[Περιεχόμενα τεύχους 142, Σεπτέμβριος 2022]

Τζων Μέυναρντ Κέυνς (John Maynard Keynes), Αποχαιρετισμός του A. M. Ανδρεάδη

Κώστας Ουράνης, Η σκιαγραφία του διεθνούς φήμης καθηγητοὐ Ανδρεάδου

Γιάννης Στουρνάρας, Ο νεαρός Ανδρεάδης και η «γηραιά κυρία της οδού Θρέντνηντλ»

Αδαμάντιος Συρμαλόγλου, Ανδρέας Ανδρεάδης: Φορολογικό σύστημα και δημοσιονομική διαχείριση στην Ελλάδα

Μιχάλης Ψαλιδόπουλος, Ο Ανδρέας Ανδρεάδης και η αναπαραγωγή της οικονομικής επιστήμης στην Ελλάδα

Βασίλης Θ. Ράπανος, Ανδρέας Ανδρεάδης: Ένας πρωτοπόρος της Δημόσιας Οικονομικής Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 142 ―κυκλοφορεί»

(Τόμοι Α’, Β’, Γ’ σε κασετίνα) Μετάφραση: Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής ―Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης

Περιγραφή
O Γάλλος στοχαστής Μισέλ ντε Μονταίνι (1533 –1592), όταν αποτραβήχτηκε στον πύργο του εγκαταλείποντας την θέση του στο Κοινοβούλιο του Μπορντώ, παραμένοντας όμως δημόσιο πρόσωπο, απειλούμενο αλλά και σεβαστό στους Θρησκευτικούς Πολέμους που συντάραζαν επί δεκαετίες τη Γαλλία, αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο «καλής πίστης», αφιερωμένο «στην προσωπική ωφέλεια των συγγενών και φίλων». Εμπλουτίζοντας και επεκτείνοντας το κείμενό του κατά τα τελευταία είκοσι δύο χρόνια της ζωής του με θέματα που δημιουργεί η ροή του βίου, ερωτήματα καθημερινά πλάι σε ουσιώδη, πρόσθεσε στην παγκόσμια γραμματεία το «δοκίμιο», δηλαδή τις διαδοχικές προσπάθειες να δοθούν απαντήσεις, ενώ δεν λείπουν οι αμφιβολίες. Σε κάθε περίπτωση, η απορία «Τι ξέρω;» (ώστε να ξέρω τι απαντώ) παρέμεινε παρούσα, ένα παιχνίδι που δεν έχει πάψει να αναζητεί τους παίκτες του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Michel de Montaigne, Δοκίμια ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

«Όπου αυξάνει ο κίνδυνος, αυξάνει και η δύναμη αυτού που σώζει»
Χέλντερλιν

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, στη Νέα Υόρκη, στη Μαδρίτη, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Βοστόνη, στις Βρυξέλλες, στο Βερολίνο, ο δυτικός κόσμος βγήκε «από τη χρυσή εποχή της ασφάλειας» (Στέφαν Τσβάιχ). Η συμμαχία που είχαν υποσχεθεί μετά το 1989 οι νεόκοποι προφήτες, ανάμεσα στη δικαιοσύνη, την αγορά και τη δημοκρατία, κλονίστηκε μαζί με τους Δίδυμους Πύργους. H ιστορία δεν άρεσε πια στην Ευρώπη· πίστευε πως είχε αφήσει πίσω της τον εφιάλτη, για πρώτη φορά το 1945, για δεύτερη φορά μετά τη πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Έχοντας μια νοσηρή αλλεργία στην αντιπαράθεση, προστάτευε τον εαυτό της από το δηλητήριο με προδιαγραφές, κανόνες, διαδικασίες, περιχαρής που δεν την άγγιζαν οι καταιγίδες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Pascal Bruckner, Όταν η Ιστορία προειδοποιεί»

Να σου τα πω, λοιπόν, τώρα έτσι που καθόμαστε κι έχουμε την ευκαιρία.

Ο θείος μου και άλλοι ψαράδες από απέναντι έρχονταν και ψάρευαν εδώ, από πάντα. Κι όταν το  ’14 αγρίεψαν τα πράγματα εκεί, τους  πήρε και τους έφερε εδώ, την οικογένεια, γιατί είχε φίλους.

Και μείνανε στης Χριστοδούλας, είχε σπίτια αυτή και κτήματα και με το παραπάνω. Είχε και ένα γιο που αργότερα σκοτώθηκε, αξιωματικός, στον Σαγγάριο. Είχε και μια θυγατέρα, που την  είχε παντρέψει με τον Νικόλα τον Μπουχλή και έκανε ένα κοριτσάκι η καημένη και πέθανε. Αυτός είχε μάνα Κασαμπαδιώτισσα και πατέρα από δω, ντόπιο, παπά, από το σόι, έλεγαν, των Αγαλλιανών, του άγιου Γνάτιου. Και ήταν και δάσκαλος εδώ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Έλα να σου πω»

Με φόντο το παραδοσιακό κατσούλι που κοσμεί σαν μια ιστορική συνέχεια τα κεφάλια των κοριτσιών στα χωριά του Ρουμλουκιού, γύρω από τον παλιό βάλτο των Γιαννιτσών.

Ανταπόκριση,
Η διεθνής, λαογραφική έκθεση πραγματοποιείται φέτος στην αθηναϊκή Ριβιέρα. Ο χώρος, κατάλληλα διαμορφωμένος έχει δεχτεί κάθε πιθανή διακόσμηση. Κάθε χώρα διαθέτει το δικό της περίπτερο. Ευρύχωρες κατασκευές στα χρώματα των εθνών, φορτωμένες με παραδοσιακές φορεσιές, σκεύη, παιχνίδια, βιβλία με σελίδες γυρισμένες σαν φλούδες αρχαίου πορτοκαλιού, ζαχαρένιες κούκλες από το Κάιρο της ένδοξης εγκατάλειψης. Κορίτσια και αγόρια σε υποδέχονται με ένα διαχρονικό χαμόγελο που σου υπόσχεται μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Κορίτσια και αγόρια με όπλο τους την πολιτιστική παράδοση, αντιστέκονται στις πυρετώδεις επιθέσεις, στο αίσθημα του κινδύνου που αναδύει η εποχή μας. Η εκδήλωση θυμίζει φιέστα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Δυο λευκά Μαντήλια*»