✤
ΤΟ ΕΛΑΦΙ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ
(ή ένα ποίημα για «τον χρόνο που περνά και χάνεται κι η στιγμή ποτέ δεν πιάνεται…»)
Σε ένα τραπέζι παχυλό
Καλπάζοντα τοπία χρόνου
Μαχαιροπήρουνα
Ποτήρια από κρύσταλλο
Και βλέμματα αεικίνητα
Έτσι που οι καλεσμένοι
Άπαυστα καταπίνουν
Στο χείλος του οινοπνεύματος
Εύκολο να ξεγελαστούνε
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρία Φελεκίδου, δύο ποιήματα»
Στέλλα, Χρόνια Πολλά!
ΤΙΜΗΜΑ
Όταν έρχονται ελάφια μες στο δωμάτιο
Και τσιμπούν τα φύλλα, ξέρω
Πως στα δάση τής συντέλειας ο ουρανός είναι χαρτί
Όλα αποκτούν τη φλούδα του αθώου
Γλαφυρά νερά μ’ έχουν κρυφά εξημερώσει
Με κουφέτα ματιών με κοιτάζουν
Όλες οι λέξεις που ορέχτηκα
Να γίνομαι χόρτο και λεία τους.
*
ΕΠΙΠΤΩΣΗ
Όταν μιλάω για ποιήματα
Στην πραγματικότητα μιλάω για ένα δάσος και τον λύκο του
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Δούμου, κουφέτα ματιών με κοιτάζουν»
Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από τις Εκδόσεις Ενδυμίων
✤
Αυτοβιογραφία
Εκείνου και Εμού της ιδίας
Δεν έχω πιο απλά λόγια να μιλήσω
Είμαστε
αυτή η μικροσκοπική λαχτάρα για ζωή ένας κόκκος από όνειρα
στάχτη
και ομορφιά
που ταξιδεύει μέσα στους αιώνες
σε σώματα
ιδέες
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αθανασία Κρατημένου, Δίπυλος Τόπος ―προδημοσίευση»
✤
Φρικώδης, μανιακή, μονάκριβη
Κατοικεί η ομορφιά
Στην καρδιά των ποιητών
Αλλοίμονο αν ψάξεις να την βρεις
Αλλοίμονο κι αν δεν το κάνεις
(στον πατέρα)
I.
ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
στην κοιλάδα του θανάτου
η μάννα μου καθιστή στο μπαλκόνι
σε μια καρέκλα γερτή γελαστή
επιθεωρούσε από απόσταση
τη βρύση να στάζει σε θέση άλλη
από τη δική της
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Στην καρδιά των ποιητών»
Κατερίνα Λιάτζουρα, Κρεμμυδαποθήκη εκδ. Βακχικόν 2020
«….ανοιξιάτικος χείμαρρος ξεχύθηκε η ευχή, να μην τελειώσει το ταξίδι της προσμονής, μα τώρα εξαρχής να ξεκινήσει.»
Απρόσμενη καταβύθιση στη μαγεία των λέξεων αποτελεί η καινούρια ποιητική συλλογή της Κατερίνας Λιάτζουρα. Πρόκειται για ένα βιβλίο έκπληξη που περιλαμβάνει τριάντα ένα πεζολογικά ποιήματα ή πεζοποιήματα, εφόσον δεν διαθέτουν το διακριτό χαρακτηριστικό του διαχωρισμού σε στίχους.
ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΠΙΤΙ (απόσπασμα)
Γυναίκα είμαι που άφησε τα μαλλιά να μακραίνουν, αυτά που δίνουν όγκο στα μυαλά δήθεν να καλύψουν της αμηχανίας την αντίδραση πως στα Άγια Νερά του Προδρόμου του Βαπτιστή του Σωτήρη, Μαρία με βάφτισε και όχι Κατερίνα. Και ναι, έργα εκθέτω που δεν αναζήτησες να δεις¨ και ναι, είμαι η οικοδέσποινα απόψε και θα σε ξεναγήσω στα Κόκκινα Σπίτια και στα μαύρα της ψυχής.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χαρά Νικολακοπούλου, Στα γεωγραφικά τοπία της ύπαρξης»
1.
ποτάμι που ρέει
βουνό σιωπηλό
ένα και το αυτό
flowing river
silent mountain
one and the same
2.
γέρος πεθαίνει
πουλί φτερουγίζει
ευδαιμονία
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μαρκογιάννης, 7 δίγλωσσα χαϊκού»
Άχνα
Το ποίημα είναι η άχνα
της εκπνοής του ποιητή
σ΄ έναν αρχέγονο καθρέφτη
όπου χαράζει στίχους με το δάχτυλο
κι όταν αφανιστούν από τον άνεμο
βλέπει ολόγυμνο το πρόσωπό του
*
Καλημέρα
Είναι φορές που ξυπνάς
και δεν θέλεις να αρχίσει η μέρα
κι ο ήλιος συνεχίζει την τροχιά του
δίνοντας φως κι άλλο φως
μέχρι καταμεσήμερο
να κάψει κάθε απόπειρα σκιάς
με κατακόρυφες αχτίδες
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δουατζής, τρία ποιήματα με τη φθορά του χρόνου»
Σε σιωπή μεσονύχτια, στ’ ακροχείλη σου,
με οδύνες βαθειά απ’ τα στήθη,
υγραίνω καυτά το μαντήλι σου.
Στου κενού τα κατάρτια γαντζώθηκα,
με νεφέλες, αντάρες, φιλιώθηκα.
Τραγουδιού απόηχος παρεκίνησε,
λαγόνων σου χυμός εκύλησε.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Από τα ερείπια έρως;»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.