Δοκίμιο – Σελίδα 25

Κωνσταντίνος Μάντης: Jim Morrison «Power»

03/07/2017

Αρχείο 03/07/2017

Μπορώ να κάνω τη γη να σταματήσει
στην τροχιά της. Έκανα ήδη τα
μπλε αυτοκίνητα να εξαφανιστούν.

Μπορώ να κάνω τον εαυτό μου αόρατο ή μικρό.
Μπορώ να γίνω γιγαντιαίος & να φτάσω τα
πράγματα τα πιο μακρινά. Μπορώ να αλλάξω
την πορεία της φύσης.
Μπορώ να τοποθετήσω τον εαυτό μου οπουδήποτε
στο χώρο ή στο χρόνο.
Μπορώ να καλέσω τους νεκρούς.
Μπορώ να αντιληφθώ γεγονότα σε άλλους κόσμους,
στον πιο βαθύ, στον ενδότερο νου μου,
& στο νου των άλλων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Jim Morrison «Power»»

Ένα βιβλίο για την τρομοκρατία από έναν εκπρόσωπο της γενιάς της μεταπολίτευσης

24/06/2017

Αρχείο 24/06/2017 -Επαμεινώνδας Παπαγιάννης: «Η ιστορία του Waldo Wakerloo», εκδόσεις Περίπλους

Του συνεργάτη μας Κ.Π.Δ

Αυτό το ολότελα sui generis βιβλίο (εκδ. Περίπλους, 2017) έχει πολλά χαρίσματα, γλώσσας, ύφους, ατμόσφαιρας, περιεχομένου, που θα τα απολαύσουν οι πραγματικοί βιβλιόφιλοι και πολιτικοποιημένοι της γενιάς μου (εποχή της μεταπολίτευσης) μέσα από τις 400 σελίδες του, γιατί αυτοί είναι το πρώτο μεγάλο κομμάτι στο οποίο απευθύνεται. Το δεύτερο είναι όσοι ενδιαφέρονται για το φαινόμενο της τρομοκρατίας και τις στάσεις κομμάτων και συλλογικοτήτων απέναντί του, από όποια σκοπιά κι αν το βλέπουν και το τρίτο όσοι ενδιαφέρονται για Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ένα βιβλίο για την τρομοκρατία από έναν εκπρόσωπο της γενιάς της μεταπολίτευσης»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνία ως πεδίο βολής

23/06/2017

Αρχείο 23/06/2017

Κριτικός σημαίνει σκοπευτής. Ένας καλός σκοπευτής, ζει σε συνάρτηση του όπλου του και του στόχου. Ο στόχος, αναπόσπαστο κομμάτι του καλού κριτικού, στις μέρες μας είναι διαρκώς υπό αναζήτηση. Οι σημερινοί κριτικοί, έγραφε η Βιρτζίνια Γουλφ το 1930, μοιάζουν με τους σκοπευτές των εμποροπανηγύρεων: μέσ’ στη βιασύνη τους να οπλίσουν και να στοχεύσουν, τα παρελαύνοντα φερ’ ειπείν ελεφαντάκια, ρίχνουν τις περισσότερες φορές στον “γάμο του Καραγκιόζη”. Η σκοποβολή τους, λόγω της υπερβολικής ταχύτητας της σύγχρονης λογοτεχνικής υπερπαραγωγής, μοιάζει δυστυχώς με τις βολές στρατιωτικής μνήμης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνία ως πεδίο βολής»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνία ως πεδίο βολής

23/06/2017

Αρχείο 23/06/2017

Κριτικός σημαίνει σκοπευτής. Ένας καλός σκοπευτής, ζει σε συνάρτηση του όπλου του και του στόχου. Ο στόχος, αναπόσπαστο κομμάτι του καλού κριτικού, στις μέρες μας είναι διαρκώς υπό αναζήτηση. Οι σημερινοί κριτικοί, έγραφε η Βιρτζίνια Γουλφ το 1930, μοιάζουν με τους σκοπευτές των εμποροπανηγύρεων: μέσ’ στη βιασύνη τους να οπλίσουν και να στοχεύσουν, τα παρελαύνοντα φερ’ ειπείν ελεφαντάκια, ρίχνουν τις περισσότερες φορές στον “γάμο του Καραγκιόζη”. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η λογοτεχνία ως πεδίο βολής»

Κωνσταντίνος Μάντης: Νικόλας Κολοκοτρώνης «Αυτή τη φορά»

19/06/2017

Αρχείο 19/06/2017

Ένα όνειρο
ένα χαμόγελο
ένα ποτήρι
αυτή τη φορά θα τα καταφέρω

πίσω από φωτογραφίες κι αναμνήσεις
έκρυβα τη θλίψη, το φόβο, μισή ελπίδα
σε δάση πορφυρά από κλαμένα μάτια
σε κύκνεια άσματα της στιγμής
σε δρόμους από καιρό έρημους

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Νικόλας Κολοκοτρώνης «Αυτή τη φορά»»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 9ο

14/06/2017

Αρχείο 14/06/2017

H χάρις

‘There is only one actor – may one man who has the soul of the dramatic poet, and who has ever served as the true and loyal interpreter of the poet, and “this is the marionette‘
Edward Gordon Craig

Αυτή η σύντομη προσέγγιση στην ανάγκη του ηθοποιού –καλλιτέχνη, να απομακρυνθεί όσο του είναι δυνατόν, από το κοινωνικό σώμα, με στόχο μια φωτεινή διαδικασία προς τα μονοπάτια της τέχνης, την αφιερώνω σε έναν όχι και τόσο γνωστό δάσκαλο που δεν γνώρισα προσωπικά αλλά διάβασα με στοχασμό και σεβασμό μέρος του έργου του και που δεν ζει πια, τον Ουαλό καθηγητή γερμανικής λογοτεχνίας, τον Idris Parry* που ασχολήθηκε με τέσσερεις από τους πιο σημαντικούς για μένα ανθρώπους του πνεύματος. Τους F. Κafka, Heinrich von Kleist , Charles Baudelaire, R.M Rilke, που εκτίμησαν την τέχνη του θεάτρου, όσο λίγοι. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 9ο»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι λειμώνες με τους ασφόδελους

13/06/2017

Αρχείο 13/06/2017

Το κορίτσι με τα μαύρα υπήρξε η πρώτη έκπληξη πάνω στην τέχνη του κινηματογράφου, όπως τη διδαχτήκαμε στην Ελλάδα. Κόντρα στη συνήθη ελαφριά ηθογραφία της εποχής, ο Μ. Κακογιάννης αφήνει ελεύθερο και άγριο τ΄αφήγημα της απλής ζωής. Με φόντο έναν τόπο οραματικό, που υπάρχει μονάχα γι΄αυτήν την πικρή ιστορία, μια άλλη αισθητική της ιδέας του θανάτου προβάλλει. Είναι τόσο λίγα, τόσο μετρημένα όσα κατέχουν την αληθή σημασία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι λειμώνες με τους ασφόδελους»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η φωτογραφία του γράφοντος

09/06/2017

Αρχείο 09/06/2017

✤

Ζητάω το πρόσωπο της γραφής. Έχω μόλις δει μια φωτογραφία του Σελίν, και ψάχνω απεγνωσμένα τα κείμενά του. Γράφω, δεν γράφω, το πρόσωπό μου γράφει εν αγνοία μου τα χαρακτηριστικά μου. Επισημαίνει την απόκλιση του βλέμματος, υπογραμμίζει τη φορά των χειλιών μου, χρησιμοποιεί άλλοτε την πλάγια κι άλλοτε την έντονη γραφή για τις ρυτίδες, την κορυφογραμμή του τριχωτού της κεφαλής, την προέκταση του πώγωνος και την καμπύλη των παρειών. Προσδίδει στο βλέμμα την ταπείνωση, την ειρωνική διάθεση και τον εμπαιγμό, την επιθετικότητα, τον περισσό τσαμπουκά.
Η γραφή είναι ο μέγιστος τσαμπουκάς. Χρειάζεται περισσό θράσος για να καθίσεις να γράψεις. Ο στοιχειώδης αναγνώστης, αισθάνεται όλο το δέος και το άτοπον του εγχειρήματος. Άλλοι πριν από εμάς, τα είπαν καλλίτερα. Γιατί να γεμίζουμε τον κόσμο με τα δικά μας ορνιθοσκαλίσματα;
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η φωτογραφία του γράφοντος»