Νιόβη Ιωάννου, Στην πυρά ― από τον Δημήτρη Βαρβαρήγο

19/03/2021

Νιόβη Ιωάννου, Στην πυρά, από τις εκδόσεις Μανδραγόρας

Στην Πυρά η 5η συλλογή της Νιόβης Ιωάννου, αποτελείται από 58 ποιήματα και μικρά κείμενα μπονζάι. Λόγος μεστός δημιουργημένος με ψυχική ορμή που επιζητά να σπάσει τα όρια μέσα από ένα σιγαλό πάθος που ενσαρκώνεται στον απέραντα αέναο ποιητικό κύκλο. Παθιασμένη με την τέχνη του ποιητικού λόγου, λες και υπάρχει μια ιδιότυπη πνευματική αφοσίωση που της δίνει την δυνατότητα-ικανότητα να εμφυσά ψυχή στα άψυχα. Να σκιαγραφεί το συναίσθημα με εικόνες μέσα από λέξεις που κραυγάζουν θρυμματίζοντας σιωπές και όρια λεκτικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νιόβη Ιωάννου, Στην πυρά ― από τον Δημήτρη Βαρβαρήγο»

Δήμητρα Κουβάτα, Καθαρό οινόπνευμα ―Από την Κατερίνα I. Παπαδημητρίου

17/03/2021

Δήμητρα Κουβάτα, Καθαρό οινόπνευμα, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα 2020

Φερτά υλικά και Έως την πέτρα οργωμένα

Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες της νέας ποιητικής συλλογής της Δήμητρας Κουβάτα ανακαλύπτω μια υπερρεαλιστική γιορτή με πρωταγωνιστές τα σύμβολα και την τεχνική. Μια τεχνική που φέρει την υπογραφή της. Τα σύμβολά της σηματοδοτούν τη θλίψη, καθώς επιδιώκει την κάθαρση με λόγο κρυπτικό, μα επιτηδευμένο, ξεδιπλώνει λεξιλαγνικά την ποιητική της οικονομία. Κάθε της λέξη φέρει σημαίνοντα που ακουμπούν βαθιά τις ρίζες της ύπαρξης. Στους στίχους της Κουβάτα αντιμάχονται η γυναίκα και η κόρη που πλάστηκε από χώμα ελληνικό. Η φύση εμπλέκεται στα σημαινόμενα της Κουβάτα ως φυσική προέκταση όπου τα σύμβολα ξεδιπλώνουν ψυχαναλυτικά το κουβάρι της ποίησής της. Η Κουβάτα χαράζει τη δική της υπογραφή, καθώς ξεδιπλώνει την ποιητική της φλέβα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δήμητρα Κουβάτα, Καθαρό οινόπνευμα ―Από την Κατερίνα I. Παπαδημητρίου»

Δημήτρης Φύσσας, τέσσερα βιβλία σε 100 λέξεις

16/03/2021

1. Jules Verne, «Παιδικές και νεανικές αναμνήσεις», μετάφραση – πρόλογος Μαρία Παπαδήμα· 2. Thomas Wolfe, «Η ιστορίας μιας νουβέλας», μετάφραση Γιάννης Λιβαδάς· 3. Edith Wharton, «Η γεροντοκόρη», μετάφραση Χρύσα Τσαλικίδου, εισαγωγή Roxana Robinson· 4. Octave Mirbeau, «Ο θάνατος του Μπαλζάκ», μετάφραση Μαρία Γυπαράκη

Όλα « Στιγμός», Αθήνα 2020.

Εντυπωσιακό τετραπλό ντεμπούτο του οίκου (Μαρία Γυπαράκη, συνεργασία με την «Ευρασία»): έξυπνη ονομασία, οπτικά αναγνωρίσιμο στιλ, ευσύνοπτο σχήμα, μόνο ξένα αμετάφραστα κείμενα,  αξιοπρεπείς μεταφράσεις, χαμηλή τιμή αγοράς. Κλακέτα, πάμε: 1: σύντομο αυτοβιογραφικό κείμενο (1891) από ένα λαμπρό συγγραφικό πνεύμα που εξέφρασε αυθεντικά τη Β΄ Βιομηχανική Επανάσταση. 2: η σχέση συγγραφέα – επιμελητή – κειμένου (1936), με χαλαρή αναφορά στο «Περί χρόνου και ποταμού», κορυφαίο μυθιστόρημα του Γουλφ. 3: αξιοπρόσεκτο, κάπως παλιομοδίτικο βιβλίο (1924), στο στιλ των γυναικείων μυθιστορημάτων του 19ου αιώνα, στον οποίο άλλωστε τοποθετείται. 4: το κατά τη γνώμη μου πιο ενδιαφέρον της τετράδας (λογοκριμένη έκδοση 1907, πλήρης μόλις το 1989!).

✿

Λεωνίδας Καζάσης, Βάγια κατακόκκινα δώρα βαθιάς πληγής

15/03/2021
❇︎
Οδύνη τον ήλιο έσβησε,
που τις ροές στέγνωσε!
κι οι συμφορές
κάπνια έγιναν σιβυλλική, απροσπέλαστη.
*
Λεξειλίκτης
στις θηλές σου ανεπαισθήτως,
ακραία διακυβεύοντας,
αποβαλλόμενος,
τα όμματά σου αποσπώντας,

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Βάγια κατακόκκινα δώρα βαθιάς πληγής»

The Athens Review of Books τεύχος Φεβρουαρίου 2021 —κυκλοφορεί

12/03/2021
κλικ εικόνα για πανοραμική άποψη

Περιεχόμενα τεύχους 126, Μάρτιος 2021

Ευριπίδης Γαραντούδης, Η απάντηση στο αίνιγμα της Σφίγγας
— ή Αυτό που μας άφησαν οι Έλληνες
Μπερενίς Λεβέ (Bérénice Levet), Γι’ αυτό ο Φλωμπέρ είναι μεγάλος
— Διακόσια χρόνια από τη γέννηση του Gustave Flaubert
Κωνσταντίνος Α. Παπαγεωργίου, Πανδημία και ελευθερία
Θίοντορ Ντάλριμπλ (Theodore Dalrymple), Η εποχή της ψευδοηθικολογίας
Σπύρος Σφενδουράκης, Το γονίδιο που δεν ήταν εκεί
Θάνος Μ. Βερέμης, Ο Μακρυγιάννης αυτοθαυμαζόμενος
Δημήτρης Δημηρούλης, Μακρυγιάννης: ο ήρωας, ο συγγραφέας, ο άγιος
Γιώργος Γιαννουλόπουλος, Ο Μακρυγιάννης, οι λογοτέχνες και οι ιστορικοί
Χ.Ε. Μαραβέλιας, To 1821 χωρίς Gala. Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Φεβρουαρίου 2021 —κυκλοφορεί»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Στον ανάδεχτό μου

12/03/2021

✼

Εἶναι καιρὸς ποὺ καρτερῶ ἀπ’ τῆς καρδιᾶς τὰ βύθια
γιὰ σένανε νὰ ξεχυθῇ, σὰν τ’ ἀστεριοῦ τὸ φῶς,
ὁ στίχος μου καὶ ὁ ῥυθμός. Κι εἶναι φορές, ἀλήθεια,
ποὺ νιώθω σὰ νὰ ἤσουνα δικός μου ἀδερφός.

Ἀπὸ μακριὰ ἡ σκέψη μου σοῦ γίνεται ἀντιστύλι
καὶ ἡ θωριά σου τὴν καρδιὰ μοῦ τὴν κρατᾶ χορτάτη.
Κάθε καρπὸ νὰ τὸν γευτῇς πὰ στὸ κυρτὸ τὸ χείλι
καὶ νὰ δαμάζῃς τὴ ζωὴ σὰ τὸ βαρβᾶτο ἄτι.

*

©Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

✼

Καίτη Παπαδάκη, Εξομολόγηση στην κόψη

11/03/2021

✼

Αν είχε φτάσει εκείνο το γράμμα, τώρα θα ζούσανε. Θα ήταν μαζί. Θα τα καταφέρνανε. Την έχθρα των δικών τους  θα νικούσε ο έρωτας. Αν το γράμμα είχε φτάσει στα χέρια του, αν ήξερε πως εκείνη δεν είχε πεθάνει στ’ αλήθεια… Τι όνειρα λες να περνούσαν απ’ τα κλειστά της βλέφαρα; Κοιμισμένη, όχι νεκρή, δυο μέρες και δυο νύχτες, τι ελπίδες να ζέσταινε ο ύπνος στο προσκεφάλι της; Τι φως στα μάγουλά της να έριχναν οι προσδοκίες;

Την είδα μετά, μέσα σε λίμνη από αίμα. Όμορφη ακόμα, τυλιγμένη στα κόκκινα. Σκέφτηκα πως κολυμπούσε σε λίμνη από ρόδα και δεν έκλαψα. Την είδα στην παγωμένη αγκαλιά του και τότε  δάκρυσα. Τίποτα δεν έγινε  όπως το είχα υποσχεθεί στον πατέρα Λαυρέντιο, όταν μου έδωσε το γράμμα για τον αγαπημένο της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Εξομολόγηση στην κόψη»

Πόπη Συνοδινού, Το εσωτερικό δωμάτιο της αφής

10/03/2021

✾

Τρώω αργά το πρόσωπο σου, είμαι ξανά στο πεινασμένο δωμάτιο, με κοιτάζεις με τα μάτια απλωμένα σε κομμάτια.
Οι ίριδες των ματιών σου μου θυμίζουν Ανατολή, τα χέρια σου με εκπαιδεύουν στην πείνα, πως να πεινάει κανείς για την αφή.
Πως να κοιτάζει κάποιος ξένα μάτια και να νιώθει στιγμές στιγμές πως είναι δικά του.

Ο έρωτας είναι ένα είδος απείθαρχης εκπαίδευσης.

Ένα λιοντάρι μπαίνει στο δωμάτιο, με κόβει σαν ξυράφι η ματιά του.
Μου μιλάει, (είσαι πολύ δυνατή πρέπει να το θυμηθείς πάλι).
Λέω, ( το θυμάμαι μέσα από εκείνον).

Μας κοιτάζει, βρυχάται.
Το δωμάτιο φοβάται, τα έπιπλα τρίζουν.
Έπειτα φεύγει, το ίδιο αθόρυβα όπως μπήκε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πόπη Συνοδινού, Το εσωτερικό δωμάτιο της αφής»