Ή
Adnotatio
ad cryptophiliam

Πόσα φεγγάρια και ήλιοι θα πέρασαν•
Απ’ όταν
Γέλια των συνομήλικων – σπρωξίματα με χάχανα
Φοβόμουν να πάρω τα παγούρια
Μια ορθοπεταλιά μέχρι τη στοιχειωμένη βρύση•
Πουλιά ανήκουστα στις φυλλωσιές
Και νεράιδες εταστικές στο γάργαρο νερό
Σαν τις φωνές που κατοικούν μέσα μας και βγαίνουν
Όποτε είμαστε μόνοι με το αόρατο• ενώ
Τώρα που δε φοβάμαι πια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: De paradoxis III»

I

ΧΑΡΤΟΠΟΛΤΟΣ

Χαρτοπολτός
για νέα βιβλία που θα τυπωθούν,
θα διατεθούν και θα πουληθούν·
για νέα βιβλία που θα διαβαστούν.

Από παλιά που πια δε θα διατεθούν,
γιατί από κανένα δε θ’ αγοραστούν
και που σε σχολεία δε θα δωρισθούν,

σε βιβλιοθήκες δωρεάν δε θα δοθούν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Τα εις εαυτόν»

✻

ΠΑΡ’ ΟΛΙΓΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

Απαίτηση της ολοκλήρωσης
η συμβίωση του είναι, με τις αντανακλάσεις του στον καθρέφτη του άλλου
το όλον γίνεται ήμισυ
ο προσανατολισμός της μονιμότητας, γνώμονας της αποδοχής
εκλογικευμένος πόθος
οδηγός στη διασταύρωση της οικειότητας με τη φθορά.
Εκεί, που οι ονειροπόλοι επιδιώκουν το απόλυτο
οριοθετώντας την ένταση των ενστίκτων τους
εκεί, εύθραυστη απ’ το γνώριμο, παρατηρώ
την αντανάκλαση μου στο άγνωστο
στο εκ γενετής ανολοκλήρωτο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, Χαρταετός»

❇︎

Ο κάμπος απλωνότανε μεγάλος και στρωτός·
στο βάθος ο ωκεανός φαινόταν μαύρος
κι έτοιμος να ριχτεί στη ζωογόνα γη.
Ακόμα πιο μακριά οι κεραυνοί μιας θύελλας
διέκοπταν τη νεκρική σιγή του τόπου.

Αίφνης, από των πύργων τις πελώριες τις θύρες,
που υψώνονταν στις δυό αντίπνοες πλευρές του κάμπου, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Caturaṅga»

❇︎

«Pseudo-Blues»
[prose song «written on a toilet roll»]

Καθισμένος στα σκαλοπάτια· για λίγο·
Όσο κρατά ένα τραγούδι μακρινό
Μέσα στη νύχτα· still like dust i’ll rise·*
Σηκώνεται· σκέφτεται τη χαμένη φωνή τού
Αηδονιού· just like moons and like suns
With the certainty of tides· που λίγοι
Άκουσαν να
Κι ακόμη πιο λίγοι
Έδωσαν αφτί στο δάσος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Blues For No Reason»

✼

(Πεθαίνεις όταν παύεις πια να καθρεφτίζεσαι)

Κουράστηκα πια να αντιμαχώ με τα προσωπεία μου.

Εγώ –ο Ένας- σκλάβος των ετεροτήτων μου.
Αντικατοπτρισμός φωτός και σκότους
στη γυάλινη επιφάνεια- λέξεις κι έξεις
για μια μόνη στιγμή.

Ρέουσα κι αυτή. Απόκρημνη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Άτιτλα»

Από τις εκδόσεις Κουκκίδα

Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΩΣ ΑΤΕΛΕΣ ΚΟΛΛΑΖ

Και η αλήθεια;
Η αλήθεια κάποτε κάποτε διαθέτει στιλπνότητα
αριθμών και άνοιγμα εκτόνωσης στις παύσεις.
Τέτοιος διάλογος κατίσχυσε τον χρόνο.
Όπως τ΄ αρχαία τηλεγραφήματα· σε κάθε στοπ
ξέφευγε, εν οικονομία, ελπίδα και σιωπή ορυκτού·
μάρμαρο ελληνικό.
Όπως τα βασιλικά πλάι στους άγιους· γλυκαίνουν
τη λέξη «Μαρτύριο»· το μυθιστόρημα «Θυσία».
Ότι κατανοώ, πως δεν έχω μονάχα την ευθύνη
για έναν παράδεισο, αλλά κυρίως γι αυτό που
τον ακολουθεί· την κόλαση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταύρος Σταμπόγλης, Ατελές Κολλάζ ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»