Κώστας Αρκουδέας, Συλλέκτης μανιταριών ―εκδόσεις Καστανιώτη

Πυκνό, πολύ πυκνό το δάσος του βιβλίου

Mπήκα στο δάσος σαν πεινασμένος λύκος, με τα δόντια ακονισμένα, έτοιμος να κατασπαράξω τον συγγραφέα ή έστω το βιβλίο του, ή στο τέλος τέλος τον ήρωά του. Ίσως χαμογελάτε τώρα σκεπτόμενοι ότι για ένα λύκο μοιάζει υπερφίαλο και μαξιμαλιστικό να θέλει να τα βάλει μ’ έναν Αρκουδέα· ούτε ο όγκος ούτε η δύναμη είναι με το μέρος του. 

Είναι όμως το κίνητρο που μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς και σ’ αυτό στηρίζομαι. Μα γιατί να θέλω κάτι τόσο βάρβαρο; Θα μπορούσα να απαντήσω κομψά, διαλέγοντας έναν από τους δημόσιους ρόλους ή εαυτούς που δικαιούμαι κι εγώ, όπως και ο καθένας· κι ο Αρκουδέας συμφωνεί άλλωστε: Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Αρκουδέας, Συλλέκτης μανιταριών ―από τον Δημήτρη Σινάκο»

Τασούλα Γεωργιάδου: Αληθινές – παλιάς κοπής, μιας άλλης εποχής, σαν τις γιαγιάδες, τις μητέρες ή τις θείες μας, από τις εκδόσεις ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, 2021

Κριτική παρουσίαση της 
Θώμης Μανάφη*

Στο κείμενο της Γεωργιάδου μέσα από μια εξαιρετικά γλαφυρή αφήγηση στην εξέλιξη του 20^ου αιώνα, αποκαλύπτονται ζητήματα ιστορικά, που κυρίως αφορούν την θέση της γυναίκας. Της ελληνίδας γυναίκας. Με αριστοτεχνικό τρόπο συνδέονται τα ιστορικά γεγονότα με την διαμόρφωση  της ελληνικής κοινωνίας, με τα ήθη και τα έθιμα της εποχής εντοπίζοντας κυρίως τον ρόλο της γυναίκας μέσα σε αυτό το πλαίσιο.

Οι γυναίκες αυτές, οι «ΑΛΗΘΙΝΕΣ» όπως πολύ εύστοχα ονομάζονται είναι οι γιαγιάδες μας οι μητέρες μας οι θείες που έζησαν στην σκιά των ανδρών, που έζησαν την προσφυγιά την εργατιά, τον ξενιτεμό, για να φτάσουμε στις μέρες μας να τις θυμόμαστε και να τις μνημονεύουμε με τρυφερότητα νοσταλγία και με ανάμικτα συναισθήματα λύπης και υπερηφάνειας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τασούλα Γεωργιάδου: «Αληθινές – παλιάς κοπής, μιας άλλης εποχής, σαν τις γιαγιάδες, τις μητέρες ή τις θείες μας» ―από την Θώμη Μανάφη»

Ιφιγένεια Σιαφάκα, Μικρό μνημόσυνο ερωδιών στις λέξεις, εκδόσεις Δρόμων

Η πολυγραφότατη Ιφιγένεια Σιαφάκα επανέρχεται με μία ακόμα ποιητική συλλογή. Η αισθητική της έκδοσης, προϊδεάζει τον αναγνώστη με την έξοχη φωτογραφίας του εξωφύλλου (από τον Vincent Lempereur). Η συλλογή διαρθρώνεται σε πέντε διακριτά μέρη Ι. ΕΡΩΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΙΙ. ΕΡΗΜΗΝ, ΙΙΙ. ΣΑΒΑΝΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ, ΙV. ΜΙΚΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΕΡΩΔΙΩΝ ΣΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ, V.ΡΟΥΜΥ, ενώ ο ρόλος των μαύρων διαχωριστικών φύλλων του βιβλίου ενισχύει την αυστηρά δομημένη  σύνθεση με διακριτό τρόπο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Μικρό μνημόσυνο ερωδιών στις λέξεις ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου»

Οι Εκκρίσεις (κατά πάθος) είναι η δεύτερη ποιητική συλλογή της Ζέτας Μπελαούρη, συλλογή που ακολουθεί την πρωτόλειά της Η Ύλη της Αντοχής, εκδόσεις Γαβριηλίδης 2015. Κατά βάση, αυτό το δεύτερο ποιητικό της βιβλίο φαίνεται να είναι σύνθεση τριών συλλογών καθώς συγκεντρώνει στις 100 σελίδες του, πλέον των πενήντα ποιημάτων που ταξινομούνται στις ενότητες ΣΙΕΛΟΓΟΝΑ (που σχετίζονται με την τέχνη και τον λόγο), ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ (που αναφέρονται στη φθορά και στην απώλεια), ΖΟΥΜΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΕΛΙΞΗΡΙΑ (που συγκεντρώνουν τον έρωτα και τον εξαντλούν). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζέτα Μπελαούρη, Εκκρίσεις ―από τον Κωνσταντίνο Λουκόπουλο»

Από τις εκδόσεις Δρόμων, Αθήνα, 2022, σ. 50.

«—…γιατί τ’ αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια»                                                                                       Γιώργος Σεφέρης [1]  

Η ποιητική συλλογή Οι Άκανθες των αιώνων, εκδόσεις Δρόμων, 2022, αποτελεί το παρθενικό ποιητικό ξεκίνημα της Μένης Πουρνή, όπου καταθέτει με πρωτοτυπία τον προβληματισμό της σχετικά με την ιστορική μνήμη και την πολιτισμική καταγωγή και ταυτότητα του σύγχρονου Έλληνα.  

Το εξώφυλλο και σελίδες του βιβλίου κοσμούν σχέδια της Christine Mesnard.

Ο τίτλος που γεννά ερωτήματα και η προμετωπίδα « Μια λέξη έπεσε στο χαράκι του χρόνου/ γεννήθηκε ένα ποίημα» κεντρίζουν το ενδιαφέρον.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μένη Πουρνή, Οι άκανθες των αιώνων ―από τη Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη»

Από τις εκδόσεις Βακχικόν

Η Ευαγγελία Τάτση δύο χρόνια μετά την πρώτη της εκδοτική εμφάνιση (ακακίες στη σαβάνα, εκδ. Βακχικόν 2020 επανέρχεται με μια νέα ποιητική συλλογή συμπεριλαμβάνοντας στην υπαρξιακή της αναζήτηση και την εσωστρέφεια του αστικού τοπίου. Πατρίδα, χώρα, ο εγκλεισμός, η μάνα, η ποίηση και η λειτουργία της, η μνήμη, η πίστη, έρωτας, η μοναξιά και η κοινωνική ανησυχία βρίσκουν τόπο στην εσωτερικότητα της ποιητικής της. Το ποιητικό υποκείμενο εναλλάσσεται μεταξύ πρωτοπρόσωπης και της τριτοπρόσωπης αφήγησης. Το ποιητικό σύμπαν της Ε. Τάτση κινείται διακειμενικά και υπερρεαλιστικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευαγγελία Τάτση, Φυτά εσωτερικού χώρου ―από την Κατερίνα Παπαδημητρίου»

Γιώργος Ξηροπαΐδης: Η διαμάχη των ερμηνειών. Γκάνταμερ – Χάμπερμας. Αθήνα: Πόλις 2008, σελ.561

Κρίνει η ©Γκόλφω Μαγγίνη (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων)

H μελέτη του Γιώργου Ξηροπαΐδη Η διαμάχη των ερμηνειών. Γκάνταμερ – Χάμπερμας αποτελεί ένα μοναδικού εύρους και στοχαστικής δύναμης πόνημα που πραγματεύεται το ιδιαίτερα απαιτητικό θέμα του διαλόγου μεταξύ δύο μεγάλων εκπροσώπων της σύγχρονης ευρωπαϊκής φιλοσοφίας: του Χανς-Γκέοργκ Γκάνταμερ και του Γιούργκεν Χάμπερμας. Το πλαίσιο στο οποίο κινείται η μελέτη, αλλά και ο γενικότερος προσανατολισμός της, δίνονται από τον συγγραφέα ευθύς εξαρχής: αφετηρία του είναι η κριτική οριοθέτηση της μεθοδικής συνείδησης, όπως αυτή θεματοποιείται από τον Γκάνταμερ στο Αλήθεια και μέθοδος (1960), με την επιδίωξη υπέρβασης του υποκειμενισμού και του καρτεσιανού ιδεώδους της επιστημονικής βεβαιότητας που κυριαρχούν στη νεωτερική φιλοσοφία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Ξηροπαΐδης: Γκάνταμερ – Χάμπερμας»

Παρουσίαση
Πώς μπορεί να γίνει κάποιος ενάρετος πολίτης; Τι είναι η αρετή; Η αρχαία κοινωνία -με κέντρο την Αθήνα- αγωνίζεται να βρει την απάντηση σε αυτό το ερώτημα που καθορίζει σημαντικά την ανθρώπινη συμπεριφορά. Οι πολίτες και οι πολιτικοί, ο καθένας από τη μεριά του, θεωρούν ότι η επιτυχής εκτέλεση των καθηκόντων υποδεικνύει και τον ενάρετο πολίτη της αρχαιότητας. Όμως ο Πλάτων, ο οποίος ερευνά τη φιλοσοφική αλήθεια για την αρετή, δεν αρκείται στις αντιλήψεις και τα πορίσματα της συμβατικής κοινωνίας. Ο δάσκαλός του ο Σωκράτης δηλώνει με παρρησία ότι δεν γνωρίζει τίποτα για την ουσία της. Πώς είναι, λοιπόν, δυνατόν εμείς οι υπόλοιποι να είμαστε βέβαιοι για τα επιτυχή αποτελέσματα των ενεργειών μας, για την καθημερινή μας αρετή; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πλάτων, Μένων»