Αρχείο 31/10/2016

Φθινόπωρο

Ξεψύχησε
και φέτος το καλοκαίρι
οι αμμουδιές
που δεν περπάτησα
είναι εκεί
και με περιμένουν
η θεά Αφροδίτη έφυγε
ποιος ξέρει αν θα ‘ρθεί
το επόμενο καλοκαίρι
παιδιά της τύχης είμαστε
έτσι ήρθαμε
έτσι πορευόμαστε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, “οι αμμουδιές που δεν περπάτησα”»

μια σχεδόν υπερηρωική ιστορία

της Ρ.Α.

Ο ήλιος θα σβήσει· το σκοτάδι θα αγκαλιάσει τα πάντα
κι η σιωπή θα βασιλέψει.

1.
Εκείνη

Τα μάτια της ήταν κολλημένα στην οθονη του κινητού της απ’ την αρχή του μαθήματος. Τα δάχτυλα χόρευαν πάνω του και με κάποιο τρόπο είχε πείσει τον εαυτό της πως υπήρχαν πολύ περισσότερα να μάθει έτσι παρά ακούγοντας τον να μιλάει. Όχι πως είχε κάτι μαζί του. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 30/10/2016

Σαν σήμερα, στις 30 Οκτωβρίου του 1988 πέθανε ο Τάσος Λειβαδίτης

…Δεν είμαστε πια ποιητές/ παρά μονάχα σύντροφοι/ με μεγάλες πληγές και πιο μεγάλα όνειρα.

..Ω Ποίηση εσύ, ελάχιστε,/ θνητέ σπόρε/ του αιώνιου χρόνου.

…κι η πιο μικρή ρωγμή γίνεται ένα τρυφερό, διψασμένο/ αιδοίο να σε δεχτεί/ για να γεννηθεί το μέλι κι ο έρωτας/ κι η ποίηση κι η αυριανή ευτυχία.

…μεγάλα σαρκοφάγα αισθήματα/ που μου μάσησαν τα πλεμόνια, το συκώτι,/ την καρδιά,/ κι ύστερα φτύσαν πάνω στο χαρτί/ μερικά απομεινάρια/ λέξεων.

…και ποίημα εσύ αυριανό, όχι με λέξεις,/ μα με ανυπόκριτα κι αμάραντα ερωτικά κρεβάτια/ και φεγγερά μεγαλόφωνα μάτια/ μουγκών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάσος Λειβαδίτης: Για την ποίηση, τους ποιητές, το ποίημα»

Κάτω από ουρανό από δέντρα αγγιγμένο

(φωνή Α)

— στη σκιά κάτω από ουρανό απ’ τα δέντρα αγγιγμένο
άφησε την τούφα από μαλλιά στα μάτια σου η πρόφαση να
γίνει το μέτωπό σου να ταξιδέψω· το βλέμμα σου στα μάτια
μου να σφαλιστεί· τα χείλη σου το σχήμα του φιλιού μου να
χωρέσουν· τη σκιά που το πρόσωπό σου ταξιδεύει ν’ αγγίξει
άφησε το στήθος σου στου πουκαμίσου τ’ άνοιγμα· λίγη απ’
τη ζέστα σου ν’ αχνιστώ· να την λιγοθυμήσω· έλα

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Αρχείο 27/10/2016

Πίνω σταγόνα σταγόνα τον θάνατό σου
λευκό παχύρρευστο υγρό σπέρμα του Άλλου
Κόσμου· συνθλίβω τον χρόνο μ’ άχρονο παρατεταμένο
φιλί- Κασσάνδρα
επάνω απ’ τα τείχη του στέρνου σου·
κι ο ήχος του λεπτοδείκτη
σχισμή με το δρεπάνι- πληγή απ’ τα χείλη- υπόσχεση την στιγμή
της ματαίωσης· άχρονο παρατεταμένο κάθε τικ- τακ· προδοτικό
όσο και το σμίξιμο του σώματός μου με το δικό σου· προδοτικό στο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Το φιλί της Κασσάνδρας»

Αρχείο 26/10/2016

Μόνη κατοικώ, – κατοικώ μόνη, μόνη,
Ενώ φουσκωμένο το ποτάμι μου στη θάλασσα ρέει
Με βάρκες στίλβουσες χρυσωμένο
Αυτό σε μένα, φίλο κανένα δε φέρει
Ω της αγάπης τραγούδι, από εκατοντάδες λάρυγγες βγαλμένο,
Ω, ελευθερώστε με της αγάπης πόνοι.

Δίκαια κατάσταση οι ναυλωμένες βάρκες που, πέτρες και χρυσό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Christina Rossetti, Autumn -μετάφραση Ασημίνα Λαμπράκου»

Αρχείο 26/10/2016

Δωρίδα

Χρυσά έχει ηΔωρίδα μαλλιά και πλουμιστά
χλωμό το πρόσωπό της, τα μάτια γαλανά.
Στο συμπόσιο αφήνοντας τους φίλους χθες αργά
Με την ψυχή μου ανέμελα ήπια στην δική της αγκαλιά∙
Ο οίστρος έδινε στην έκσταση τη θέση του ταχιά
Οι πόθοι σβήναν ξαφνικά, μα φούντωναν ξανά∙
έλιωνα∙ μα στο θαμπό σκοτάδι μέσα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλεξάντρ Πούσκιν, “μα τα χείλη μου έν’ άλλο ψιθύρισαν όνομα” -μετάφραση Δημήτρης Τριανταφυλλίδης»