«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 9ο

Αρχείο 14/06/2017

Edward Gordon Craig

H χάρις

There is only one actor – may one man who has the soul of the dramatic poet, and who has ever served as the true and loyal interpreter of the poet, and “this is the marionette
Edward Gordon Craig

Αυτή  η σύντομη προσέγγιση  στην ανάγκη του ηθοποιού –καλλιτέχνη, να  απομακρυνθεί όσο  του είναι δυνατόν, από το κοινωνικό σώμα, με στόχο μια  φωτεινή διαδικασία προς τα μονοπάτια της τέχνης,  την αφιερώνω σε έναν όχι και τόσο γνωστό  δάσκαλο που δεν γνώρισα προσωπικά  αλλά διάβασα με  στοχασμό και σεβασμό  μέρος του έργου του  και που δεν ζει πια,  τον Ουαλό  καθηγητή  γερμανικής λογοτεχνίας, τον Idris Parry*  που  ασχολήθηκε με τέσσερεις από τους πιο σημαντικούς για μένα  ανθρώπους του πνεύματος. Τους   F. Κafka, Heinrich von Kleist , Charles BaudelaireR.M Rilke, που εκτίμησαν  την τέχνη του θεάτρου, όσο λίγοι. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 9ο»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι λειμώνες με τους ασφόδελους

Αρχείο 13/06/2017

Το κορίτσι με τα μαύρα υπήρξε η πρώτη έκπληξη πάνω στην τέχνη του κινηματογράφου, όπως τη διδαχτήκαμε στην Ελλάδα. Κόντρα στη συνήθη ελαφριά ηθογραφία της εποχής, ο Μ. Κακογιάννης αφήνει ελεύθερο και άγριο τ΄αφήγημα της απλής ζωής. Με φόντο έναν τόπο οραματικό, που υπάρχει μονάχα γι΄αυτήν την πικρή ιστορία, μια άλλη αισθητική της ιδέας του θανάτου προβάλλει. Είναι τόσο λίγα, τόσο μετρημένα όσα κατέχουν την αληθή σημασία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι λειμώνες με τους ασφόδελους»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η φωτογραφία του γράφοντος

Αρχείο 09/06/2017

Ζητάω το πρόσωπο της γραφής. Έχω μόλις δει μια φωτογραφία του Σελίν, και ψάχνω απεγνωσμένα τα κείμενά του. Γράφω, δεν γράφω, το πρόσωπό μου γράφει εν αγνοία μου τα χαρακτηριστικά μου. Επισημαίνει την απόκλιση του βλέμματος, υπογραμμίζει τη φορά των χειλιών μου, χρησιμοποιεί άλλοτε την πλάγια κι άλλοτε την έντονη γραφή για τις ρυτίδες, την κορυφογραμμή του τριχωτού της κεφαλής, την προέκταση του πώγωνος και την καμπύλη των παρειών. Προσδίδει στο βλέμμα την ταπείνωση, την ειρωνική διάθεση και τον εμπαιγμό, την επιθετικότητα, τον περισσό τσαμπουκά.
Η γραφή είναι ο μέγιστος τσαμπουκάς. Χρειάζεται περισσό θράσος για να καθίσεις να γράψεις. Ο στοιχειώδης αναγνώστης, αισθάνεται όλο το δέος και το άτοπον του εγχειρήματος. Άλλοι πριν από εμάς, τα είπαν καλλίτερα. Γιατί να γεμίζουμε τον κόσμο με τα δικά μας ορνιθοσκαλίσματα;
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Η φωτογραφία του γράφοντος»

O Σόμερσετ Μωμ για την Ντόροθι Πάρκερ -μετάφραση Ασημίνα Λαμπράκου

Αρχείο 07/06/2017

«υπάρχει κάτι ακαταμάχητα αστείο στους πιο ειλικρινείς μας πόνους»

Παραλλαγές σε ένα θέμα
από την πρωτότυπη παρουσίαση
του William Somerset Maugham

Κάποτε όταν ήμουν στο Χόλιγουντ, προσκλήθηκα σε δείπνο από την δεσποινίδα Fanny Brice.(1) Ήταν κατά ένα τρόπο μια λογοτεχνική παρέα. Ο Aldous Huxley(2) ήταν εκεί, το σαρδόνιο γούστο του σχετικά με τα χάλια των ανθρώπων εν τούτοις όχι αρκετά καθησυχασμένο από την έλλειψη στοργής και αδελφικής αγάπης. Η Ντόροθι Πάρκερ ήταν εκεί, σοβαρή, φορώντας μαύρο μετάξι, αλλά με μια σοβαρότητα κατάφορτη κίνδυνο για τον αμέριμνο. Ξεχνώ ποιοι ήταν οι υπόλοιποι προσκεκλημένοι, αλλά πάντως τελικά ήταν έξοχα, διότι στο δείπνο, η Ντόροθι Πάρκερ κι εγώ βρεθήκαμε να καθόμαστε μαζί Συνεχίστε την ανάγνωση του «O Σόμερσετ Μωμ για την Ντόροθι Πάρκερ -μετάφραση Ασημίνα Λαμπράκου»

Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Η αβάσταχτη γοητεία του βιβλίου

Αρχείο 06/06/2017

Τα βαρόμετρα της δημοσκόπησης έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας και από ότι φαίνεται τίθενται σε μόνιμη βάση προσέγγισης κι αξιολόγησης της πραγματικότητας, αποτελώντας στοιχείο ενός υπεύθυνου σχεδιασμού. Σε ότι αφορά, λοιπόν, την αναγνωσιμότητα των βιβλίων, τα πράγματα είναι απογοητευτικά. Ελάχιστοι διαβάζουν βιβλία σε καθημερινή βάση επί μία ώρα, ενώ το ποσοστό ανεβαίνει όχι τόσο σημαντικά όσον αφορά τις εφημερίδες και τα περιοδικά.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Η αβάσταχτη γοητεία του βιβλίου»

Κωνσταντίνος Μάντης: Οδυσσέας Ελύτης «Οι κλεψύδρες του αγνώστου» [ΣΤ΄]

Αρχείο 05/06/2017

Νυχτερινό υφαντούργημα
Των κρίνων φλοίσβος που γυμνώνει τ’ αυτιά και διασκορπίζεται
Νιώθω στους ώμους της ζωής το σκίρτημα που βιάζεται ν’ αδράξει
—-το έργο
Νιότη που θέλει άλλη μια ευκαιρία αιωνιότητας
Και στην εύνοια των ανέμων ρίχνει το κεφάλι της αδιαφορώντας

Υπάρχει ένα στήθος που χωράει τα πάντα, μουσική που κυριεύει
—-στόμα που ανοίγει
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Οδυσσέας Ελύτης «Οι κλεψύδρες του αγνώστου» [ΣΤ΄]»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 8ο

Αρχείο 31/05/2017

Το κοινωνικό μας σώμα

Το σώμα μας,  φέρειτην κοινωνική του ταυτότητα. Η κοινωνία σιγά- σιγά, σταθερά,  μελετημένα,  διαμορφώνει το σώμα μας, όπως ο γλύπτης το υλικό του.

Το ανθρώπινο σώμα είναι ένας ζωντανός οργανισμός και αυτό σημαίνει ότι μεταβάλλεται συνεχώς και αυτό φαίνεται,  ότι το ξεχνάμε και λειτουργούμε ως το σώμα  να είναι στατικό. Τίποτα δεν είναι στατικό ‘όλα μεταβάλλονται’.

Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 8ο»

Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Στο βωμό της γραφής

Αρχείο 26/05/2017

Δώρο ή θυσία; Η γραφή, αργά ή γρήγορα, θέτει το θανάσιμο ερώτημά της, όχι τόσο στους αναγνώστες, αυτούς τους συμπάσχοντες θεατές, τους κρυφούς κι αναντικατάστατους κριτικούς εν σμικρύνσει, όσο στους ίδιους τους δημιουργούς της, τους συγγραφείς. Το γιατί κάποιος αρχίζει να γράφει, ίσως είναι αποκλειστικώς ζήτημα της φυσιολογίας. “Κουκιά τρως, κουκιά μαρτυράς”, λέει ο αγαπητός Σωτήρης Δημητρίου, σε πρόσφατη συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Στο βωμό της γραφής»