Μαρίας Καντ (Καντωνίδου, «Stanza» ―από τον Κωνσταντίνο Χ. Λουκόπουλο


ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΚΟ ΕΞΠΡΕΣΣΙΟΝΙΣΜΟ

Αναγνωστικά σχόλια επί της μεικτής συλλογής ποίησης και φωτογραφίας της

Μαρίας Καντ (Καντωνίδου) – “Stanza”, εκδόσεις Gutenberg 2021

Mια απλή πρώτη επαφή με τα ποιήματα της Stanza οδηγεί στην επιγραμματική παρατήρηση ότι πρόκειται για εξαιρετικής πύκνωσης και συναισθηματικής φόρτισης επιδραστικά κείμενα με υψηλή ποιητική αξία. Αν αφεθούν κάμποσο καιρό να ωριμάσουν μέσα σου διαπιστώνεις ότι η επίγευση που σου αφήνουν φέρει το αίμα, την ένταση και το περιεχόμενο επαναληπτικών πυροβολισμών. Λες και πυροβολείται ο αναγνώστης με στακάτες φράσεις, λέξεις, συλλαβές, εικόνες κι όλες αυτές οι σφαίρες, στην πορεία τους προς την καρδιά, μετατρέπονται σε μια  οντολογία από πρόθεση. Που θα σε κατευθύνει να συλλογιστείς επί της φθοράς, της απώλειας, του θανάτου, μα και ταυτόχρονα θα σε κάνει να εκτιμήσεις κάθε φλεβίτσα σου που πάλλεται από ερωτικό πόθο, στο παρόν στο παρελθόν και στο μέλλον των αιώνων αμήν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρίας Καντ (Καντωνίδου, «Stanza» ―από τον Κωνσταντίνο Χ. Λουκόπουλο»

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Το χιόνι των Αγράφων ―από την Κατερίνα Παπαδημητρίου

Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Το χιόνι των Αγράφων, εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2022

Μια  ιστορία «αλλιώς»

Το τέταρτο μυθιστόρημα του Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη με τίτλο «Το χιόνι των Αγράφων», είναι η ώριμη λογοτεχνική κατάθεση του συγγραφέα στα ελληνικά γράμματα. Προηγήθηκαν: «Το παραμύθι του ύπνου», η «Αστοχία υλικού», από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το 2008 και το 2010 αντίστοιχα και τα «Έξοδα νοσηλείας», από τις εκδόσεις Ενύπνιο, το 2020, Πρόκειται για ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, του οποίου η θεματική δεν ξεχωρίζει για την καινοτομία της, καθώς διαπραγματεύεται το θέμα του εμφυλίου στα πέτρινα χρόνια που ακολούθησαν τη γερμανική κατοχή.

Ωστόσο, ο Χατζημωυσιάδης επιχειρεί να αναπτύξει τη θεματολογία του σε πέντε ενότητες με μια άψογη αρχιτεκτονική, την οποία χειρίζεται με αξιόλογη ωριμότητα και γνώση των αφηγηματολογικών τεχνικών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παναγιώτης Χατζημωυσιάδης, Το χιόνι των Αγράφων ―από την Κατερίνα Παπαδημητρίου»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Κώστας Κατσουλάρης, «Αφαίας και Τελαμώνος»

Κώστας Κατσουλάρης, Αφαίας και Τελαμώνος. [Οιονεί διηγήματα. Δυο φωτογραφίες εντός κειμένου]. «Μεταίχμιο», Αθήνα 2021.

24 αδέσποτα κομμάτια (22 πεζά, συν ένα «ποίημα» συν ένα «θεατρικό»), μερικά εντελώς «μπονζάι», συναπαρτίζουν το φευγάτο αυτό βιβλίο, που ψυχαγωγεί το αναγνωστικό κοινό με πρωτοτυπία, πολύμορφο χιούμορ και συνειδητή εναντίωση στη σοβαροφάνεια– προειδοποιώντας ήδη από το εξώφυλλο: μαύρη γάτα με κυκλομοκεντρική ουρά, μη υφιστάμενη γωνία των δρόμων του τίτλου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Κώστας Κατσουλάρης, «Αφαίας και Τελαμώνος»»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Ζαχαρίας Στουφής, «Η θεούσα»

Ζαχαρίας Στουφής, Η θεούσα. Μυθιστόρημα. «ΑΩ» εκδόσεις, Καλύβια Αττικής, 2022.

Δυο τετράδια-ημερολόγια και λίγες αδέσποτες σημειώσεις, αγορασμένα σε παλιατζίδικο, οδηγούν το συγγραφέα-αφηγητή στη ανασύνθεση της ζωής του Μάρκου και της Δήμητρας, που άλλοι φαίνονται κι άλλοι είναι.

Ο πρώτος είναι φανερά περιπτεράς στην Ομόνοια, κρυφά όμως πληρωμένος δολοφόνος∙ η δεύτερη εμφανίζεται συνοικιακή θεούσα, κρύβει όμως μυστικά χειρότερα κι από του Μάρκου. Οι πρωταγωνιστές παρακολουθούν ποικιλότροπα ο ένας τον άλλο, ο αφηγητής ερευνά συστηματικά και διακριτικά, μα αναδρομικά τα πάντα, ενώ κοινωνιοφιλοσοφικά ένθετα φωτίζουν τα κίνητρα όλων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Ζαχαρίας Στουφής, «Η θεούσα»»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Τζωρτζ Γούντκοκ, «Ιστορία της αναρχίας»

Τζωρτζ Γούντκοκ, Ιστορία της αναρχίας [«A history of Libertarian Movements and Ideas]. Μετάφραση Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος [Σημειώματα του εκδότη και του μεταφραστή, συμπληρωματικές Υποσημειώσεις του εκδότη]. «Πανοπτικόν», Θεσσαλονίκη 2022.

Ο Καναδός συγγραφέας Τζ. Γούντκοκ (1912 – 1995), μεγάλη φυσιογνωμία του αναρχικού κινήματος (και αντιρρησίας συνείδησης στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!), έβγαλε αυτό το εξαιρετικά καλογραμμένο (συνοπτικό, μετριοπαθές, μέχρι και με χιούμορ) βιβλίο 60 χρόνια πριν, μα είναι σα να γράφτηκε χτες συν ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει στο θέμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Τζωρτζ Γούντκοκ, «Ιστορία της αναρχίας»»

Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Οι ψιθυρισμοί του πένθους πάνω από την πόλη―αποσπάσματα

Από τις εκδόσεις Οδός Πανός

Ψάχνοντας τον χαμένο χρόνο

Ψάχνω τα χρόνια μου
αλλά δεν τα βρίσκω

Προσπαθώ να θυμηθώ
Παρατηρώ την περίμετρο

Στην απέναντι νεόδμητη πολυκατοικία
ένα Άγγελος μαζεύει τα πιάτα
απ’ το τραπέζι του πέμπτου ορόφου
Μια σκιά στο υπνοδωμάτιο γυμνάζεται
εκτελεί αερόβιες ασκήσεις
Πενήντα μοίρες αριστερότερα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Οι ψιθυρισμοί του πένθους πάνω από την πόλη―αποσπάσματα»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Λουκία Δέρβη, «Θέα Ακρόπολη»

Λουκία Δέρβη, Θέα Ακρόπολη, μυθιστόρημα. Μεταίχμιο, Αθήνα 2019.

Χώρος: «Athens Excelsior», ακριβό πολυώροφο ξενοδοχείο στην πλατεία Συντάγματος, με αίθουσες όπως «Πίνδαρος» ή «Κόριννα» (!).

Χρόνος: καλοκαίρι 1992.

Πραγματικότητα: δραχμή, αεροδρόμιο Ελληνικού, «Μπραζίλιαν», βομβαρδιζόμενο Σεράγεβο, εταιρία Kodak ακόμα κραταιά, ψηφιακός κόσμος σε ανάδυση.

Ήρωες: εργαζόμενοι/ες στο ξενοδοχείο, από γενικό διευθυντή μέχρι μπελ μπόι, καθώς –λιγότερο– και πελάτες (αξέχαστη η ανώνυμη βυζαρού που αλλόφρων ουρλιάζει στους διαδρόμους το αινιγματικό «Μανίκας!»). Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Λουκία Δέρβη, «Θέα Ακρόπολη»»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Μισέλ Φάις, «Caput mortuum [1392]

Μισέλ Φάις, Caput mortuum [1392]. Φάρσα αφανισμού. Νουβέλα. Πατάκης, Αθήνα 2021.

Caput mortuum = α) πεθαμένο κεφάλι β) σκουριές (Ζωγραφική, αλχημεία)∙ 1392: πλήθος στίχων στις «Βάκχες».

Ο πιο πρωτότυπος (μαζί με τη Σώτη Τριανταφύλλου) πεζογράφος της γενιάς μου προσεγγίζει την πιο πρωτότυπη τραγωδία του Ευριπίδη, τεμαχίζoντας και διαπλέκοντας τέσσερα συνθέματα: «Ψευδο-Αγέλαστος ή καθ’ ύπνον σημειώσεις»: δοκιμιακά – κριτικά για τον Ευριπίδη· «Οικογενειακά βίντεο»: θεατρικό, κατά βάση με διακωμώδηση των τραγικών προσώπων + αναφορές στο σήμερα, του τρομερού Δραματοθεραπευτή(!) κανοναρχούντος· Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Μισέλ Φάις, «Caput mortuum [1392]»