Κοιτάζοντας γύρω
αφουγκράσου το αναπάντητα δοσμένο,
την ουτοπία σύλλαβε αγγίζοντας
των σωμάτων τα δελεαστικά αινίγματα.
Στο λευκό περπάτα
πισωβλέποντας την θάλασσα,
πίνοντας του φεγγαριού τα κίτρα.
Κι αν σ’ αποσπάσει το ηλιοβασίλεμα,
δες που κρύβονται τ’ αστέρια Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Στις κοιλάδες ομορφαίνουν τα ήθη»

Για το καλό του κόσμου

Κάποτε πίστεψα
ότι δυο κόκκοι σπόρου, έργων ή λόγου
αρκούν, για το καλό του κόσμου
Έπειτα, είδα βροτούς να κατασπαράζουν
το γένος των ανθρώπων,
τα έθνη να εμπορεύονται χολή
Τα αδέλφια στο μεταξύ τους άγνωρα
οι φίλοι κι οι γνωστοί, κίβδηλα και τιμαλφή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νόπη Χατζηιγνατιάδου, Πέντε ποιήματα»

Ρεφρέν σε σκούρο μελάνι

Τις νύχτες τα παιδιά μου
νυχτώνουν όπου πιο πολύ φαντάστηκαν.

Αέρας τους φέρνει τα σκυλιά
αέρας τη φωτιά
αέρας και τα πένθη.

Με κάρβουνο
παγιδευμένες τάφρους ζωγραφίζουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Α. Δημητριάδης, ανένδοτη η μνήμη μ’ ανασκάπτει»

Χάθηκα στα σώματα.
Τα κορμιά μού άνοιγαν δρόμους
σε ξέφωτα άσπαρτα,
σε πηγές με κρυστάλλινα νερά.
Στεκόμουν από την κάψα κι έπινα.

Απλώνονταν στα μάτια μου εκτάσεις
τα πόδια, τα μπράτσα τους, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Ανώνυμα σώματα»

Βλάσφημες λέξεις

O Θεός είν’ ένας άγνωστος
γέρο καουμπόης
μέσα σε μπαρ.
Την ώρα που πίνεις το ποτό σου
εμφανίζεται από το πουθενά
σε ρωτά με τ’ όνομά σου
πώς τα περνάς
σαν παλιός καλός γνώριμος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, πέντε ποιήματα»

α

Κανένα τραγούδι στης χαράς το χορό
Δίχως ευχές για τις πληγές των τσακισμένων
Οι άγιοι πρώτοι απ ΄ όλους ξοφλήσαν
Είναι αυτοί που μεθυσμένοι δέχθηκαν να πληρώσουν
Αυτοί που ξεχασμένοι τα φώτα της αίθουσας σβήσαν
Έχε τα πόδια γερά καρφωμένα
Κράτα κοντά το δικό σου μπουκάλι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Τσιλιγγίρης, τρία ποιήματα»

εκείνη την άνοιξη
η μητέρα έκανε την πρώτη της απόπειρα
η παλιά φωτογραφία ήταν ελαφρώς κουνημένη
αλλά εμείς εξακολουθούσαμε να βλέπουμε καθαρά
ανέβηκε στον καναπέ εισχώρησε απαλά στο κάδρο
και ψαλίδισε αριστοτεχνικά τον εαυτό της
τον έκρυψε μέσα σ’ ένα βιβλίο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νιόβη Ιωάννου, Κάδρο»