στάχτες

«Κώνειο!»

Αναφωνεί ο Βασιλοχαλκιάς δυσκολευόμενος να κρύψει τον ενθουσιασμό του. Τον κοιτάω προσπαθώντας να βγάλω άκρη.

«Φυτικό δηλητήριο προερχόμενο από το ρήμα κωνάω, δηλαδή περιστρέφω. Το φυτό είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στην Ελλάδα, ευδοκιμεί τόσο στον Ταύγετο όσο και στην Πάρνηθα ενώ η παραγωγή εκχυλίσματος από τα φύλλα του είναι ιδιαίτερα εύκολη. Ένας φίλος μου βοτανολόγος από την εποχή που συνυπήρχαμε στο χημείο της Σόλωνος έχει ασχοληθεί ενδελεχώς με τις παρενέργειες του αλλά και τυχόν θεραπευτικές ιδιότητες σε μικρή δοσολογία, επικοινωνήσαμε χτες και μου είπε πως τα αποθέματα του γεμίζουν τρεις νταμιτζάνες, ικανές να σκοτώσουν όχι μόνο το Λιθρινάκη αλλά και ολόκληρο ελέφαντα, μεταξύ μας δεν έχουν και ιδιαίτερη διαφορά» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Stand up tragedy ―[προδημοσίευση]»

τα ξεντυμένα κόκαλα
μες στην ερημιά
του περιβολιού
λένε όλη την ιστορία

Περπάτησε με αποφασιστικό γρήγορο βήμα, έτοιμος όλα να τα διορθώσει, να πάρει πίσω την τρομερή του ομολογία. Μερικά ποτά στα μπαρ του δρόμου του χάρισαν το κουράγιο που δεν είχε λίγες ώρες πριν. Η δουλειά του είναι να φθάσει ως την είσοδο του μεγάρου της εσωτερικής διοικήσεως και εκεί μπορεί να πει την ιστορία του. Κοιτάξτε, η ιστορία μου απέδωσε αυτόν τον ρόλο, η ανάγκη ξέρετε είναι ένα αδηφάγο τέρας που σου σπαράζει την ζωή, η ζωή μου αξίζει πολλά περισσότερα, τώρα το ξέρω, συγχωρείστε τον, δεν είναι αυτό που γράφουν οι φυλλάδες, μια ευκαιρία ουρλιάζοντας, πεισμώνοντας, κλαίγοντας έξω από τους πάνοπλους φρουρούς του μεγάρου της εσωτερικής διοικήσεως που για να΄ναι κανείς ειλικρινής θυμίζει σε πολλά αυτό το ποιητικό κτίσμα της δικής μας πλατείας Αιγύπτου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: el blues de iskariotis»

Γνώρισα την Ελένη τυχαία. Καθόταν σ’ ένα καφέ της πλατείας έχοντας δίπλα  της ένα μεγαλόσωμο ήσυχο σκυλί . Την πλησίασα να χαϊδέψω το ζώο και πιάσαμε κουβέντα για το σκύλο. Μού άρεσε το ήρεμο χαμόγελό της και πρόσεξα πώς κοίταγε τα χέρια μου. Τά κοίταξα και εγώ μήπως είχαν κάτι και δεν το είχα δεί. Εκείνη χαμογέλασε πλατιά και μου ζήτησε συγνώμη αλλά ήταν κάτι ,είπε στο οποίο δεν μπορούσε να αντισταθεί. Της άρεσε να παρατηρεί τα χέρια των ανθρώπων. Τράβηξα μια καρέκλα και έκατσα ρωτώντας τη αν ενοχλώ , πιο πολύ για τους τύπους αφού ήδη είχα κάτσει συνεχίζοντας να χαϊδεύω το σκυλί της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιουλία Γεωργάκη, Τα δάχτυλα»

Από τις εκδόσεις Μελάνι

⚙︎

Ημέρα ν-7

Έξω από τον υπόγειο, η ομίχλη είναι πυκνή.
Εντός, ανθρώπινη ομίχλη.
Ο υπόγειος είναι κυκλικός ― μπορείς να πηγαίνεις ή να έρχεσαι.
Δίπλα, ένας άντρας μαθαίνει μία ξένη γλώσσα από στάση
σε στάση. Κάνει επανάληψη το λεξιλόγιο.
Απέναντι. μία γυναίκα δακρύζει και κάνει επανάληψη
πρόσφατες στιχομυθίες.
Βουβά, ψιθυρίζοντας ξόρκια στον εαυτό της.
Σε μία στάση θα κατέβουμε όλοι.
Θα μείνει μόνο μία εφημερίδα, μια άδεια σακούλα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αρίστη Ζαΐμη, Στραβαίγκιν ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

«Αν γεννιόσουν από φτωχούς γονείς, δεν θα σκεφτόσουν έτσι και δεν θα τα έλεγες αυτά, γιατί τα παιδιά των εργατών και των υπηρετριών ήταν πρώτοι μαθητές, και αργότερα στη ζωή τους προσπάθησαν, να ανέβουν τα σκαλιά της κοινωνίας, ώστε σήμερα να είναι γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, βιομήχανοι. Θυμάμαι τον κυρ Σταύρο που έλεγε: «κύριε Μάνο, μπορεί εγώ να κουβαλούσα τσιμέντο σε όλη μου τη ζωή, αλλά η κόρη μου βγήκε φιλόλογος και ο γιος μου μικροβιολόγος». Όχι σαν εσένα που τα είχες όλα και δεν πείνασες, δεν κρύωσες, δεν είδες να υποτιμούν τους γονείς σου, γι’ αυτό δεν θέλεις να δουλέψεις και να κάνεις κάτι στη ζωή, αντί να μιλάς για λίγες υλικές ανάγκες και για έρωτες». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Ο εγγονός»

Ξαναδιαβάζω με ανησυχία την βιογραφία του Μαγκρίτ μήπως και κάτι μου ξέφυγε, μήπως στις εμπειρίες του έτυχε να ζήσει  μια θανατηφόρο επιδημία, ένα απεχθές βίωμα σε επικίνδυνη μολυσμένη ατμόσφαιρα, μια απειλή χημικών  αερίων που έβαλαν σε κίνδυνο τη ζωή του, τη σωματική του ακεραιότητα όπως για παράδειγμα συνέβη στον ήρωα εκείνης της παράξενης ταινίας, τον  Άνθρωπο που μίκραινε…

Σε μια τέτοια περίπτωση βεβαρυμμένου παρελθόντος που απαίτησε ολική προφύλαξη  προσώπου και την οποία ο διάσημος Βέλγος υπέστη σε σημείο να κρατήσει έντονη την ανάμνηση της  δυσφορίας του, οφείλει προφανώς  την  έμπνευσή του να ζωγραφήσει  τούτο τον πολύ γνωστό ανοίκειο πίνακα που  έχω τώρα μπροστά μου  και που τελευταία έχει αποκτήσει τόση επικαιρότητα: Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Μαγκριτικό»