Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Kατερίνα Σχινά, «Μυστικά του συρταριού. Η τέχνη και οι τεχνίτες της ημερολογιακής γραφής»

04/10/2021

Kατερίνα Σχινά, «Μυστικά του συρταριού. Η τέχνη και οι τεχνίτες της ημερολογιακής γραφής». [Ανθολογία. Εισαγωγή, υποσημειώσεις, βιογραφικά, ευρετήριο, βιβλιογραφία]. Πατάκης, Αθήνα 2017.   

Ένα πολύ γοητευτικό βιβλίο, που το διαβάζω δυστυχώς όψιμα.

Εκατοντάδες αποσπάσματα από ημερολόγια 130 περίπου σημαντικών ημερολογιογράφων όλων των φύλων, ποικίλων εποχών, ιδιοτήτων και προελεύσεων, σε ειδολογική κατάταξη έντεκα κεφαλαίων: Περί ημερολογίων –  Ο εαυτός. Οι άλλοι –  Συναναστροφές και γνωριμίες – Τα φύλα. Ο έρωτας –  Τέχνη και γραφή –  Το ρίγος της Ιστορίας –  Ταξίδια και τόποι –  Η φύση –  Τα όνειρα. Οι ουσίες –  Βία, απώλεια, φθορά, θάνατος –  Θεός και   Θρησκεία. Κυριαρχούν οι αγγλόφωνοι και  οι μεταφρασμένοι προς τ’  αγγλικά, απ’  όπου συχνά μεταφράζει η ανθολόγος, ενώ υπάρχουν και λίγοι  Έλληνες. Στο σημαντικό «υποστηρικτικό περιτύλιγμα», ξεχωρίζει η κατατοπιστικότατη Εισαγωγή.

Διαβάζεται ποικιλοτρόπως, αποκαλύπτει πολλά, προκαλεί αναγνωστικές επιστροφές.

(Λέξεις 100)

✿

 

Καίτη Παπαδάκη, Το γκρι

01/10/2021

Γκρι, ρίγες λευκές, θερμοκρασία στο κόκκινο, ρόδες, λαμαρίνα, καυσαέριο, μυρωδιά από λάστιχο. Πεζοί, ζεύγη ποδιών, παπούτσια μαύρα, πράσινα, άσπρα, τακούνια, σόλες καινούριες, τρύπιες, στραβοπατημένες. Βήμα γρήγορο, κουρασμένο, συρτό. Φρένο, παρά τρίχα τρακάρισμα, πού πας ρε βλίτο! Πόλη, άσφαλτος, πινακίδες:  ΚΑΝΕΝΑ ΣΦΑΛΜΑ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ…  Απομάκρυνση, αποξένωση, απομόνωση, απόσυρση.

Αποσβολωμένη, απαρατήρητη. Μια γυναίκα με μαύρα με σπρώχνει κατά λάθος. Παραμερίζω. Κοιτάζομαι. Κι όμως δεν είμαι αόρατη. Έχω  σώμα, δέρμα, βάρος. Έχω μάτια, ακριβώς όπως κι εκείνη. Ωστόσο  δεν με βλέπει. Τρυπώνει σ’ ένα γραφείο με τζαμαρία, σαν κατσαρίδα τρομαγμένη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Το γκρι»

Ζωή Κατσιαμπούρα, Οδός Άνω Κάτω ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]

29/09/2021

Από τις εκδόσεις Νίκας

Ο κατήφορος

Ήταν ωραία στη Τζια το απόγευμα εκείνο.
Ζεστή, ανοιξιάτικη μέρα και από τη ράχη του νησιού η θέα στο Αιγαίο σαγηνευτική. Να κάθεσαι και να κοιτάς, να σταματάει  ο χρόνος, να είσαι σαν σε μυθιστόρημα.
Τα παιδιά αργούσαν να ετοιμαστούν για τη βόλτα, τα μεγάλα απασχολημένα με τα κινητά τους και τα μικρά με τα παιγνίδια τους, τελείως ξεμυαλισμένα. Ναι, αλλά έπρεπε να πάνε στην Καρθαία.  Δεν γίνεται να έρθεις στην Κέα και να μην πας στην Καρθαία, λένε οι  οδηγοί. Οπότε;
Οπότε κατέληξαν στον δρόμο της Καρθαίας γύρω στις πεντέμισι, πάρκαραν το αμάξι και πήραν με τα πόδια τον κατήφορο. Υπέροχα!  Οι γυμνές πλαγιές πρασινοκιτρίνιζαν με την άνοιξη, μακριά  κάτι πέτρινα σπιτάκια, από αυτά τα αγροτικά του νησιού, με τον προφυλαγμένο εξώστη και χωρίς παράθυρα, έσβηναν  τον χρόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Οδός Άνω Κάτω ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Γκι Ντε Μοπασάν, Οι πόρνες

27/09/2021

Μετάφραση [και υποσημειώσεις] Σταυρούλα Αργυροπούλου, επιμέλεια-επίμετρο Μαρία Σπυριδοπούλου. [τρεις φωτογραφίες συν τρεις πίνακες]. Εκδόσεις Ροές, Αθήνα 2018.

Από τον πιθανότατα πιο μοπασανικό οίκο της χώρας, εννιά διηγήματα του μελαγχολικού, είρωνα, υπονομευτή των χρηστών ηθών Γάλλου νατουραλιστή, αναφερόμενα σε κάποιου τύπου πόρνη, από καλντεριμιτζούδες κι ευκαιριακές μέχρι μπουρδελιάρες του παλιού ομαδικού εταιρισμού. Όλα πολύ ψηλού επιπέδου, με δυσκολία ξεχώρισα το σπαρακτικότατο «Η ντουλάπα». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Γκι Ντε Μοπασάν, Οι πόρνες»

Γεράσιμος  Δενδρινός, Έξι ποιήματα…

27/09/2021

…από την ανέκδοτη συλλογή Εικόνες από ένα επιπλέοντα κόσμο

1]. ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κύριε, τα χέρια μας είναι κενά από δώρα
και οι προσευχές λειψές στα χείλη μας.

Κάνε να λάμψουν και πάλι οι παλιές μας στιγμές
μέσα σε ξέφωτα και πλακόστρωτα που αντηχούσαν
οι φωνές των παιδιών ίσαμε το γέρμα της μέρας.

Από τα ανοιχτά παράθυρα ας εισέλθει το έλεός Σου,
όπως αυτό του άπλετου φωτός, του αέρα,
του χιονιού και της βροχής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεράσιμος  Δενδρινός, Έξι ποιήματα…»

Λεωνίδας Καζάσης, δύο ποιήματα

24/09/2021

Αποκατάσταση

Τον σύζυγο κατήγγειλα.
Προσπάθησε, ισχυρίστηκα,
τον αποτροπιασμό για με να προκαλέσει,
στην σύνευνό του λέγοντας,
πως για δαύτον ποθοπλάνταζα !
Μύθο που η Φαεινή επενόησε,
τον σύζυγό της επινοητή εμφανίζοντας,
σε έριδα αποβλέποντας,
ανάμεσά μας κάθε επαφή να διακόψει, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, δύο ποιήματα»

Ασημίνα Λαμπράκου, μια πράσινη μύγα

22/09/2021

κάποτε θα μιλάμε για τις συμπτώσεις με την αφηρημάδα των απόντων
μπορεί και όχι
κι οι δυο εκδοχές πάντως, θα είναι κάθε άλλο από το να βασανίζουν

⚙︎

σήμερα ήταν Αύγουστος και ήταν Σάββατο

εδώ ακριβώς μια στάση, οφείλω
όπου, με έγνοια περισσή, την ανυπεράσπιστη να υπερασπιστώ αυτήν πληροφορία
με τρόπο ενδεχομένως περατό πλην όμως μαχητό
ένα λοιπόν έχω να δηλώσω
δική μου ομοίως απορία τι γύρευε αυτή η πληροφορία
σε τόπο ποιον άραγε άνοιγε την θύρα
ερώτηση που χρόνους δυο μετά
απάντησιν εβρήκε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, μια πράσινη μύγα»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο Ανδρέας επί του γήλοφου

21/09/2021

[ο χημισμός του κυττάρου. Κάλβος και άλλες παράλληλες ιδιοτροπίες]

Παλαιό χαρακτικό της Πάργας, του Salvator Ludwig, 1907

Μικρή δοκιμή, βγαλμένη από την ζωή της Ελλάδος,
Ολότελα αφοσιωμένη στο μέγεθος το επονομαζόμενο
Και ως
Ανδρέας Κάλβος, εθνικός

Η Τορύνη του Πτολεμαίου και του Πλουτάρχου, βυζαντινή και βραχώδης κοσμεί σήμερα τον νομό της Πρεβέζης. Φέρει την ονομασία Πάργα και κείτεται διάσπαρτη με παλιά κτίσματα και ιστορίες εξέχουσες, που αγγίζουν του μύθου τις παρυφές. Μα στα στενοσόκακά της μπορεί κανείς να βρει γνήσιους πατριώτες και Έλληνες με περήφανο θυμικό. Ο πλούτος περισσεύει σε τούτη την πόλη που κάθε χρόνο βγάζει το καλύτερο καρπό. Ονομαστή η ελαία η παργινή, που τόσο κέρδος αφήνει στους προύχοντες της πολιτείας. Και τα κορίτσια της, ως και αυτά είναι ποιητικά όσο δεν βάζει ο νους σου όταν τις Κυριακές θολώνουν τον λογισμό των ανδρών, καθώς σεργιανίζουν με φραμπαλάδες και ομπρελίνα τον απάνω κόσμο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ο Ανδρέας επί του γήλοφου»