Από τις εκδόσεις Άγρα, Μετάφραση: Σταύρος Παπασταύρου

Βουτηγμένη στο μπλε μελάνι της εφηβείας, η πένα της Φλερ Γιέγκυ μοιάζει με τη γλυφίδα του χαράκτη : Απεικονίζει τις ρίζες, τα κλαδιά και τα κλωναράκια του δέντρου της τρέλας που φυτρώνει στην εξαίσια απομόνωση του μικρού ελβετικού κήπου της γνώσης και φουντώνει τόσο που σκιάζει οποιαδήποτε προοπτική. Εξαιρετική πρόζα. Η ανάγνωσή του διαρκεί περίπου τέσσερις ώρες. Η ανάμνησή του διαρκεί όσο και για τη συγγραφέα : όλη τη ζωή. – JOSEPH BRODSKY

Βρίσκομαι μπροστά στο σχολικό κτίριο. Δύο γυναίκες κάθονται σ’ ένα παγκάκι. Τις χαιρέτησα μ’ ένα κούνημα του κεφαλιού. Δεν απάντησαν. Άνοιξα την πόρτα. Μια γυναίκα καθισμένη μπροστά σ’ ένα τραπέζι. Μια άλλη όρθια. Με ρωτάει τι θέλω. Ζήτησα να μάθω για το οικοτροφείο. Ανέφερα καθαρά το όνομα. Δεν το έχει ξανακούσει. Εδώ στο Τόυφεν ; Sind Sie sicher ? Με κοιτάζει με βλέμμα ερευνητικό και μοχθηρό. Φυσικά και ήμουν βέβαιη. Είχα ζήσει εδώ. Για μια στιγμή η απάντησή μου μου φάνηκε ανούσια. Με συμβουλεύει να πάω στο Ζανκτ Γκάλλεν. Εκεί υπάρχουν πολλά σχολεία. Επανέλαβα άλλη μια φορά το όνομα του οικοτροφείου. Λάθος κάνετε, είπε. Ζήτησα συγγνώμη. Αυτό εδώ το κτίριο, είπε, είναι κλινική για τυφλούς. Αυτό είναι τώρα. Μια κλινική για τυφλούς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Fleur Jaeggy, Τα μακάρια χρόνια της τιμωρίας ―κυκλοφορεί»

Ναι, ανήκω και εγώ στα αποκαΐδια. Αποτελώ κομμάτι ενός περιβάλλοντος τόσο τοξικού, που άπαξ και αναπνεύσει κανείς τον αέρα του,  μέσα σε μόλις δυο λεπτά αισθάνεται άρρωστος.

Είναι αδιανόητο το πως χτίστηκε ολόκληρος κόσμος πάνω στις στάχτες και τα συντρίμμια. Το λάθος που κάναμε είναι ότι ποτέ μας δεν ξεφύγαμε από αυτά, αντιθέτως επιλέξαμε να τα αναγάγουμε σε θεμελιώδεις αξίες, γύρω από τις οποίες κατασκευάσαμε το τυπικό και άτυπο συμπεριφορικό μας δίκαιο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άγγελος Δαφνής, Προς άγνωστο»

Από τις ΑΩ εκδόσεις

από την κάρτα του «Τρελού»

“…Τυμπάνιζε το στήθος του
μα γνώριζε το στράφι
«Θα βγω κι εγώ στο μέτρημα,
ποια δέσμη της αμμούδας;
Tα λόγια φάλτσα
και ξέθωρα τα έργα»
μονολογούσε αδρανής
αβάντζο για να δώσει των κυμάτων.
Ώσπου ο εγγονός της Πασιφάης
με τη λαλιά της φυρονεριάς
που ’χε κάποτε ανταλλάξει
μ’ ένα νεκρό αγόρι
για λίγες αφορμές πορφύρας·
του δώρισε μια χούφτα χώμα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Ασημένιος, Αρκάνα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Η «Νίκη» του Χρήστου Χωμενίδη αναγνωρίστηκε ως ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα της εποχής μας

Mία από τις σημαντικότερες διακρίσεις στο χώρο της λογοτεχνίας, το Prix du Livre Europeen (Βραβείο Ευρωπαϊκού Μυθιστορήματος), έλαβε ο συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, με την επιτροπή να αναγνωρίζει τη «Νίκη» ως ένα από τα κορυφαία μυθιστορήματα της εποχής μας.

Πρόκειται για ένα βραβείο που αναδεικνύει τη δημιουργικότητα και την ποικιλομορφία της Ευρώπης, καλλιεργώντας τον διαπολιτισμικό διάλογο στο χώρο της πεζογραφίας, και προωθεί τη λογοτεχνία πέρα από εθνικά και γλωσσικά σύνορα, με μεταφράσεις των βραβευμένων έργων σε άλλες γλώσσες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Χωμενίδης – Το Βραβείο Ευρωπαϊκού Μυθιστορήματος απέσπασε το μυθιστόρημα «Νίκη»»

[…Η ανταπόκριση εστάλη χθες αργά. Η σύνταξη επιβεβαίωσε τον σύνδεσμο, διασταύρωσε τις πληροφορίες και έδωσε εντολές στο τυπογραφείο. Ως απόψε λογαριάζουν πως θα πάρουν ακόμη μία, με την είδηση της ευτυχούς κατάληξης. Ωστόσο η ανταπόκριση καθυστερεί, θεέ μου πώς καθυστερεί και η συντακτική ομάδα μες στην ομίχλη από τα τσιγάρα και την στυφή γεύση του λικέρ στα χείλη της, θυμίζει πομπή που τραβά εις το βάραθρον…]

Άλλη μια μέρα διαβουλεύσεων αποδείχτηκε άκαρπη. Οι δυο πλευρές συγκρούστηκαν με επιχειρήματα, με φωνές, χειροδίκησαν, οι ηττημένοι υποβλήθηκαν σε φριχτούς εξευτελισμούς, οι νικητές κόμπασαν, παρέδωσαν την δικαιοσύνη στους ανθρώπους, μιμήθηκαν την πιο άσχημη εκδοχή του εαυτού τους. Και άλλωστε πώς θα μπορούσαν διαφορετικά; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Piccola Canzone»

Είναι κάποιες στιγμές που θέλω να του δώσω μια γερή μπουνιά και να τον κάνω να πονέσει. Θέλω να τον εκδικηθώ για εκείνες τις ώρες της ζωής μου που ξόδεψα και ξοδεύω ακόμα, παρέα μαζί του. Στη δουλειά, διαμορφώνοντας έγγραφα, επιστολές και πίνακες. Στο σπίτι, ροκανίζοντας μέρος από τον ελεύθερο χρόνο μου, χωρίς να το καταλάβω. Παρατηρώ, ενημερώνομαι, σχολιάζω, σχεδιάζω. Ώρες ατελείωτες. Ώρες που αν καθόμουν να τις μετρήσω, θα με έζωνε απελπισία… Όμως, δεν το κάνω.
Κάθε φορά που νοσεί αυτός με ιό, συνειδητοποιώ πόση ανάγκη τον έχω. Mακριά του υποφέρω. Η σκέψη πως μπορεί να τον στερηθώ, με αποδιοργανώνει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Θυμιατζή, Σχέση τρυφερά βασανιστική…»