Κωνσταντίνος Μάντης: Γιώργος Σεφέρης «Αφήγηση» [2016]

Αρχείο 15/02/2016

favicon

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα.

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Γιώργος Σεφέρης «Αφήγηση» [2016]»

Πάμπος Κουζάλης, τρία ποιήματα από τη συλλογή “σχεδόν” [2016]

Αρχείο 04/02/2016

fav-3

Χρυσοπέρτικα

Ο πόνος ο πραματευτής περνά στη γειτονιάν του
Θωρεί τον Λιόντα γελαστόν που κά’ στη λεμονιάν του
Λαλεί του, πόψε έννα χαθεί η μέρα τζιαι το φως σου
Με τέρτιν εκατόφυλλο θα μείνεις μανιχός σου

Η νύχτα μπαίνει φουρκαστή να της το μαντατέψει
της κόρης πως ο χάροντας εν νάρτει να την κλέψει
Η κόρη εσυντρομάχτηκε, βουρά να μανταλώσει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πάμπος Κουζάλης, τρία ποιήματα από τη συλλογή “σχεδόν” [2016]»

Αντώνης Νικολής, Ο Άι Γιώργης

Αρχείο 03/02/2016

fav-3

(απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημα Ο θάνατος του μισθοφόρου)

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟ ΟΡΙΣΑΝ για την Κυριακή 27 Μαΐου, μία μέρα πριν από τη γραπτή εξέταση της τάξης τους στα αρχαία, μέρα που θα την πέρναγαν σχεδόν ολόκληρη μαζί. Ο καιρός είχε αρχίσει να ζεσταίνει, όσο είχε φως θα διάβαζαν έξω, στο τραπεζάκι της αυλής.

«Καλά, μιλάμε, φοβερή μυρουδιά», και ρούφαγε τον αέρα με δύναμη, οσφραινόταν την ανθισμένη γαρδένια στο μεταλλικό βαρελάκι, δίπλα στο πορτάκι της αποθήκης, φουντωμένη και κατάφορτη. «Είναι η εποχή τους τώρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο Άι Γιώργης»

Κωνσταντίνος Μάντης: Μίλτος Σαχτούρης «Τα περιστέρια του νεκρού»

Αρχείο 01/02/2016

fav-3

Στον Οδυσσέα Ελύτη

Δε δίνω αίμα στις φλέβες των πουλιών
και τα ποτάμια μου κρατήσαν τα νερά τους
επάνω στα ψηλά βουνά τρεις βίγλες έχω στήσει
μέσ’ στη σπηλιά μου φύλαξα τους αετούς

Ελάτε βγήτε στον κάμπο περιστέρια μου
με τις γαλάζιες κορδέλες στο λαιμό σας
ελάτε βγήτε με το φεγγάρι στην καρδιά
σα θα σηκώσω την ταφόπετρά μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Μίλτος Σαχτούρης «Τα περιστέρια του νεκρού»»

Τζούτζη Μαντζουράνη, (αποσπάσματα) “Τα αδέσποτα ποιήματα” -κυκλοφορεί [2016]

Αρχείο 23.1.2016

fav-3

«Χωρίς δεσπότη, χωρίς κύριο και αφέντη, τριγύριζαν στην πόλη από το 2013, μέχρι το 2015.
Έζησαν την ταπείνωση και την εξαθλίωσή της, την απελπισία να μεγαλώνει καθώς οι δρόμοι γίνονταν όλο και πιο στενοί και δύσβατοι.
Είδαν τα παγκάκια να μετατρέπονται σε σπίτια, τα σκουπίδια σε τροφή, τα πάρκα σε τουαλέτες… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τζούτζη Μαντζουράνη, (αποσπάσματα) “Τα αδέσποτα ποιήματα” -κυκλοφορεί [2016]»

Μίλαν Κούντερα, Η γιορτή της ασημαντότητας -κριτική Δημήτρη Καργιώτη

Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον την Εστίας -μετάφραση Γιάννης Η. Χάρης, σελ. 140

kundera17.2.15

Κούντερα «ύστερου ύφους»

Από τον ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΡΓΙΩΤΗ
«Ο Μίλαν Κούντερα γεννήθηκε στην Τσεχία. Από το 1975 ζει στη Γαλλία». Έτσι παρουσιάζεται ο Κούντερα τα τελευταία χρόνια στα εξώφυλλα των βιβλίων του. Αν ο τρόπος αυτός είναι άλλο ένα μερεμέτι στην προσεκτική κατασκευή του εαυτού του, το τελικό φινίρισμα θα δώσει Η γιορτή της ασημαντότητας, ένα ακόμη σημαντικό βιβλίο του.

Όσοι παρακολουθούμε την πορεία του μείζονα αυτού συγγραφέα του ευρωπαϊκού μοντερνισμού καταλαβαίνουμε πως το τελευταίο του «μυθιστόρημα», όπως προσδιορίζεται, αποτελεί μια κατάληξη. Είναι το ενδέκατο πεζογραφικό βιβλίο του Κούντερα και το τέταρτο γραμμένο απευθείας στα γαλλικά. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading

Γιώργος Γκανέλης, Τρία ποιήματα από τη νέα συλλογή ‘Εκτός εαυτού’ [2016]

Αρχείο 13.1.2016

 

Εκδόσεις Στοχαστής –κυκλοφορεί

fav-3

ΠΡΩΘΥΣΤΕΡΟ

Μεγάλα λόγια σαν σπάσιμο γυαλιού ξεθύμαναν στις πλατείες
Κατάφωρη παραβίαση των κανόνων δόμησης του ήλιου
Πλεκτάνη η αγάπη σου με θραύσματα χιονιού
Ανέκοψε τη σταθερή πορεία μου προς τον ουρανό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, Τρία ποιήματα από τη νέα συλλογή ‘Εκτός εαυτού’ [2016]»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Χωρίς να σε προσμένω πια [2016]

Αρχείο 12.1.2016

fav-3

[Έχω απ΄τα μεσάνυχτα πνιγεί
Χίλια μίλια
Πέρα απ΄τις Εβρίδες]

Εσέ που δεν σου πρέπει στέρεα γη

Τα μαραμπού ταξιδεύουν κάθε χρόνο. Τραβούν δυτικά, διανύοντας απέραντα, θαλασσινά μίλια. Γι΄αυτό πάντα στα νέα που μου στέλνεις με τις καρτ ποστάλ υπογράφεις με τούτο το όνομα. Και εγώ που ποτέ δεν θα σε γνωρίσω στ΄αλήθεια παίρνω τον καιρό απ΄τα δυτικά, πλέοντας ξωπίσω σου με την αποφασιστικότητα ενός πιστού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Χωρίς να σε προσμένω πια [2016]»