✼

Η οικογένειά μου έφτασε εδώ με μια μαρξιστική ιδεολογία

Η μάνα μου γέμισε αμέσως το σπίτι με Αγιοβασίληδες
Ζύγισε τα υπέρ και τα κατά του πλαστικού χριστουγεννιάτικου δέντρου
λες και ήτανε αυτό το πρόβλημά της

Ολημερίς ξεχώριζε τα μακρά από τα βραχέα φωνήεντα
λες και οι φθόγγοι που έβγαιναν από το στόμα της
μπορούσαν να της ξεπλύνουν το ελαιόλαδο από το δέρμα

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Athena Farrokhzad, Η οικογένειά μου έφτασε εδώ με μια μαρξιστική ιδεολογία… ―μτφρ. Γιώργος Καρτάκης»

✼

Mε επικρίνετε για την αντικειμενικότητά μου, ονομάζοντας την αδιαφορία για το καλό και το κακό, έλλειψη ιδεωδών και ιδεών κτλ. Θέλετε, όταν απεικονίζω τους αλογοκλέφτες, να πω ότι το κλέψιμο είναι πράξη κακή. Μα, βλέπετε, αυτό και χωρίς εμένα είναι γνωστό από πολύ καιρό. Οι ένορκοι του δικαστηρίου ας το κρίνουν, η δική μου δουλειά είναι να δείξω μόνο τι άνθρωποι είναι. Γράφω: έχετε να κάνετε με ζωοκλέφτες, μάθετε, λοιόν, ότι δεν είναι φτωχοί, αλλά χορτασμένοι, είναι οπαδοί μιας λατρείας, και ότι η ζωοκλοπή δεν είναι απλή κλοπή, είναι πάθος. Θα ήταν, βέβαια, ωραία να συνδυάσω την τέχνη με το θείο κήρυγμα, αλλά για μένα προσωπικά είναι εξαιρετικά δύσκολο και σχεδόν αδύνατο από άποψη τεχνικής. Για να περιγράψω τους αλογοκλέφτες σε επτακόσιες σειρές, είμαι υποχρεωμένος να σκέφτομαι και να μιλάω συνεχώς στο δικό τους τόνο και να αισθανομαι όπως αυτοί, αλλιώς, αν προσθέσω και την υποκειμενικότητα, οι εικόνες θα χάσουν την καθαρότητά τους και το διήγημα δεν θα είναι συμπαγές, όπως υποτίθεται ότι πρέπει να είναι όλα τα σύντομα διηγήματα. Όταν γραφω, υπολογίζω εξολοκλήρου στον αναγνώστη, υποθέτοντας ότι τα υποκειμενικά στοιχεία που λείπουν από το διήγημα θα τα προσθέσει ο ίδιος.

Προς Α. Σ. Σουβόριν
Μόσχα, 1 Απριλίου 1890

Μετάφραση ©Βασίλης Ντινόπουλος, από:  Άντον Τσέχωφ, «Η τέχνη της γραφής. Συμβουλές σε ένα νέο συγγραφέα» ―εκδόσεις Πατάκη

✼

✼

Deux poèmes de Constance Dima en grec et en français

Μαριάννα μου- Ηλιαχτίδα μου

μικρή απροετοίμαστη
για την ακρίβεια φοιτήτρια ακόμη
σε έφερα στον κόσμο
με μοναδική προίκα την άπειρη αγάπη
για τη μάνα μου που δεν είχα την τύχη να γνωρίσω

όταν ρωτήθηκα στην κλινική της χώρας
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνστάνς Δημά, δύο ποιήματα στα Ελληνικά/Γαλλικά»

✼

Στις πηγές των ματιών σου
ζούνε τα δίχτυα των ψαράδων της πλάνας θάλασσας.
Στις πηγές των ματιών σου
κρατά το πέλαγο τις υποσχέσεις του.

Εκεί πετώ
-μία καρδιά που έζησε με ανθρώπους –
τα ρούχα από πάνω μου και τη λάμψη ενός όρκου:

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Paul Celan, Lob der Ferne / Εγκώμιο της απόστασης ―μτφρ. Γιώργος Καρτάκης»

Σκέψεις για τη ζωή, την τέχνη, τη λογοτεχνία ― μετάφραση Αννα Παπασταύρου, από τις εκδόσεις Πατάκη

Μετάφραση: Μαρία Παπαδήμα, από τις εκδόσεις Πόλις

Παρουσίαση

Ένας νεαρός ανθυπολοχαγός, ύστερα από είκοσι επτά μήνες στον πόλεμο της Αγκόλας, επιστρέφει στη μητρόπολη φέρνοντας μαζί του ένα ορφανό παιδί. Θα αναθρέψει τον μικρό μαύρο, ο οποίος επέζησε από την καταστροφή του χωριού του και τη σφαγή των δικών του από τον πορτογαλικό στρατό, σαν να ήταν γιος του. Σαράντα χρόνια αργότερα, ο βετεράνος αξιωματικός και η γυναίκα του θα κάνουν τη διαδρομή από τη Λισαβόνα ως το παλιό οικογενειακό σπίτι, σ’ ένα απομονωμένο χωριό στους πρόποδες του βουνού. Σε τρεις μέρες, σύμφωνα με την παράδοση, θα γίνουν τα χοιροσφάγια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «António Lobo Antunes, Όσπου οι πέτρες να γίνουν ελαφρύτερες απ’ το νερό ―κυκλοφορεί»

❋

Μητέρα, τ’ ανθάκι αυτό το κίτρινο στη ρίζα
μέσα από τις πέτρες έχει της κινίνης γεύση.
Πράγματα παράξενα στον βράχο σήμερα. Ο ήλιος λάμπει τόσο,
και την ραπτομηχανή της η ακρίδα δουλεύει
δυνατά. Μητέρα, κοίτα, μια στο χέρι μου, ναׄ
Μένω ακίνητος. Και στο βιβλίο σου άλλη μια.

Μα έχω κάτι πιο παράξενο να πω. Άφησε λοιπόν
στην ακρίδα το βιβλίο, μητέρα αγαπητή μου,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Edward Thomas, Το Παιδί στους Βράχους [Απόδοση-Επίμετρο Μαργαρίτα Παπαγεωργίου]»

✤

Ο κήπος

Ένας κήπος είν’ η καρδιά μου από φθινόπωρο κουρασμένος,
Με ντάλιες βαριές και σκοτεινές και «αστέρια» λυγισμένα παραγεμισμένος,
Τον Απρίλη θυμάται ο κήπος, μέσα στη θαμπή λιακάδα,
Των βροχών το μούσκεμα και μια γοργή, ανεμπόδιστη σαν σπίθα, χιονονιφάδα·
Στον κρύο του πρωινού αέρα, τα ασφόδελα βαριά ανάσα φυσούν
Κι οι τουλίπες οι χρυσές, σαν ποτήρια κολονάτα που τη βροχή κρατούν —
Ο κήπος σε σιγή θ’ αναγκαστεί από το χιόνι, λησμονημένος, σύντομα θα ξεχαστεί—
Μετά τη σιωπή, θάρθει άραγε η άνοιξη πάλι απ’ την αρχή; Συνεχίστε την ανάγνωση του «Sara Teasdale: The Garden – In A Garden [απόδοση: Ασημίνα Λαμπράκου]»