Peter Handke, Η κλέφτρα των φρούτων ―κυκλοφορεί

Ή ένα απλό ταξίδι στην ενδοχώρα ―Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου, 1η έκδοση, Δεκέμβριος 2020, σελ. 483, 17,00 € ― από τις εκδόσεις Gutenberg, σειρά Aldina

Το «επιστέγασμα της λαμπρής συγγραφικής πορείας», όπως το χαρακτηρίζουν, του πιο πολυσυζητημένου Νομπελίστα της εποχής μας. «Το Τελευταίο έπος», όπως το αποκαλεί ο ίδιος ο Πέτερ Χάντκε, «ένα ταξίδι στη μαγεία της στιγμής, τη μαγεία τυχαίων γεγονότων. Ένα μάθημα για το πώς να παρατηρούμε γύρω μας» (Frankfurter Allgemeine).

Ένας ηλικιωμένος άντρας που ζει απομονωμένος σε ένα σπίτι στη γαλλική εξοχή (σε ένα παρόμοιο κτήμα στη Γαλλία ζει και ο Χάντκε) αποφασίζει, με αφορμή, ένα ασήμαντο γεγονός, να πραγματοποιήσει ένα ταξίδι στην ενδοχώρα. Στην πορεία του συναντά μια νέα κοπέλα που την αποκαλούν Κλέφτρα των Φρούτων γιατί από μικρή βρίσκει, ακόμα και στην καρδιά μιας πόλης, και μαζεύει όμορφα φρούτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Peter Handke, Η κλέφτρα των φρούτων ―κυκλοφορεί»

Ζοζέ Σαραμάγκου, Η χρονιά θανάτου του Ρικάρντο Ρέις ―κυκλοφορεί

Μετάφραση: Αθηνά Ψυλλιά, εκδόσεις Καστανιώτη

Ο Ρικάρντο Ρέις, ποιητής και γιατρός, ύστερα από πολυετή αυτοεξορία στη Βραζιλία επιστρέφει στην πατρίδα του. Η Λισαβόνα είναι μουντή και άχρωμη, φαντάζει χιμαιρική. Ο ίδιος, αντί να δέχεται ασθενείς, περιπλανιέται με τις ώρες στους δρόμους της πόλης. Λαχταρά την άπιαστη Μαρσέντα, μια δεσποινίδα της οποίας το αριστερό χέρι έχει μυστηριωδώς παραλύσει, αλλά είναι η Λίντια αυτή που μοιράζεται μαζί του το κρεβάτι, η καμαριέρα του ξενοδοχείου όπου έχει καταλύσει. Ώσπου τον επισκέπτεται ένας παλιός του φίλος, ο Φερνάντο Πεσσόα, φορώντας ακόμη το κοστούμι με το οποίο είχε ταφεί μερικές εβδομάδες νωρίτερα. Βρισκόμαστε στην αυγή του 1936, μιας νέας χρονιάς, που είναι και η πραγματική πρωταγωνίστρια αυτού του μυθιστορήματος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζοζέ Σαραμάγκου, Η χρονιά θανάτου του Ρικάρντο Ρέις ―κυκλοφορεί»

Λίζα Διονυσιάδου, Η Αχμάτοβα στον καθρέφτη μου ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]

Από τις εκδόσεις Εύμαρος

Τα χαράματα του 1939 ήρθαν και πήραν το αγόρι μου. Η ζωή μου μαζί του κόπηκε πάλι… Έμεινα, και ο μόνος μου δρόμος ήταν να ζήσω ολόκληρο τον πόνο, πίνοντας την πίκρα σταλαγματιά-σταλαγματιά. Όμως πείτε μου, το κτίριο των φυλακών*(*αναφέρεται στις φυλακές Κρεστί ,όπου κρατήθηκε επι δεκαεπτά μήνες ο γιός της Λεβ ) πως είναι σήμερα; Ξέρετε, εκεί έχουν “φιλοξενηθεί”, εκτός από τον γιό μου και τον πατέρα του και ο τρίτος μου σύζυγος, ο Πούνιν…Το είδατε; Έχει και σήμερα την ίδια χρήση»;
«Nαι το είδα. Τα συστήματα μπορεί να αλλάζουν, όμως οι φυλακές παραμένουν πάντα φυλακές. Δεν ξέρω τι χρώμα είχε τότε, αλλά σήμερα δεσπόζει επιβλητικό, ροδόχρωμο, σε μια πόλη με αστραφτερή βιτρίνα, που όμως, αν θελήσεις λίγο να ξύσεις την γυαλάδα της, θα βρεις μια χώρα όπου ανεξέλεγκτες δυνάμεις εμποδίζουν χωρίς κανένα έλεος την διακυβέρνησή της. Αυτή είναι η μοίρα της Ρωσίας στις σημερινές συνθήκες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λίζα Διονυσιάδου, Η Αχμάτοβα στον καθρέφτη μου ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Δημήτρης Κοσμόπουλος, Pixels ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]

Ένα ποιητικό ημερολόγιο τις πανδημίας, από τις εκδόσεις Κέδρος

Τα Pixels είναι το ενδέκατο ποιητικό βιβλίο του Δημήτρη Κοσμόπουλου. Pixels στη γλώσσα των ηλεκτρονικών υπολογιστών είναι τα εικονοστοιχεία, οι ψηφιακοί κόκκοι που αποτελούν την ηλεκτρονική εικόνα η οποία έχει πια υποκατασταθεί στην θέση της αληθινής ζωής. Μέσα στα 35 μέρη της ενιαίας ποιητικής σύνθεσης, επιχειρείται η ποιητική καταγραφή της εμπειρίας από τον εγκλεισμό και τις επιπτώσεις της καραντίνας. Στην απροσδόκητη κοινωνική συνθήκη, η πανδημία φέρνει στο προσκήνιο τα όρια του τεχνολογικού πολιτισμού. Αναταράσσει τα βαλτώδη ύδατα της εικονικής μας αυτάρκειας. Το φάσμα του θανάτου εξορισμένο από την ψευδή παροντική μας συνείδηση, προβαίνει ως ψηλαφητή πλέον απειλή. Πώς το διαχειρίζεται ο σύγχρονος άνθρωπος; Υπάρχουν πηγές νοήματος για να καταρδεύσουν την πολυπληθή μας τηλεοπτική ερημιά; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Κοσμόπουλος, Pixels ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Η ποιητική γλώσσα στην «Κρεμμυδαποθήκη», της Κατερίνας Λιάτζουρα, ένας ύμνος στις εφηβικές μνήμες

«Η Κρεμμυδαποθήκη», η νέα ποιητική συλλογή της Κατερίνας Λιάτζουρα, εκδόσεις Βακχικόν, 2020.

Του Θανάση Τοτόμη *

Στην ποιητική συλλογή της Κατερίνας Λιάτζουρα ενυπάρχουν, τα συναισθήματα, ο πόνος, η θλίψη, οι προσδοκίες, τα πρόσωπα, η νοσταλγία, οι απώλειες, τα παιδικά βιώματα, οι αναμνήσεις, η προσμονή, μοτίβα της φύσης, το μαρτιάτικο φεγγάρι, ο πλάτανος, το κόκκινο γεράνι, η αποθήκη, ο μύλος, οι εικόνες,οι τόποι, η Χαλκίδα και οι γειτονιές της Στουτγκάρδης, η πλατεία Φριζή, ο σταθμός των τρένων και η μεγάλη γέφυρα τηςΧαλκίδας, οι δρόμοι Ιστιαίας και Αβάντων, ο Καράμπαμπας, η Χιλιαδού, και το Πήλιο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η ποιητική γλώσσα στην «Κρεμμυδαποθήκη», της Κατερίνας Λιάτζουρα, ένας ύμνος στις εφηβικές μνήμες»

Βασίλης Λαλιώτης, Βορειοδυτικό πέρασμα ― προδημοσίευση

Σε λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία,  από τις εκδόσεις Ενδυμίων

Σημύδες

Για πόσο σκοτάδι
φτάνει του ήλιου το απόθεμα
που φέρουν οι λέξεις.

Το πεσμένο χιόνι τα πήρε όλα
μέσα στην πρωινή ησυχία του.

Τα ίχνη είναι μάλλον από λύκο.

Οι σημύδες είναι σαν αυτές
που έβλεπε ο Ξένος κι έγραφε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Βορειοδυτικό πέρασμα ― προδημοσίευση»

Παναγιώτης Θεοδοσίου: «Ο Αδάμ και το μήλο» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου

Εκδόσεις Οδός Πανός, Οκτώβριος 2020

❇︎

Πιάνοντας στα χέρια μου το «Ο Αδάμ και το μήλο», τού Αλέξανδρου Αδαμόπουλου· ένα βιβλίο με το πιο ανέμελο εξώφυλλο που μ’ έκανε να χαμογελώ κι εγώ αντικρίζοντάς το, δεν φανταζόμουν ποτέ πόσο γρήγορα και πόσο έντονα θα μ’ έκανε, το ίδιο ακριβώς βιβλίο, να βιώνω και ν’ αλλάζω διαθέσεις -από χαρά και γέλιο, μέχρι απελπισία κι απέραντη θλίψη- με τα τόσα πολλά κι εντελώς διαφορετικά, όχι όμως ασύνδετα, μεταξύ τους θέματα, που ξεδιπλώνονται στις 150 μόνο σελίδες του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Παναγιώτης Θεοδοσίου: «Ο Αδάμ και το μήλο» του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου»

Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Εξ αδιαθέτου ―κυκλοφορεί

Από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια

Περιγραφή
Σαράντα τρία διηγήματα για τα παιδικά χρόνια, την οικογένεια και τη φιλία, για τη δυστυχία και τη φτώχεια, για την αγάπη, το μίσος και το μεγαλείο της ψυχής, για τη ζωή και τον θάνατο, αλλά και τον έρωτα, τον απλό, τον μεγάλο και τον ανεκπλήρωτο.

Διαποτισμένες με έντονο συναίσθημα και πινελιές χιούμορ, οι μικρές αυτές ιστορίες είναι σαν γλυκόπικρες αναμνήσεις που ταξιδεύουν στο χρόνο, στο χθες και στο σήμερα, και στα τοπία του χωριού και της πόλης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, Εξ αδιαθέτου ―κυκλοφορεί»