ΑΤΕΛΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗ
Αν υποθέσουμε
πως ήταν χαράματα
πως περνούσαν καρφιά
σ’ έναν νεκρό άνθρωπο
και κοίταζες τη σκηνή
απ’ το σπασμένο τζάμι
– ξέχασα να συστηθώ:
ένας μικρός αντίλαλος – Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, Ακτινογραφία θώρακος —κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»
Ήρθαν στη γειτονιά μετά το Πάσχα, σε ένα εγκαταλειμμένο από παλινοστήσαντες Βουλγάρους σπίτι. Το νοίκιασαν για να μείνουν τέσσερις, ένα ζευγάρι και τα δυο του παιδιά. Η ηλικιωμένη γειτόνισσα που τους το νοίκιασε, καθότι η ιδιοκτήτρια ξαδέλφη της είναι κάτοικος Μελβούρνης, μου το ανακοίνωσε στο τηλέφωνο με χαρά, να μην είναι έρημο, βρε παιδί μου, το σπίτι… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Άσπρα χελιδόνια»
Στην τέχνη της υποκριτικής διαπρέπουν όχι μόνον ηθοποιοί αλλά κι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Ορισμένοι απ’ αυτούς μάλιστα επιδίδονται στην τέχνη αυτή με τέτοια μαεστρία που είναι να τους ζηλεύουν κι οι κατά γενική παραδοχή ταλαντούχοι θεατρίνοι. Όσο για τις μάσκες που φορούν, θάλεγα ότι είναι τόσο πειστικές που τελικώς υποχρεώνουν ακόμα και τους πιο υποψιασμένους ανθρώπους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ο φάρος»
(…) Στην Αθήνα έμεινα έως και τον Ιούλιο του 1987, συνεχόμενα τέσσερα χρόνια. Οι μνήμες από τη σχολή δεν είναι οι καλύτερες, τεράστια αμφιθέατρα, εκατοντάδες φοιτητές, αρκετοί περιορισμένης ευφυΐας καθηγητές (προφανώς και μόρφωσης και πολλώ μάλλον καλλιέργειας), ελάχιστοι οι καλοί ή ενδιαφέροντες, δυο-τρεις οι σπουδαίοι, με κορυφαίο τον αείμνηστο Αριστόξενο Σκιαδά, δεν έχασα ούτε μία παράδοση της Μήδειας ή των Αρχαίων Λυρικών: κατάρτιση, εμβρίθεια, καλλιέργεια, μα και χιούμορ και το είδος της εκλεπτυσμένης χάριτος στο έπακρο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Σε νησί του ασυνειδήτου μου*»
Θάμπωσες βράχε
στην κάψα του Αυγούστου.
Άξαφνες στάλες!
Κοκκίνησες και
σάπισες φραγκόσυκο.
Φίλιον άγος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπουγελέκας, Έξι καλοκαιρινά τρίστιχα»
Από την σειρά των έργων
Της Λαϊκής Σκηνής
Παλιό τζαμωτό που βλέπει στον ακάλυπτο. Αύγουστος και αίσθηση εγκατάλειψης, με μεγάλα πλατύφυλλα φυτά τριγύρω. Τώρα οι ζωές γκρεμίζονται μα θα είναι για πάντα όμορφες.
Το ένα τζάμι του παραθύρου, μακρόστενο από σκουριασμένο σίδερο συνδυάζει το κίτρινο και το κόκκινο γυαλί και έτσι ο κόσμος ποτέ δεν θα είναι ίδιος. Μια γυναίκα, γύρω στα τριάντα, ελαφριά ντυμένη. Κάποιος άλλος που ακόμη δεν φαίνεται καταπιάνεται με κάτι σε απόσταση. Και όμως οι δυο τους μιλούν. Για την ακρίβεια μιλούν εδώ και αιώνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: βερόνα»
Εδώ όπου το στάρι χρυσαφίζει στα λιβάδια
Για να θυμίζει τα μαλλιά της
Με τζιτζικιές ή τριζονίσματα
Τίποτα πια δεν έρχεται κουτί και κούπα•
Και η ζωή που ονειρεύτηκες δεν υπάρχει
Καρφιτσωμένη σε κανένα χάρτη
Και μόνο εκείνα τα τραγούδια
Ακούγονται να φτάνουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: Memoria fulgurea»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.