Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Μνημοσύνη
Παιδί μου πάει καιρός που έπαψα να σε ξανοίγω πια·
μέσα μου ρίζωσε για σένανε του πόνου η στριγκιά φωνή.
Αυτή η ζωή που μου την στέρησες ολόδική μου ήταν,
πριχού του σκότους τα σαγόνια σε αρπάξουν από εμένα.
Σαν τον αστραφτερό λαμπρό καθρέφτη ήσουν
που μέσα του φαντάζανε τα γέρα μου ανανιωμένα,
καθώς κοντά του έσκυβα και η μορφή μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Μνημοσύνη»








Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.