Αρχείο 27.11.2014

“Αγαπητέ μου Μονσενιέρ,
πολύ ίσως νομίζουν ότι έχουμε σχέσεις μιας Ειδωλολατρείας. Εσείς κι εγώ ξέρουμε ότι διατηρούμε σχέσεις πολεμικού σας ανταποκριτή και διπλωμάτη, ωλμπήητ και παράτυπα. Ότι χρειάζεται να είμαι και Ερωμένη του Ιδίου Εραστή με σας, μας κάνει Ερωμένους εις το Πνεύμα του. Ώστε, θα σας μιλάω με τις πολλαπλές τις γλώσσες, μα σήμερα σας λέω πως καταλαβαίνω ότι ετούτες οι επιστολές θα είναι αναπάντητες, θα είναι ή δε θα είναι δεκαπέντε (όπως οι άλλες της Πορτογαλίδος μοναχής στον νεαρό με το τραγικό τέλος – Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Εντός, εκτός και επί τα αυτά (Επιστολή Πρώτη) – [2014]»

Αρχείο 24/11/2014

Τον άφησα εκεί και γύρισα στην άλλη αίθουσα, στο τραπέζι που είχα κερδίσει προηγουμένως.
—Οι κρουπιέρηδες είχαν αλλάξει. Η γυναίκα ήταν εκεί, στη θέση που καθόταν και πριν. Έμεινα πίσω για να μην με δει και πρόσεξα πως έπαιζε συγκρατημένα κι όχι όλα τα παιχνίδια. Προχώρησα λιγάκι· με είδε· ήταν έτοιμη να παίξει αλλά κρατήθηκε περιμένοντας να παίξω πρώτα εγώ για να ποντάρει όπου θα ποντάριζα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Luigi Pirandello, Ο μακαρίτης Ματίας Πασκάλ»

22/11/2014

Όπου νά’ ναι θα κλείσει το στερνό παραθύρι στην άκρη της βροχής.
Κατακαθίζει το νερό στα σκαλοπάτια.
Τί ξένο που είναι απόψε το τσίγκινο τραπέζι κάτω απ’τη μαρκίζα
Γυμνό και ξεχασμένο δίχως τον ίσκιο των χεριών της.
Κανείς. Ένα δημοτικό φανάρι μουσκεύει μες στη νύστα σου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Αλεξάνδρου, Ολόκληρη Νύχτα»

Αρχείο 1.11.2014

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ

Από νωρίς στα χάπια – ανέραστοι γαρ γύρω τριγύρω
αργά στα παιδιά,
από νωρίς στην εποχή – μάνα ορεινή, του ’40 κι εσύ!
αργά στη μητρική…

ό,τι και να γραφεί
κάτω κι από νέες στέγες
ο ξανακερδισμένος χρόνος
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρίστος Παλαιοπάνος, ώρα εισχώρησης στο πλέον πειναλέο “πλέω και πάλι” -ποίηση [2014]»

Αρχείο 17/11/2014

Σήμερα πέρασα όλο το πρωινό στο περιβόλι, κλαδεύοντας, σκάβοντας, ποτίζοντας. Τι θα γινόμουν αν δεν υπήρχαν αυτά τα λίγα τετραγωνικά μέτρα γης, για να μπορώ που και που ν’ ανασαίνω το χώμα; Το χώμα× η μόνη αλήθεια στη ζωή…

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Το σεντούκι του παππού μου [2014]»

Αρχείο 17/11/2014 -Για την επέτειο του Πολυτεχνείου

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μανώλης Αναγνωστάκης, Φοβάμαι»

Αρχείο 15/11/2014

Ούτε εγώ

Πήγαινε με στις αποστάσεις
που περιμένω
από τρένο
ακόμη

παιδί ισορροπούσα στις ράγες
με τα σκαρπίνια του παππού καλογυαλισμένα
και τα δερμάτινα κορδόνια βλεφαρίδες από σκληρό λίπος
χαϊμαλιά στους αστραγάλους

σχεδόν στην γέννηση δραπέτευσα και κρύφτηκα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Νανοπούλου, ‘σχεδόν στην γέννηση δραπέτευσα και κρύφτηκα’»

Αρχείο 14/11/2014

Στην είσοδο των ναών μας υποδέχονται οι Βούδες. Είναι όλοι τους καθισμένοι οκλαδόν, με ογκώδη ευρύστερνα σώματα, άτριχα στρογγυλά κρανία, αφτιά με μακριούς λοβούς  και πτυχωτούς χιτώνες. Πάντοτε τοποθετημένοι σε κάποιο ύψος  έτσι ώστε να πρέπει να κάνεις ανάταση για να τους αντικρίσεις. Μπροστά τους, νοιώθεις μικρός, μηδαμινός. Κι η αίσθηση αυτή αυξάνεται ακόμη περισσότερο καθώς εκείνοι σε κοιτούν από ψηλά μέσα από τα ημίκλειστα σχιστά μάτια τους. Το  άπιαστο μυστηριώδες βλέμμα τους μοιάζει υπεροπτικό κι αφάνταστα μακρινό. Είσαι ένα μυρμήγκι, ένα σκουλήκι μπροστά στην μεγαλειώδη απροσπέλαστη ακινησία τους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Υπό το βλέμμα του Βούδα»