Στην άκρη

Αποτραβηγμένος
σ΄ένα σπιτάκι
στην άκρη του χωριού
διϋλίζει τα πάντα
χωμένος μέσα στα βιβλία
διάγει βίο λιτό
βίο στερημένο
από υλικά αγαθά
μα δεν τον νοιάζει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, «για τις εκλάμψεις του μυαλού του»»

Από τις εκδόσεις image/Κέρκυρα

ΣΟΥΡΟΥΠΟ

Παράδοξη συμμετρία
Συνθήκες παλιές / οι μέρες του ξοδέματος /
Προχώρα πάνω τους- πριν την μνήμη,
Ποντικοπαγίδα του σούρουπου
Ότι σέρνεται στην ηθική
Και το ποίημα που δεν έχει γραφτε
Ένα απλό τοπίο, αντηχεία Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Ροΐδης, «Κόσμοι» – κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

ΑΤΕΛΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗ

Αν υποθέσουμε
πως ήταν χαράματα
πως περνούσαν καρφιά
σ’ έναν νεκρό άνθρωπο
και κοίταζες τη σκηνή
απ’ το σπασμένο τζάμι
– ξέχασα να συστηθώ:
ένας μικρός αντίλαλος – Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, Ακτινογραφία θώρακος —κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Θάμπωσες βράχε
στην κάψα του Αυγούστου.
Άξαφνες στάλες!

Κοκκίνησες και
σάπισες φραγκόσυκο.
Φίλιον άγος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπουγελέκας, Έξι καλοκαιρινά τρίστιχα»

Η ποίηση (ίσως περισσότερο από κάθε άλλη μορφή έκφρασης) μπορεί με τη δύναμη του περιεκτικού της λόγου να αποτυπώσει την πολύμορφη τραυματική εμπειρία της ελληνικής κρίσης. Η δίγλωσση ανθολογία «Θησαυροί της Άμμου-ποίηση της ελληνικής κρίσης (Treasures of the sand-Poetry of the Greek Crisis), με τη συμμετοχή 38 ποιητών, σε αγγλική μετάφραση από τους: Robert Crist και Δέσποινα Λαλά-Crist, μετά την αμερικανική έκδοση από τις εκδόσεις Seaburn, κυκλοφορεί τώρα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΑΩ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θησαυροί της άμμου -ποίηση της Ελληνικής Κρίσης: Παρουσίαση στις 9 Σεπτεμβρίου»

Εδώ όπου το στάρι χρυσαφίζει στα λιβάδια
Για να θυμίζει τα μαλλιά της
Με τζιτζικιές ή τριζονίσματα
Τίποτα πια δεν έρχεται κουτί και κούπα•
Και η ζωή που ονειρεύτηκες δεν υπάρχει
Καρφιτσωμένη σε κανένα χάρτη
Και μόνο εκείνα τα τραγούδια
Ακούγονται να φτάνουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: Memoria fulgurea»

Τα μάτια

Καμιά φορά, σαν κλείνω απότομα τα μάτια μου, βλέπω άξαφνα δυο άλλα μάτια, άγνωστα, να με κοιτούν. Κ’ είναι τόσο ωραία κείνα τα μάτια… Τόσο καθαρά… Κανένας Χρόνος δεν τα σκιάζει, καμμιά βιασύνη. Κοιτούν καρτερικά, όλο προθυμία κ’ υπομονή. Σάμπως να προσμένουν μια νύχτ’ απέραντη, μυστική, που θα τους ανοίξεις την ψυχή σου. Α, …γιατί να μην υπάρχουν και στ’ αλήθεια τούτα τα μάτια;… Γιατί να σαπίζουν μέσα μου όσα έχω να πω και να χαρίσω;..

*

Αναπότρεπτο

Όλα γίναν τόσο παράξενα πια,
που δε μου μένει τίποτ’ άλλο
παρά να κάθομαι δω και να συλλογιέμαι
πόσο τρομερά, πόσο ανυπόφορα
θα σε πληγώσω απόψε…

*
©Ραφαήλ Αγρόδημος

φωτο: Στράτος Φουντούλης, Tagus, Lisboa