Αρχείο 12/10/2016

όπως κουνούσες
το μαντήλι
πίσω απ΄το βουνό
έφευγε η θάλασσα
μέσα στα μάτια
πράσινη
φλούδα
η μέρα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρύσα Αλεξίου, “και θάλασσα μια λωρίδα από λουλούδια…”»

Αρχείο 16/09/2016

Ο ποιητής δεν επιλέγει τη γενιά του, την χρεώνεται. Ο Θανάσης Κωσταβάρας καταχωρήθηκε στην πρώτη μεταπολεμική γενιά, από πολύ νωρίς και δικαίως. Είναι παρών σε όλες τις σχετικές ανθολογίες, και στα περιστασιακά αφιερώματα των περιοδικών, και είναι φυσικά ένας από τους 47 ποιητές που ανθολογεί  ο Αλέξανδρος Αργυρίου , στον σχετικό τόμο της ¨Ελληνικής Ποιήσεως¨ των εκδόσεων Σοκόλη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Ο Κωσταβάρας μέσα από τις ανθολογίες»

Αρχείο 11/07/2016

Mέσα σε μια νύχτα μεταμορφώθηκα. Πρόσωπο αγνώριστο, αγριεμένο.  Μάτια κόκκινα, σκοτεινά. Δεν ξέρω αν ήταν από κακή διάθεση ή κούραση. Αργότερα αποφάνθηκαν  αυτό είναι  προφίλ  αντιεξουσιαστή. Εγώ, όπως με παρατηρούσα, δεν έβλεπα κάτι τέτοιο. Απλώς τα γεγονότα, οι σκέψεις  βάρυναν τα χαρακτηριστικά.  Πάντα με τον ίδιο τρόπο δούλευε το μυαλό μου,  όμως, ξαφνικά  οι συλλογισμοί έκαναν θόρυβο, θέλανε να πάρουν σάρκα, οστά, ν’ αποκτήσουν φωνή… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Το Βήμα»

Αρχείο 04/06/2016

Καλησπέρα πατερούλη μου. Καιρό είχες να ‘ρθεις να με βρεις. Σε πεθύμησα, όπως πεθύμησα τις κουβέντες μας, όπου σου διηγούμαι τη ζωή μου, τα καθημερινά κι εσύ μ’ ακούς σιωπηλός και τέλος μου κάνεις ένα σχόλιο πού με βάζει στο σωστό το δρόμο. Όταν έρχεσαι, οι νύχτες μου λάμπουν εδώ στην ξενιτιά.. Είμαι λιγότερο μόνη. Αυτά δεν μας τα’ χαν πει όταν μας ξεμυάλιζαν να έρθουμε να δουλέψουμε εδώ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Ρούβαλης, Ιαπωνία, Ιαπωνία…»

Αρχείο 02/06/2016

Οι πεταλούδες από το στομάχι μου, στον ιστό της αράχνης
λικνίζονται, αιωρούνται, τραμπαλίζοναι
πάνω – κάτω
υψώνονται απ’ τη πιθανότητα της διαφορετικότητας –πάνω-
έλκονται απ’τη βαρύτητα της έξης –κάτω-
σε δίχτυα που ξέρασαν έντομα χωρίς φτερά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άννα Κυριτσιοπούλου, Στον ιστό της αράχνης»

Από το χαμένο αρχείο 2.4.2016

Μακμπέθ

Ο εφιάλτης φωλιάζει καταχείμωνα
σε άσπρες κόλλες αναφοράς που κάποτε παίρνουν
τη μορφή της άπνοιας πριν να ξεσπάσει ο απόλυτος
καταιγισμός των πυρών από και προς κάθε κατεύθυνση

εσωτερικά: τραύματα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Αγχέμαχες λέξεις, αποσπάσματα [2016]»

Αρχείο 27.6.2015

Αρχείο 04/01/2015

Ο αυθεντικός άναγνώστης τού Proust διατρέχεται συνεχώς από μικρούς φόβους. Διαπιστώνει κατά τα άλλα στη μεταφορική το καταστάλαγμα τής ίδιας μιμητικότητας, πού θα έπρεπε να τον καταπλήσσει σάν αγώνας για τήν ύπαρξη τού πνεύματος κάτω από τό φυλλωτό θόλο τής κοινωνίας. Πρέπει νά αναφερθεί καί κάτι, γιά τό πόσο βαθιά καί γόνιμη είναι ή αλληλοδιείσδυση αυτών των δύο βίτσιων, τής περιέργειας καί τής κολακείας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -[3]»