει. Έκθαμβος μπροστά στην κομψότητα και την ακρίβεια της γραφής του Φλωμπέρ, τον διάβασα και τον ξαναδιάβασα εξ ολοκλήρου, απ’ άκρου εις άκρον· θέλω να πω ότι μελέτησα τα μυθιστορήματα και τα διηγήματά του καθώς και την αλληλογραφία του, ταξίδεψα ως το Κρουασέ και απέθεσα λουλούδια στον τάφο του θέλοντας έτσι να του εκφράσω τις ευχαριστίες μου για ό,τι έκανε για μένα και για το νεωτερικό μυθιστόρημα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Mario Vargas Llosa, Για τον Γκυστάβ Φλωμπέρ»
H μελέτη του Γιώργου Ξηροπαΐδη Η διαμάχη των ερμηνειών. Γκάνταμερ – Χάμπερμας αποτελεί ένα μοναδικού εύρους και στοχαστικής δύναμης πόνημα που πραγματεύεται το ιδιαίτερα απαιτητικό θέμα του διαλόγου μεταξύ δύο μεγάλων εκπροσώπων της σύγχρονης ευρωπαϊκής φιλοσοφίας: του Χανς-Γκέοργκ Γκάνταμερ και του Γιούργκεν Χάμπερμας. Το πλαίσιο στο οποίο κινείται η μελέτη, αλλά και ο γενικότερος προσανατολισμός της, δίνονται από τον συγγραφέα ευθύς εξαρχής: αφετηρία του είναι η κριτική οριοθέτηση της μεθοδικής συνείδησης, όπως αυτή θεματοποιείται από τον Γκάνταμερ στο Αλήθεια και μέθοδος (1960), με την επιδίωξη υπέρβασης του υποκειμενισμού και του καρτεσιανού ιδεώδους της επιστημονικής βεβαιότητας που κυριαρχούν στη νεωτερική φιλοσοφία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Ξηροπαΐδης: Γκάνταμερ – Χάμπερμας»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.