Εξομολόγηση
Θέλω να σου το πω,
μα πώς να αρχίσω;
Σε περιέχω
Τα μάτια σου αγκαλιάζουν τα δικά μου
Τα υιοθετώ
Μου ανήκουν
Κατοικίδια
Τα κουβαλω με τόση στοργή
όπου πάω
Τα προσέχω Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Ξηρογιάννη, Και μου μιλούν ψιθυριστά»
Ποιήματα από την ποιητική συλλογή Πολύ, εκδόσεις Βακχικόν
Α.
Κι αν φόρεσα στη ζωή μου τόσα υφάσματα.
Κι αν ένιωσα τα απαλά κασμίρ.
Κι αν γλίστρησα σε γυαλιστερά σατέν.
Κι αν με τύλιξαν δαντέλες λεπτοκέντητες.
Το τρυφερό πνίξιμο από τα εφτά σου τα πέπλα πάλι θα επέλεγα.
Πάλι και πάλι…
Α! Και πάλι.
Γ.
Θυμάμαι σ’ άρεσε να σε σερβίρουν.
Και χωρίς να θέλω και μήτε
το επιδιώκω καθόλου να
περιαυτολογήσω, κάτι τέτοιο
είναι η ειδικότης μου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πηνελόπη Σταυριανού, Πολύ»
Πένθος
Και να
ήρθε το τέλος
τόση αγάπη
πού πήγε
εξατμίστηκε
και τώρα
δίνονται
οι τελευταίες εξηγήσεις
ένα τυπικό φιλί
αποχαιρετισμού Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, δύο ποιήματα»
Από τις εκδόσεις Δρόμων, Αθήνα, 2022, σ. 50.
«—…γιατί τ’ αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια» Γιώργος Σεφέρης [1]
Η ποιητική συλλογή Οι Άκανθες των αιώνων, εκδόσεις Δρόμων, 2022, αποτελεί το παρθενικό ποιητικό ξεκίνημα της Μένης Πουρνή, όπου καταθέτει με πρωτοτυπία τον προβληματισμό της σχετικά με την ιστορική μνήμη και την πολιτισμική καταγωγή και ταυτότητα του σύγχρονου Έλληνα.
Το εξώφυλλο και σελίδες του βιβλίου κοσμούν σχέδια της Christine Mesnard.
Ο τίτλος που γεννά ερωτήματα και η προμετωπίδα « Μια λέξη έπεσε στο χαράκι του χρόνου/ γεννήθηκε ένα ποίημα» κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μένη Πουρνή, Οι άκανθες των αιώνων ―από τη Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη»
Επίγραμμα πρώτο
α΄
Κάθε μου συλλαβή σ’ αντιλαλεί
β΄
Κάθε μου συλλαβή σ’ αντιλαλεί
κι ο αντίλαλος σε συλλαβίζει.
γ΄
Κάθε μου συλλαβή σ’ αντιλαλεί
με φθόγγους θύελλας και τρικυμίας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Επιγράμματα»
Από τις εκδόσεις Βακχικόν
Η Ευαγγελία Τάτση δύο χρόνια μετά την πρώτη της εκδοτική εμφάνιση (ακακίες στη σαβάνα, εκδ. Βακχικόν 2020 επανέρχεται με μια νέα ποιητική συλλογή συμπεριλαμβάνοντας στην υπαρξιακή της αναζήτηση και την εσωστρέφεια του αστικού τοπίου. Πατρίδα, χώρα, ο εγκλεισμός, η μάνα, η ποίηση και η λειτουργία της, η μνήμη, η πίστη, έρωτας, η μοναξιά και η κοινωνική ανησυχία βρίσκουν τόπο στην εσωτερικότητα της ποιητικής της. Το ποιητικό υποκείμενο εναλλάσσεται μεταξύ πρωτοπρόσωπης και της τριτοπρόσωπης αφήγησης. Το ποιητικό σύμπαν της Ε. Τάτση κινείται διακειμενικά και υπερρεαλιστικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευαγγελία Τάτση, Φυτά εσωτερικού χώρου ―από την Κατερίνα Παπαδημητρίου»
Χωρικό (Α΄πρόσωπο)
Εφάπτομαι απόλυτα στα όρια του είμαι.
Στα οριοθετημένα τετραγωνικά που συμπίπτω με εμένα.
Σε ένα δωμάτιο με κλειδωμένη πόρτα κι ανοιχτό παράθυρο
Εκεί.
Εγώ.
Προσδιορίζομαι.
Γυμνό κορμί εν κινήσει
Σκοντάφτω στις μνήμες
-υπενθυμίσεις ύπαρξης- Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, Χωρικά»
Ενδοιασμοί
Σε πρωτάκουσα Ελένη, Αντιγόνη, Θεανώ.
Σε τραγούδησα Ιλάειρα, Αφροδίτη, Ερατώ.
Σε ζωγράφησα σε βάτους, σ’ ακρωτήρια, σε βουνά,
αποκρίθηκα στους κάμπους, να σου δώσουν λευτεριά!
Τι θα πεις τώρα Μυρτώ στα δειλινά;
Σε θωπεύω μεσ’ τις λέξεις,
απ’ τα νέφη σε κοιτώ,
και ρωτώ κρυφά τις τέρψεις,
μα τρομάζουν στον χρησμό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Όταν γίνεσαι κραυγή»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.