✤

Σε σιωπή μεσονύχτια, στ’ ακροχείλη σου,
με οδύνες βαθειά απ’ τα στήθη,
υγραίνω καυτά το μαντήλι σου.

Στου κενού τα κατάρτια γαντζώθηκα,
με νεφέλες, αντάρες, φιλιώθηκα.

Τραγουδιού απόηχος παρεκίνησε,
λαγόνων σου χυμός εκύλησε.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Από τα ερείπια έρως;»

Τα βάρη

Οι άδικοι
μιλούν για δικαιοσύνη
και φορτώνουν όλα τα βάρη
στις πλάτες των φτωχών
οι λίγοι ευνοούνται
είναι πανάρχαιο
αυτό το παιχνίδι
οι άρχοντες
να αδικούν τους πολλούς
και τους φίλους τους
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, πανάρχαιο παιχνίδι»

Παιδική Ηλικία 1

Στο κατηφοράκι πίσω απ’ το Νοσοκομείο,
Νοσο ειον Αμα αδος εκεί|
όπου με τσίμπησε στη γλώσσα η σφθίνγκα
και μου δώσε η νοσοκόμα με τον αντιτετανικό
ένα ψωμί κατάλευκο με γλυκό πάνω
ψάχναμε πεταμένες σύριγγες από υαλί
με διαγράμμιση επάνω και βελόνες
και πτυελοδοχεία και σωλήνες ορών
και πατούσαμε τα σπασμένα που έλαμπαν
κάτω από ένα ήλιο όπως είπανε τροπαιοφόρο
ξέραμε από βατσίνες κι από μόλυνση
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Παιδική Ηλικία 1-4»

✤

Η μικρή αμοιβάδα που είναι
των πλανητών ο ήσκιος
διαβάζει δίχως χείλη
τις Ώρες του Αυτόχειρα

φοράει
τη μεμβράνη της σαν αίμα
μα κι αυτό
το αίμα ακόμη
είναι υδαρό

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Απλότητα»

✤

Απρίλης

Λάμπουν οι στέγες απ’ τη βροχή.
Χαχανίζουν οι σπουργίτες όπως πετούν,
Και με μιαν φλύαρη του Απρίλη χάρη
Τα μικρά σύννεφα περνούν.
Γκρίζες και γυμνές είν’ ακόμη οι πίσω αυλές
Μ’ ένα ανάλλαχτο δέντρο μοναχά—
Σίγουρη τόσο για την Άνοιξη δεν θα μπορούσα να ‘μαι
Εκτός απ’ ότι εντός μου τραγουδά.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Sara Teasdale: April – April’s song ―απόδοση Ασημίνα Λαμπράκου»

✤

Άξαφνα είδα τον Ιάκωβο να μπαίνει στην κάμαρα μές απ’ τον καθρέπτη. Ταράχτηκα, «πως γίνεται;» του λέω «μα δε βλέπεις, μου λέει ― χάθηκαν όλα», έτσι προσπάθησα να σώσω την ψυχή μου ή έστω λίγον ύπνο, γιατί ούτε μια μέρα δεν άνοιξα τα μάτια χωρίς να μεγαλώσει ποιο πολύ το μυστήριο ― κι όταν βράδιαζε οι κήποι γέμιζαν μητέρες κι οι στέρνες πρώιμα φύλλα για να κρύβομαι καλύτερα κι αργά τη νύχτα κλείδωνα κι άκουγα να γυρίζουν λες στον ύπνο τους τ’ άρρωστα παιδιά.

…….Αν ρίχναν ένα καράβι μες στο μυαλό μου θα ναυαγούσε.

✤

Από τις εκδόσεις Gutenberg

✤

ΓΚΡΟ ΠΛΑΝ
(Ευριπίδης, «Τρωάδες», στ. 75)

στον Χρήστο Παπαθεοδώρου

Καταλαβαίνεις τί σου λέω, Ποσειδώνα;
Σοφός δεν είσαι, εν τάξει – μα είσαι θεός! Και ξέρει
ο θεός τί θέλει ο θεός να πει ο άλλος· και στο χέρι
των δυό μας είναι να ενωθούμε σ’ έν’ αγώνα

πλέον κοινό. Αντίπαλέ μου πρώην, ακόνα
της τρίαινάς σου τις αιχμές με το μαχαίρι
του μίσους για τους Έλληνες, για να τους φέρει
στης θάλασσας τον πιο βαθύ τον καταπιόνα.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Κεντρωτής, «Προσωπεία και κόθορνοι» [τρία ποιήματα από τη συλλογή]»

✤

Χρειάστηκε το πάγωμα του χρόνου,
για να μείνει αυτή η μορφή
μόνη, κουλουριασμένη στο σκονισμένο δωμάτιο.
Με την πλάτη σε όλα.
Μπλε.
Τα ξεχαρβαλωμένα παντζούρια αποτελούσαν μία ασφαλή σφραγίδα
από τον έξω μιασμένο κόσμο.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Παπαβασιλοπούλου, Το πάγωμα του χρόνου»