Christina Rossetti, Autumn -μετάφραση Ασημίνα Λαμπράκου

Αρχείο 26/10/2016

fav_separator
Μόνη κατοικώ, – κατοικώ μόνη, μόνη,
Ενώ φουσκωμένο το ποτάμι μου στη θάλασσα ρέει
Με βάρκες στίλβουσες χρυσωμένο
Αυτό σε μένα, φίλο κανένα δε φέρει
Ω της αγάπης τραγούδι, από εκατοντάδες λάρυγγες βγαλμένο,
Ω, ελευθερώστε με της αγάπης πόνοι.

Δίκαια κατάσταση οι ναυλωμένες βάρκες που, πέτρες και χρυσό
Στη θάλασσα μεταφέρουν, και μπαχαρικά:
Πανούργα κορίτσια που λάμπουν, τα τραγούδια τους φουσκώνουν, τα κομψά,
Ικετεύοντας, υπόσχονται στοργή–
Α! γλυκιά, μα πρόσκαιρη, παροδική
Κάτω από τρεμάμενο, χιονόλευκο πανί.
Σώπασε! γέρνει ο άνεμος κι αστοχεί, –
Σώπασε! ακίνητοι θα φαίνονται απλωμένοι στην ακτή
Θέα της όχθης μου, όπου μονάχη κατοικώ·
Τα τραγούδια τους αντίλαλους τραγουδιών ξυπνούν, στη δική μου γη, –
Να μ’ ακούσουν δε μπορούν, όταν βογγώ.

Ένα τελευταίο, μοναχικό χελιδόνι πετά
Στη θάλασσα λοξά, σκληρό σηκώνεται ανεμοβρόχι φθινοπωρινό
Άραγε θα χαθεί το κακόμοιρο πτηνό;
Σ’ αυτό τον πόντο, έπεσε μέσα, τον φουρτουνιασμένο
Δίχως αγνή ματιά
Καθώς πεθαίνει να το κοιτά
Ανυπολόγιστο, ανεμπόδιστο, παραμελημένο:
Ελευθερώθηκε τελικά
Το σύντομο το παρελθόν που πονά
Στον ύπνο, στον θάνατο, στον ανονείρευτο ύπνο κλειδώθηκε γοργά.

Η λεωφόρος μου μια ανάπτυξη είναι όλη, από βελανιδιές,
Από κεραυνών χτυπήματα σχισμένες μερικές,
Κάποια φύλλα που θροΐζουν και βελανίδια στο φύσημα του ανέμου το ελαφρύ
Δέντρα μου καρποφόρα μια ευνοϊκή φυγή
Όπου τα κεφάλια τους υψώνουν τα εύμορφα και κατοικούν τη σιωπή.

Μιας αράχνης το δίχτυ το δρόμο μου όλο, κλειστό κρατάει·
Και τις βλακωδώς εικονισμένες μύγες πιάνει
Αρπάζει και τις μύγες τις βαμμένες βλακωδώς
Αυτός ο άραχλος ο σοφός και πονηρός
Στη δροσιά ένα ουράνιο τόξο κάθε αυγή κρεμάει
Ανάμεσα σε κλαδιά φρέσκα με χυμό μεστά
Έτσι σωστά, πώς είναι παγίδα μαντεύουν πλάσματα λιγοστά·
Το δίχτυ δε θα χαλάω
Αν και λυπάμαι τις μικρές ζωές που λιγοστεύουν να κοιτάω.

Τρεμουλιάζει, — τα δέντρα μου τρεμουλιάζουν γιατί ένας άνεμος έχει σηκωθεί
Από τη σπηλιά μέσα που είχε στεγαστεί
Κάθε σκαρί λευκό και ριγηλό
Γύρω από τις βάρκες αφήνει, μέσα στα νερά
Βαθέματα κι απλώματα στ’ ανεμοβρόχι το σφοδρό:
Κάθε κορίτσι πάλι τραγουδά, –
Κάθε νωθρό κορίτσι, που η νηνεμία
Είχε νανουρίσει με βάλσαμο και άρωμα και ησυχία
Μίλια κάτω στον ποταμό μου στης θάλασσας τη μεριά
Επιπλέουν και γίνονται λιγοστά
Χιλιόμετρα από μένα μακριά
Εκείνοι μπορεί να λένε:
“Πονά
Σαν φάρος, στον πύργο της υψωμένη.”
Εκείνοι μπορεί να λένε:
“Μια ώρα απομένει
Ακόμη, και θα χορεύουμε στα δεμάτια ανάμεσα τα χρυσά.”
Εκείνοι μπορεί να λένε:
“Μια ώρα ακόμη, και θα σταθούμε
Πρόσωπο με πρόσωπο, χέρι με χέρι θα πιαστούμε·
Βιάσου,
Ω καταιγίδα νωθρή, στον τόπο πούχει αναζητηθεί!”

Τα δέντρα μου δεν είναι ανθηρά
Τόπο δεν έχω σε δέντρων σκιά
Και τον πύργο μου, θύελλα τριζοβολά
Κι είναι η ακτή μου ερημική, ερημική πολύ!

Πηγή αρχικού: poemhunter.com 
fav_separator
Christina Rossetti: (5 Δεκεμβρίου 1830 – 29 Δεκεμβρίου 1894) είναι Αγγλίδα ποιήτρια της βικτωριανής εποχής. Οι πρώτοι στίχοι της εκδόθηκαν το 1847. Αν και η Ροσέτι ξεκίνησε το συγγραφικό της έργο σε νεαρή ηλικία, η ποιήσή της δεν έτυχε ιδιαίτερης προσοχής μέχρι τη δημοσίευση της συλλογής Goblin Market and Other Poems το 1862. Η συλλογή συγκέντρωσε πολλούς κριτικούς επαίνους, και σύμφωνα με τη βιογράφο της Τζαν Μαρς (Jan Marsh), “ο θάνατος της Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ (Elizabeth Barrett Browning) πριν από δύο μήνες οδήγησε στο να αναδειχτεί η Ροσέτι φυσική διάδοχός της ως διακεκριμένη γυναίκα ποιήτρια”.

Αξίζει να σημειωθεί πως το ποίημα του τίτλου της συλλογής αποτελεί το πιο γνωστό έργο της Ροσέτι. Παρόλο που με μια πρώτη ματιά μπορεί να φανεί ως ένα παιδικό ποίημα, το ποίημα είναι πολυεπίπεδο, προκλητικό και περίπλοκο, και οι κριτικοί του έχουν δώσει πολλές διαφορετικές ερμηνείες, βλέποντάς το σαν μια αλληγορία για τον πειρασμό και τη σωτηρία ή σαν ένα σχόλιο πάνω στους ρόλους των φύλων και τη δραστηριοποίηση των γυναικών κατά τη βικτωριανή εποχή, καθώς και σαν ένα έργο για την ερωτική επιθυμία και την κοινωνική επανόρθωση. Κάποιοι αναγνώστες του αποδίδουν μια ομοιότητα με το ποίημα του Σάμιουελ Τέιλορ Κόλριτζ (Samuel Taylor Coleridge) “Ancient Mariner”, δεδομένου του θρησκευτικού θέματος του πειρασμού και της αμαρτίας, και της λύτρωσης μέσω του βασανισμού για χάρη των άλλων.

Τα κυρίαρχα θέματα στα έργα της Ροσέτι είναι οι μελαγχολικοί έρωτες, ο θάνατος, η πρόωρη παραίτηση και η απάρνηση των γήινων επιθυμιών. Η Ροσέτι γεννήθηκε στο Λονδίνο και μορφώθηκε στο σπίτι από τη μητέρα της. Στις αρχές της δεκαετίας του 1840, η οικογένειά της αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Όταν η ίδια ήταν δεκατεσσάρων ετών υπέστη νευρικό κλονισμό, γεγονός που επηρέασε και τη μετέπειτα ζωή της. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής της η Ροσέτι, μαζί με τη μητέρα και την αδελφή της συμμετείχαν στο αγγλο-καθολικό κίνημα που ήταν μέρος της Εκκλησίας της Αγγλίας. Προς το τέλος της εφηβείας της είχε αρραβωνιαστεί το ζωγράφο Τζέιμς Κόλινσον (James Collinson), αλλά τελικά ο δεσμός τους διαλύθηκε λόγω θρησκευτικών διαφορών (ο Κόλινσον ασπάστηκε τον καθολικισμό). Αργότερα διατηρούσε δεσμό με τον γλωσσολόγο Charles Cayley, αλλά δεν παντρεύτηκαν επίσης για θρησκευτικούς λόγους.

Παρόλο που οι κανόνες της θρησκείας καθόριζαν τον τρόπο ζωής της, εξακολουθούσε να διατηρεί έναν ευρύ φιλικό κύκλο και για δέκα χρόνια εργαζόταν εθελοντικά σε ίδρυμα υποστήριξης γυναικών “κακής φήμης”. Ήταν αναποφάσιστη σχετικά με το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, αλλά πολλοί ακαδημαϊκοί έχουν προσδώσει φεμινιστικό χαρακτήρα στην ποίησή της. Επιπλέον, όπως λέει η Μαρς, “ήταν αντίθετη στον πόλεμο, τη δουλεία (στον αμερικανικό Νότο), τη σκληρότητα προς τα ζώα, την εκμετάλλευση ανήλικων κοριτσιών στην πορνεία και όλες της μορφές στρατιωτικής επιθετικότητας”.

Το 1893 η Ροσέτι προσεβλήθη από καρκίνο. Πέθανε τον επόμενο χρόνο, στις 29 Δεκεμβρίου 1894, και τάφηκε στο κοιμητήριο Highgate.

Πηγή: wikipedia

*

Μετάφραση©Ασημίνα Λαμπράκου

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε