Τζούλιετ, Τζούλιετ, επαναλάμβανε στις αρχές. Τι αρχές δηλαδή, μονάχα κάτι συνταξιοδοτημένοι αγρονόμοι. Ο Τζακ Στιούαρτ και ο Έντελς Σπάρτ είχαν προ πολλού χάσει το ενδιαφέρον τους για δράση. Ξημεροβραδιάζονταν στο λεβητοστάσιο του Τζόνας Τόμσον. Εκεί, μες στην ζεστασιά, έπιναν όσο μπέρμπον ήθελαν και ονειρεύονταν πάνω στην σκακιέρα πως υπήρξαν αυτοκρατορικοί στρατοί, τίποτε λιγότερο. Ο Τζακ συχνά θύμωνε και ο Έντελς τον έστελνε για περιπολία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Πενικιλίνη αγάπη μου»

Έχεις προσπαθήσει να μην γκρινιάζεις μια μέρα; Nα είσαι ευδιάθετος, έτσι που να ρωτούν οι άλλοι «πές μας τι συμβαίνει σήμερα»; Έχεις προσπαθήσει να φτιάξεις ένα παζλ χωρίς να κοιτάξεις την εικόνα;

Κι όμως! Ζωγράφιζα με ευκολία στο μυαλό μου το μέρος που ήθελα διακαώς να επισκεφτώ. Τη χώρα του ανατέλλοντος Ηλίου με τους κήπους ορχιδέας, το μυθικό θαλάσσιο λέοντα, τις ήρεμες γκέισες…

Είχα ξεχάσει τα 36 φανάρια που συναντώ κάθε μέρα για να φτάσω από τον Πειραιά στην Ανθούσα, όπου βρίσκεται το υποκατάστημα που εργάζομαι. Είχα ξεχάσει πόσο κουρασμένος νιώθω, φτάνοντας εκεί ξεψυχισμένος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Δ. Θυμιατζή, Ανθισμένες προσδοκίες»

Ο Δήμος ο Γαυριάς, παιδί σαλλονικιάς κι ενός σαλλονικιώτη, στα σαράντα οκτώ του χρόνια, δεν έπαψε να επιθυμεί γλαφυρές εκμυστηρεύσεις στην θάλασσα, σφιχταγκαλιάσματα στα δάση, ξεκούμπωτα στηθόδεσμα.

Ο Δήμος ο Γαυριάς με δυό κινήσεις στην ζωή(της ελάχιστης εργασίας, της αποπομπής της οικογένειας), απέφυγε τα κακοτράχαλα, και με μια τρίτη κίνηση που ήταν η σωματική και πνευματική άσκηση, παρέμενε γαυριάς, κυνηγώντας των αισθήσεων τις ατέλειωτες εκδοχές˙ αλλά οι άνθρωποι αφοσιωμένοι στην εργασία και στην οικογένεια, με τον Γαυριά θα ησχολούντο; Ο Δήμος, γνωρίζοντας διά το πεπερασμένον του έρωτος, που μόνο η εναλλαγή συντρόφου το ερωτικό παρατείνει (όπως κατά το παρελθόν είχε βιώσει), αναζητούσε τον έρωτα, εις τον οποίον τον ωθούσε, και η ρώμη με την οποίαν τον επροίκιζε ο τρόπος ζωής που είχε επιλέξει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Δήμος Γαυριάς»

Ο Ταρατάλλας είν’ ένας απ’ τους εκατοντάδες χιλιάδες ιπποκόμους τής αχανούς αυτοκρατορίας μας. Θ’ αναρωτηθεί κάποιος γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί στη χώρα τούτη. Σίγουρα το τεράστιο μέγεθός της θ’ αποτελούσε μια πειστική απάντηση σ’ αυτή την εύλογη απορία. Απλώνεται σχεδόν σ’ ολόκληρη τη μεγαλύτερη ήπειρο τού μέχρι τώρα γνωστού κόσμου κι αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω ένας κάτοικός της που να την έχει διασχίσει ή νά ’χει επισκεφτεί κάθε γωνιά της μέχρι σήμερα.

Ακόμα κι η εκάστοτε κυβέρνηση συναντούσε πάντα τεράστιες δυσκολίες στον συντονισμό και την διεκπεραίωση όλων των γραφειοκρατικών και διοικητικών υποθέσεων που αφορούσαν σ’ όλες τις δεκάδες επαρχίες, τις εκατοντάδες πόλεις και τα χιλιάδες χωριά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Τα παράπονα τού σταβλίτη»

Η καινούρια χρονιά, αφού μπήκε με όλο της το θάρρος και την ανεμελιά, παραδόθηκε στην συνηθισμένη έκβαση. Και έτσι, οι ολμιστές, οι τυφλές επιθέσεις, οι αμφισβητούμενες λωρίδες γης, οι μοναχικοί λύκοι που σκοτώνουν στο όνομα του θεού τους, οι στάρλετ και οι αναγνωρισμένοι ηθοποιοί αποβιβάστηκαν στο Λίντο με δεκάδες παπαράτσι να αποθανατίζουν την στιγμή. Η διάφανη μουσελίνα που ντύνει το ντεκολτέ της καταξιωμένης ερμηνεύτριας με τις στρατιές των εραστών ανέμιζε στα σκαλοπάτια κάποιου παλάτσο. Όλα άρχισαν να κατακλύζουν τους τηλεοπτικούς δέκτες και τα κυριακάτικα φύλλα, τίποτε δεν περίσσευε. Η καταστροφή του περιβάλλοντος, ένα είδος αργού θανάτου αναδύθηκε και πάλι στην επικαιρότητα ενώ ηγέτες ξένων χωρών πίσω από κλειστές πόρτες θα έπαιρναν για πάντα τις πιο λανθασμένες αποφάσεις. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο Τζόσουα δεν ανταποκρίνεται»

Κεράκια ή συστάδες δέντρων; Τα χρόνια στέκονται και φωτίζουν το μονοπάτι μας. Κανείς δεν ξέρει πού θα τον βγάλει. Άλλη μια παραμονή πρωτοχρονιάς. Δεν κάνει τσουχτερό κρύο. Ακούω, όμως, το ψιλόβροχο στο παράθυρο και μ’ αρέσει. Μουντό το τοπίο έξω. Τραβώ την κουρτίνα να το κρύψω. Προσωρινό καταφύγιο η τηλεόραση. Διαφημίσεις για δώρα, ειδήσεις απεχθείς. Γέμισε ο κόσμος ασχήμια. Κοινωνική δυσοσμία. Βρεφοκτονίες, αυτοκτονίες, γυναικοκτονίες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Θυμιατζή, Γενάρης 2023»