Αρχείο 17.12.2014

Οι τέσσερις πρώτες συλλογές συγκεντρωμένες εδώ κλείνουν μια πρώτη περίοδο της ποιητικής μου δουλειάς. Δημοσιεύονται στην οριστική τους μορφή με ορισμένες αλλαγές και διακριτική επεξεργασία, έτσι που να μην αλλοιώνεται το αρχικό ύφος ή το περιεχόμενο.Έμεινε έξω, εκτός από ένα μικρό δείγμα, η πρώτη αποκηρυγμένη συλλογή μου “Ομολογίες” του 1977.Από τη συλλογή “Στα γεφύρια του κόσμου”, άφησα έξω κάποια αποσπάσματα και τιτλοφόρησα τις αρχικά άτιτλες ενότητες του, κατ’ ουσίαν, ενιαίου ποιήματος.Στο “Εχθρικό Τοπίο” έκανα επιλογή, αναδιάταξα και τιτλοφόρησα τα αποσπάσματα που περιλάμβαναν και τα τρία μέρη του βιβλίου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλίας Γκρης, Λήθαργος Κόσμος [2014]»

Αρχείο 14/12/2014

“Αν όφείλαμε νά τά συμπτύξουμε σέ μια διατύπωση, θα αναφέραμε σαν επιδίωξή του τή σύνθεση τής συνολικής δομής τής υψηλής κοινωνίας με τη μορφή μιας φυσιολογίας τής ακατάσχετης φλυαρίας. Στο θησαυρό των προκαταλήψεων καί των δοξασιών της δεν υπάρχει ούτε μία, πού να μην εξολοθρεύεται από το επικίνδυνο κωμικό στοιχείο του Proust…“

Το σπουδαιότερο, πού Έχει να πει κανείς, δεν αναγγέλλεται πάντοτε μεγαλόφωνα. Κι ακόμα μέσα στην απόλυτη ησυχία δεν το Εμπιστεύεται πάντοτε στον πιο έμπιστο, στο στενότερο φίλο, πάντοτε σ ’ αυτόν, πού είναι Έτοιμος να δεχθεί με τη μεγαλύτερη αφοσίωση την Εξομολόγηση.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -[2]»

Αρχείο 07/12/2014

Μέρος Ι

Οι δεκατρείς τόμοι του «Α la Récherche du Temps perdu» τού Marcel Proust είναι το αποτέλεσμα μιας πέρα από κάθε δυνατότητα επεξεργασίας σύνθεσης, όπου διασταυρώνονται σέ ένα αυτοβιογραφικό έργο ή εμβάθυνση τού μυστικιστή, ή τέχνη τού πεζογράφου, ό οίστρος του σατιριστή, ή γνώση του μυημένου και ή ατολμία τοΰ μονομανή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -[1]»

Αρχείο 19.11.2014

Δημήτρης Πετσετίδης, Λυσσασμένες αλεπούδες -εκδ. Κέδρος

“Δάκρυα πολλά με καίγανε, μονάχος κι έγραφα, τι ήμουν εγώ, μιλώντας έτσι με,
χρόνια και χρόνια ζωντανεύοντας χαμένα πρόσωπα, κι απ’ τα παράθυρα έμπαινε
δόξα, χρυσό σκοτεινιασμένο φως, τριγύρω μπάγκοι και τραπέζια και
παράθυρα, καθρέφτες ως τον κάτου κόσμο…”

Αρχείο 18/11/2014

Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτη –8η έκδοση

Περιγραφή
Ο τίτλος «Ιστορία του ελληνικού κράτους» είναι μια βραχυλογία, μια απλούστευση. Το κράτος είναι ένα πρίσμα, ένας φακός, ένα κέντρο εστίασης, ένας τρόπος να φέρνουμε μέσα στο οπτικό μας πεδίο την κοινωνία που παρατηρούμε. Αμέσως μετά, όμως, μπορούμε να εστιάσουμε το βλέμμα μας στους ανθρώπους.

Το ελληνικό κράτος δημιουργείται το 1828 εκ του μηδενός και, έως το 1920, αλλάζει ριζικά την ζωή των ανθρώπων που το δημιούργησαν με την φαντασία τους και με την επαναστατική τους πράξη. Τους επιβάλλει την αυθεντία και την νομιμότητά του, την βία και την εξουσία του· ελέγχει την αναμεταξύ τους βία· τέμνει, δικάζει και τιμωρεί· δεσμεύει την Εκκλησία χωρίς να την υποτάσσει, την προσκυνά και την χρησιμοποιεί, στηρίζει επάνω της μέγα μέρος της δικής του νομιμότητας· εκπαιδεύει τους νέους και τις νέες, τους μαθαίνει τον νόμο, την τάξη, την υποταγή, την εξίσωση έθνος-κράτος, τον πατριωτισμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Β. Δερτιλής, Ιστορία του Ελληνικού Κράτους, 1830-1920»

Αρχείο 13.11.2014

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη η ποιητική συλλογή της Μυρτώς Τάσιου με τον τίτλο «Η Αλίκη δεν μένει πια εδώ».

Φυσικά όλοι το γνωρίζουν και αν δεν το γνωρίζουν θα το διαβάσουν όταν θα ψάξουν να μάθουν για το βιβλίο ότι πρόκειται για το βιβλίο της κόρης της Κατερίνας Γώγου και του Παύλου Τάσιου. Γιατί στην ουσία είναι το μόνο που έχει ειπωθεί μέχρι τώρα για το βιβλίο της ποιήτριας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιωάννα Βακάλη: Μυρτώ Τάσιου, Η Αλίκη δε μένει πια εδώ -κριτική παρουσίαση [2014]»

Αρχείο 7.11.2014

«…η ποίησή της και η εμμονή της να καταγράφει ευθαρσώς το λεκτικό που της έρχεται στα πλήκτρα κατά την εσωτερική ρυθμολογία του βηματισμού της σκέψης της, την κάνει μέρος μιας ολόκληρης παράδοσης»

Είναι κοινό μυστικό. Το μεγαλύτερο μέρος από τη γραφόμενη ποίηση λειτουργεί εν κενώ. Αν εξαιρέσει κάποιος τη φευγαλέα άποψη που κάποτε γίνεται και σταθερή στους χώρους κοινωνικής δικτύωσης και στο περιβάλλον του γράφοντος η ποίηση σπάνια περνάει στους ιμάντες της κυρίαρχης δημοσιότητας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης: Υπομόχλιο με αφορμή την ποίηση της Ασημίνας Λαμπράκου [2014]»

Αρχείο 2.10.2014

Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, εκδ. Άγρα, μτφ. Κρίτων Ηλιόπουλος.

¨Αλλά όχι δεν ήταν η ίδια πόλη. Ούτε καν δύο πόλεις όμοιες, που τις χωρίζει απλώς ο χρόνος. Διότι δεν υπάρχει πόλη που επαναλαμβάνεται η ίδια επί σαράντα χρόνια. Δεν υπάρχει πόλη που να μπορεί να μένει ίδια έπειτα από τόσους χειμώνες όσο κι αν το προσπαθεί“.

Ο μονόφθαλμος ντετέκτιβ Έκτορ Μπελασκοαράν Σάυν αναγκάζεται να Συνεχίστε την ανάγνωση του «Περιηγήσεις Ναυτίλου, Αντίο Μαδρίτη [2014]»