Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το μαγαζί των πεθαμένων

Σκηνή από ένα έργο

 [Κεντράκι εξοχικό σε ελληνική βουνοκορφή. Τριγύρω καλοκαίρι και η θέα ως κάτω στον κάμπο. Μεταλλικά ψυγεία με γυάλινες προθήκες, για πάντα αδειανές, ένα παλιό ημερολόγιο, ο Εσταυρωμένος και ο γέρος από το μυθιστόρημα του Χέμινγουαιη, πάντα παρών, βιγλάτορας του πόντου. Οι τοίχοι είναι σκασμένοι και τα κουρτινάκια χορεύουν κάθε τόσο από τον άνεμο που φθάνει ξαφνικά και ξεθυμαίνει τα άλικα τα ρόδα. Ο ιδιοκτήτης, γέρος, απόμαχος της ζωής στέκει σε μια ψάθινη καρέκλα. Η Ελλάς θέλει τα σύμβολα της σε πρώτο πλάνο. Δεν μιλά μονάχα γνέφει και σηκώνεται από τη θέση του μονάχα για να σερβίρει πικρό κρασί εκείνο τον γενναίο που πίνει στην άκρη του μαγαζιού. Τα ρούχα εκείνου του ανθρώπου είναι φθαρμένα. Φοράει κάτι σαν τις σημερινές στολές των πυροσβεστών και έχει στην μέση του ζωσμένο το μαχαίρι. Και η καπνιά λερώνει το πρόσωπο και τα χέρια του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το μαγαζί των πεθαμένων»

Λεωνίδας Καζάσης, Εξαπίνης διαπίστωση – ομολογία

Ξεκίνησα από το πανδοχείο, όπου διέμενα έξω από την, Μονεμβασία, την συνηθισμένη ( μετά την κολύμβηση στη θάλασσα ), πεζοπορία, προς, την Μονεμβασία, προς ανεύρεσιν τροφής και, κατόπιν,την ανάβαση προς το κάστρο.
Η Μονεμβασία, με την άγρια, ατίθαση, μα γητευτική αρμονία της, παντεπόπτης καιρών, εποχών, διακυμάνσεων αλός αλαλαγμών, εθώπευε ιδιόρρυθμα την πλάση! Της θεάσεως ερωμένη αναντικατάστατη! Κι εγώ φιλόδοξος, υποψήφιος εραστής της, προσπαθούσα, με όλη την δύναμη των αισθήσεών μου, που, την νόηση δελέαζαν, να εισχωρήσω μέσα της, αφομοιώνοντας, μα τι λέω ; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Εξαπίνης διαπίστωση – ομολογία»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Band Wagon

Pablo Picasso: Circus Family The Tumblers 1905

Ανταπόκριση από το σύμπαν του τσίρκου
των πλανόδιων θιάσων και
των ζωγραφισμένων, ροκαμβολικών
χαρακτήρων διά χειρός Πικάσο.

[…Διάβασα για την ιστορία του σε ένα από τα τεύχη του περιοδικού Band Wagon. Διαφημίσεις και προσωπικότητες του τσίρκου και παράξενες ειδήσεις από την βιογραφία μιας εξαφανισμένης σήμερα τάξης, φωτίζουν για λίγο εκείνη την εποχή. Βρισκόμαστε στα 1919 και τα πρώτα βαγόνια αλλάζουν τον ρυθμό των πραγμάτων. Ο κόσμος αποκτά μεγαλύτερη κίνηση, όλα δείχνουν πως ετοιμάζεται για τον χρυσό του αιώνα. Ο κύριος Lent, υπήρξε ένα αληθινό πρόσωπο η εξαφάνιση του οποίου απασχόλησε τα τεύχη του περιοδικού με εμβόλιμα άρθρα και εκτενείς αναφορές σε χρυσή μπορντούρα. Ο κύριος Lent που ως σήμερα τίποτε δεν σήμαινε για τον κόσμο και είχε για πάντα ξεχαστεί, έχει μια δεύτερη ευκαιρία. Και είναι να απορεί κανείς πώς τάχα ετούτη η ανταπόκριση βρήκε σε αυτόν την ιστορία που ζητούσε. Όλα τα υπόλοιπα συνιστούν την γοητεία του κόσμου του τσίρκου που δάνεισε στον Σαγκάλ το θέμα του και στα παιδιά όλου του κόσμου μερικά ανεξίτηλα όνειρα…] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Band Wagon»

Κώστας Αρκουδέας, Συλλέκτης μανιταριών ―από τον Δημήτρη Σινάκο

Κώστας Αρκουδέας, Συλλέκτης μανιταριών ―εκδόσεις Καστανιώτη

Πυκνό, πολύ πυκνό το δάσος του βιβλίου

Mπήκα στο δάσος σαν πεινασμένος λύκος, με τα δόντια ακονισμένα, έτοιμος να κατασπαράξω τον συγγραφέα ή έστω το βιβλίο του, ή στο τέλος τέλος τον ήρωά του. Ίσως χαμογελάτε τώρα σκεπτόμενοι ότι για ένα λύκο μοιάζει υπερφίαλο και μαξιμαλιστικό να θέλει να τα βάλει μ’ έναν Αρκουδέα· ούτε ο όγκος ούτε η δύναμη είναι με το μέρος του. 

Είναι όμως το κίνητρο που μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς και σ’ αυτό στηρίζομαι. Μα γιατί να θέλω κάτι τόσο βάρβαρο; Θα μπορούσα να απαντήσω κομψά, διαλέγοντας έναν από τους δημόσιους ρόλους ή εαυτούς που δικαιούμαι κι εγώ, όπως και ο καθένας· κι ο Αρκουδέας συμφωνεί άλλωστε: Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Αρκουδέας, Συλλέκτης μανιταριών ―από τον Δημήτρη Σινάκο»

Τασούλα Γεωργιάδου: «Αληθινές – παλιάς κοπής, μιας άλλης εποχής, σαν τις γιαγιάδες, τις μητέρες ή τις θείες μας» ―από την Θώμη Μανάφη

Τασούλα Γεωργιάδου: Αληθινές – παλιάς κοπής, μιας άλλης εποχής, σαν τις γιαγιάδες, τις μητέρες ή τις θείες μας, από τις εκδόσεις ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, 2021

Κριτική παρουσίαση της 
Θώμης Μανάφη*

Στο κείμενο της Γεωργιάδου μέσα από μια εξαιρετικά γλαφυρή αφήγηση στην εξέλιξη του 20ου αιώνα, αποκαλύπτονται ζητήματα ιστορικά, που κυρίως αφορούν την θέση της γυναίκας. Της ελληνίδας γυναίκας. Με αριστοτεχνικό τρόπο συνδέονται τα ιστορικά γεγονότα με την διαμόρφωση  της ελληνικής κοινωνίας, με τα ήθη και τα έθιμα της εποχής εντοπίζοντας κυρίως τον ρόλο της γυναίκας μέσα σε αυτό το πλαίσιο.

Οι γυναίκες αυτές, οι «ΑΛΗΘΙΝΕΣ» όπως πολύ εύστοχα ονομάζονται είναι οι γιαγιάδες μας οι μητέρες μας οι θείες που έζησαν στην σκιά των ανδρών, που έζησαν την προσφυγιά την εργατιά, τον ξενιτεμό, για να φτάσουμε στις μέρες μας να τις θυμόμαστε και να τις μνημονεύουμε με τρυφερότητα νοσταλγία και με ανάμικτα συναισθήματα λύπης και υπερηφάνειας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τασούλα Γεωργιάδου: «Αληθινές – παλιάς κοπής, μιας άλλης εποχής, σαν τις γιαγιάδες, τις μητέρες ή τις θείες μας» ―από την Θώμη Μανάφη»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο λοχαγός

Ιστορίες από το Βιβλίο των Ποταμών

Είναι ασυνήθιστα υγρός ο νότος τούτη την εποχή. Και όμως συνεχίζουν να μιλούν για αυτόν τα τραγούδια, για την νωχέλεια και για τα βράδια του τα καρτερικά, τα ατέλειωτα.  Δεν είναι όμως έτσι για τον Τζο που τραβάει τις χαλασμένες βάρκες μέσα από τον βάλτο. Τον δένουν με ένα γερό σχοινί και εμπρός παλικάρι μου, λοιπόν φέρ’ τη πίσω. Δεν θα το πίστευες σαν ήξερες πόση προσπάθεια χρειάζεται για να συρθεί το μουλιασμένο σκαρί. Μόνο άνθρωποι σαν τον Τζο ξέρουν να σου πουν. Άνθρωποι που ξέρουν από του νότου την φριχτή και ανίκητη υγρασία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο λοχαγός»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η φλαμουριά

Μικρό θεατρικό
για την ελπίδα

[Δωμάτιο με τοίχους γυμνούς. Λαμπτήρας πυρακτώσεως, ένα τραπέζι και δυο καρέκλες. Στον έναν τοίχο πλήθος οι ανακοινώσεις. Στην απέναντι πλευρά το πλέον διαδεδομένο εικόνισμα του Ιησού, σκέπη και δικαιοσύνη στους αιώνες των αιώνων, είπαν οι προφήτες. Στην μια καρέκλα κάθεται σιδηροδέσμιος ένας άνδρας, όχι πάνω από σαράντα χρονών. Το πουκάμισό του είναι ξεκούμπωτο, έχει το κεφάλι σκυφτό και τα ρούχα του είναι γεμάτα χώματα. Κάποιος μπαίνει στο δωμάτιο. Χτυπάνε οι πόρτες, φύλακες κλειδώνουν και σέρνουν αρμαθιές κλειδιά. Ο κρατούμενος ταράζεται, κοιτάζει με απόγνωση, γυρεύει να βρει τον εαυτό του, σφίγγει τα δόντια. Ακούγεται ο αέρας και η βροχή πάνω στο ελενίτ. Η νεοελληνική αρχιτεκτονική που βρίσκει τα σύμβολά της, δίχως να χάνει ούτε στο ελάχιστο την μεταφυσική που αγαπήθηκε όσο τίποτε, κυριαρχεί εμμέσως στην σκηνογραφία.] Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Η φλαμουριά»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: a*Et Ballot Box

Είδος ενδημικό που απαντάται μία φορά κατ΄έτος εις μορφή ελεύθερη. Κανείς δεν γνωρίζει με τι τρέφεται και τι γαληνεύει την αγριάδα του. Στον κήπο της πολιτείας μας έχουν φέρει ένα τέτοιο άγριο ζώο. Συρρέουν τα πλήθη τις Κυριακές για να το θαυμάσουν, καθώς βρυχάται και σταλάζει το δηλητήριο του. Τα βράδια το σκεπάζουν με το περκάλι, να μην βλέπει. 

Ο διευθυντής φάνηκε λίγα λεπτά μετά τα τελευταία γεγονότα. Τον ακολουθούσε μια κουστωδία από συμβούλους, γραμματείς και υπαλλήλους της ιδιωτικής ασφάλειας του κήπου. Οι δημοσιογράφοι που είχαν συγκεντρωθεί στην πύλη πάλεψαν για να πάρουν μια δήλωσή του, όμως οι άνθρωποι της ασφάλειας απομάκρυναν τα συνεργεία. Τα απώθησαν ως το μικρό αλσύλλιο λίγο μέτρα από την πύλη. Όταν έρθει η ώρα θα δοθούν οι απαιτούμενες διευκρινίσεις κάποιος είπε και ο θίασος προχώρησε μαζί με τον διευθυντή που ίσιωνε τα ρούχα του, βυθισμένος στις σκέψεις του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: a*Et Ballot Box»