Λεωνίδας Καζάσης, Στις άμετρες χαμένες δυνατότητες

Κτήτορες γίναμε πολλοί,
χώμα, χρυσάφι και χολή,
δεν φωνασκούν τα παιδιά,
δεν τραγουδούν τα πουλιά,
τέλμα! θολή ακρογιαλιά.

Κτήτορες γίναμε θαρρώ,
να σ’ αγκαλιάσω δεν τολμώ.
Ψύχος σκοτάδι ερημιά,
απ’ τα κλουβιά μας θεατές,
ψυχομαχεί η χαρά.

Αλυσοδέστε! Τις καρδιές χειραγωγήστε,
την μόνη εστία αντίστασης συντρίψτε.
Χόβολη ευωδιάζουν οι ροδιές,
δεν έχει αύριο’
κλαις;

Κτήτορες της μοναξιάς.
Κτήτορες μίσους, συμφοράς.

*

Αυτοί που παραιτήθηκαν
απ’ την Ιχνηλασία,
κατάκοποι στης ύλης την απόδυση,
εκχώρησαν της Τέχνης την κληροδοσία,
σε κριτικών-διακρίσεις, αναγνώριση.

Τις “αυθεντίες” των αιώνων χαιρετώ
με λύπης σιωπή,
στις άμετρες χαμένες δυνατότητες
ανάβω ένα κερί.

*

Μετά απ’ άγριο πάλεμα
τις όχθες προσεγγίζοντας,
τη θύελλα τ’ αντάρεμα
θ’ απαρνηθώ δακρύζοντας.
Πιστοί συντρόφοι μου εσείς
στης ύπαρξης τον λόγο,
ο κάματος με προσκαλεί
στης νηνεμιάς τον δόλο.

Κάματε δεν αφήνομαι
στη νόθη ακινησία.
Του άγνωστου, εκείνου του αφάνταστου,
την αμιγή ζητώ ανυπαρξία.

*

©Λεωνίδας Καζάσης

Φωτο: Στράτος Φουντούλης