Αρχείο 19/03/2016 -Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2016

Προσποιήθηκαν ότι σέβονταν την παρθενία.
Μυϊκή απορρύθμιση από τις χειροπέδες.
Περίπου ένα μέτρο πέρα από το τοιχίο
στους μεντεσέδες η Μάρθα με κομμένο κολιέ
στο πλάτος των ώμων. Στις ψυχολογικές
δοκιμασίες μαντίλι αποκαλούσαν το κύπελλο,
φωτιά το λαμπιόνι. Συναίνεσε. Σμίλευε το σοβά
με ισχνά δάχτυλα. Της πλήγιασαν ταρσούς, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελευθερία Μπέλμπα, «Η ερμηνεία της ελευθερίας» -ποίηση (απόσπασμα)»

Αρχείο 10/03/2016

Διηγήματα. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Τα πράγματα που μας συντροφεύουν

Τη μέρα που μου έκαναν έξωση από το διαμέρισμα, κατέβηκα στο κέντρο. Με τα πόδια από το Σύνταγμα ως την Καραγιώργη Σερβίας κι ύστερα καρφί στην Πατησίων, ψάχνοντας για δουλειά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λίνα Φυτιλή, Παράξενο καλοκαίρι -απόσπασμα [2016]»

Αρχείο 10/03/2016 –Διηγήματα. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας

Τα πράγματα που μας συντροφεύουν

Τη μέρα που μου έκαναν έξωση από το διαμέρισμα, κατέβηκα στο κέντρο. Με τα πόδια από το Σύνταγμα ως την Καραγιώργη Σερβίας κι ύστερα καρφί στην Πατησίων, ψάχνοντας για δουλειά. Μια οποιαδήποτε δουλειά. Γύριζα σαν μετανάστης στην ίδια μου την πόλη. Ήταν ένας παγερός Δεκέμβρης, μια μέρα μουντή, κρύσταλλο. Ένα γκρίζο φως διαχεόταν παντού εκείνο το πρωινό, που μετέβαλε την ατμόσφαιρα της πόλης κι έφερνα στο νου μια άλλη εικόνα της, αγνώριστη και εχθρική. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λίνα Φυτιλή, Παράξενο καλοκαίρι -απόσπασμα»

Αρχείο 08/03/2016 – Από την ποιητική της συλλογή Ρολόγια και άλλοι χτύποι, εκδόσεις Μελάνι

Ζωτικό Ψεύδος

Ανεβαίνω στέγες μικρών σπιτιών
Μοναξιά των άστρων
Συλλέγω αγωνία βροχής
Τροφός της μέρας τραγουδώ τις εποχές
Σε γυναίκες που παντρεύτηκαν
Κι όμως ακόμα κρατάνε στάχυα
Τα μάτια φιλιά άργησαν να φτάσουν
Και η φωνή απομεσήμερο τέλη καλοκαιριού
Ανοίγω τα χέρια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Κουλούρη, τρία ποιήματα για τη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας»

Αρχείο 05/03/2016

τον Εμίλ Σιοράν τον συνάντησα πρώτη φορά στη Σίφνο.
δεν είπαμε πολλά. ξαναβρεθήκαμε στο Βουκουρέστι.
θυμάμαι τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του.
με ρώτησε για τον δρόμο Θεσσαλονίκη-Πήλιο. αν έχει
κλειστές στροφές. τελευταία τον είχα πετύχει στο
Παρίσι. δεν έχω άλλους πειρασμούς, μου λέει, θέλω
ρουμάνικο κερί στα χείλη και έφυγε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κυριάκος Συφιλτζόγλου, “θέλω ρουμάνικο κερί στα χείλη”»