Εδώ όπου το στάρι χρυσαφίζει στα λιβάδια
Για να θυμίζει τα μαλλιά της
Με τζιτζικιές ή τριζονίσματα
Τίποτα πια δεν έρχεται κουτί και κούπα•
Και η ζωή που ονειρεύτηκες δεν υπάρχει
Καρφιτσωμένη σε κανένα χάρτη
Και μόνο εκείνα τα τραγούδια
Ακούγονται να φτάνουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: Memoria fulgurea»

Τα μάτια

Καμιά φορά, σαν κλείνω απότομα τα μάτια μου, βλέπω άξαφνα δυο άλλα μάτια, άγνωστα, να με κοιτούν. Κ’ είναι τόσο ωραία κείνα τα μάτια… Τόσο καθαρά… Κανένας Χρόνος δεν τα σκιάζει, καμμιά βιασύνη. Κοιτούν καρτερικά, όλο προθυμία κ’ υπομονή. Σάμπως να προσμένουν μια νύχτ’ απέραντη, μυστική, που θα τους ανοίξεις την ψυχή σου. Α, …γιατί να μην υπάρχουν και στ’ αλήθεια τούτα τα μάτια;… Γιατί να σαπίζουν μέσα μου όσα έχω να πω και να χαρίσω;..

*

Αναπότρεπτο

Όλα γίναν τόσο παράξενα πια,
που δε μου μένει τίποτ’ άλλο
παρά να κάθομαι δω και να συλλογιέμαι
πόσο τρομερά, πόσο ανυπόφορα
θα σε πληγώσω απόψε…

*
©Ραφαήλ Αγρόδημος

φωτο: Στράτος Φουντούλης, Tagus, Lisboa

Mάρτυρας ήμουν σε μια δίκη της υπηρεσίας για πλαστογραφία, απάτη, υπεξαίρεση και λοιπά τερπνά, που να μη σου τύχει, από αναβολή σε αναβολή το πήγαιναν. Τραβήχτηκα καιρό σε πρώτο βαθμό στην Κόρινθο, μου βγάλανε το λάδι και μετά στο εφετείο στο Ναύπλιο κάθε έξι μήνες κλητήριο. Όποιος έχει μπλέξει με δικαστήρια ξέρει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Παπαθανασόπουλος, H δίκη»

Στην αρχή ήταν μονάχα μια άκαμπτη πέτρα, δίχως χαμόγελο και δίχως χτυποκάρδι. Κι ήταν αυτός που καλούνταν να της δώσει ζωή. Τα σάρκινα χέρια του θα έπρεπε να τη σκαλίσουν, να τη λειάνουν, ν’ απελευθερώσουν τη μορφή που φώλιαζε μέσα της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Κόσκορος, Λάξεμα»

Από τις εκδόσεις Κάκτος

Η κρίση του βιβλίου από τον Κ.Π.Δ.

Ο συγγραφέας Βαγγέλης Κάλιοσης είναι εκπαιδευτικός φιλόλογος με μεταπτυχιακές σπουδές και με προφανείς κοινωνικές ευαισθησίες, αν κρίνουμε και από τις θητείες του ως διευθυντή του ‘Δημόσιου Ινστιτούτου Επαγγελματικής Κατάρτισης’ των φυλακών Κορυδαλλού, του δημόσιου ΙΕΚ Αχαρνών και του Σχολείου δεύτερης ευκαιρίας στα Μέγαρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κ.Π.Δ.: «Το τσιπάκι της γνώσης», δηλαδή η ενημερωμένη κοινωνία ως αντίδοτο στη βουλιμία της συγκεντρωτικής εξουσίας»

Απόψε θ’ ανταποκριθώ στις απαιτήσεις τούτης της στήλης, στο κάλεσμα του βιολιστή που παίρνει φωτιά για την χάρη του αγίου καταμεσής ενός μήνα αυτοκρατορικού. Θ΄ ανταποκριθώ με φόντο αρκαδικό στην φωτιά του μεσημεριού που κατατρώει τον σχίνο, στις έρημες λεωφόρους, -πού πήγαν όλοι και εσύ αδερφέ μου, κάτω απ’ τις συστάδες τι να προσμένεις με κομμένη την ανάσα-, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μονότονα Αγριοπούλια»

Η Αλχανία ήταν ένα επίνειο χτισμένο στα βορειοδυτικά ενός νησιού που μια ζωή επαιρόταν για τα κατορθώματα των προγόνων του και για το περιλάλητο παρελθόν του. Κι όπως συμβαίνει με τόπους που έχουν μεγάλο παρελθόν αλλά μοιραία μικρό παρόν κι ακόμα μικρότερο ή κι ανύπαρκτο μέλλον, έτσι κι η Αλχανία ήταν καταδικασμένη να χαθεί μέσα σ’ ένα τέτοιο ανύπαρκτο μέλλον λόγω του βαθύ ύπνου στον Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Η Αλχανία»