Ειρήνη Μπόμπολη, Με την αφή

01/03/2021

Ειρήνη Μπόμπολη, Με την αφή, εκδόσεις Σαιξπηρικόν

Η κρίση του βιβλίου από τον συγγραφέα Δημήτρη Βαρβαρήγο:

Διαβάζοντας την ποίηση της Ειρήνης Μπόμπολη έχεις την αίσθηση πως βρίσκεσαι μπροστά στην ενεργό δύναμη της τραγικότητας των ανθρώπινων αισθήσεων και καταστάσεων θέτοντας σε κίνηση τη διαδικασία του νου να πραγματοποιεί την υπέρβαση μέσα από τον ανθρώπινο λόγο.
Με την αφή, ο τίτλος του νέου βιβλίου της. Μια συλλογή με 39 ποιημάτων, που καταφέρνουν να επεκτείνονται με συναισθηματική δεινότητα στην ανίχνευση οντολογικών-συναισθηματικών προβλημάτων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ειρήνη Μπόμπολη, Με την αφή»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Άγγελος Σκλαβουνάκης, Κάθε μέρα σ’ αγαπώ πιο πολύ

01/03/2021

Άγγελος Σκλαβουνάκης, Κάθε μέρα σ’ αγαπώ πιο πολύ. Το πράσινο ημερολόγιο. Κάπα Εκδοτική

Mια καταπληκτική ιδέα του υλοποίησε ο Άγγελος Σκλαβουνάκης, υποβοηθούμενος απ’ όλη η ομάδα των νεαρών Παναθηναϊκών ερευνητών, δημοσιογράφων και εκδοτικών στελεχών γύρω από το συγκεκριμένο οίκο (εκλαμβάνω την ονομασία του σα λεπτό αυτοσαρκασμό, που ως γνωστόν –σε μένα– αποτελεί την «ηγεμονική έκφραση του χιούμορ», Δ.Φ.): έψαξε και κατέγραψε όλες τις πράσινες και /ή τριφυλλοφόρες αθλητικές εκφάνσεις διαχρονικά και διατοπικά, εμπλουτίζοντάς τες με υπέροχο και απρόσμενο φωτογραφικό υλικό και δημοσιεύματα, φυσικής ή ηλεκτρονικής προέλευσης. Το βιβλίο, που το ζήλεψα και σα συγγραφέας, δεν απευθύνεται μόνο σε Παναθηναϊκούς, ούτε μόνο σε ποδοσφαιρόφιλους. Μια ματιά στα περιεχόμενα θα σας δείξει γιατί. Εύγε.

(Λέξεις 98)

❋

Μαίρη Κατσανίδου, Το κόκκινο κρασί

27/02/2021

Κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα από την ίδια, ότι δεν μπορεί να κοιμάται τα βράδια δίχως το ποτήρι της, που είναι γεμάτο με  κόκκινο κρασί. Ναι το κρασί, το κόκκινο αυτό κρασί. Πάντα ξεχώριζε από τις άλλες που την περιτριγύριζαν κάνοντάς την πότε να αισθάνεται ασήμαντη και πότε υπεροπτική και απλησίαστη. Κρατά σφικτά το ποτήρι της. Ναι, το ποτήρι αυτό με το κόκκινο κατακόκκινο κρασί, ένα ποτήρι κρασί που την συντροφεύει κάθε μα κάθε βράδυ.

Αυτό το ποτήρι με το κόκκινο κρασί είναι η μόνη συντροφιά της. Του μιλά με τρυφερότητα, πάντα ήταν τρυφερή με όποιον βρίσκονταν  κοντά της, μα τώρα, τα τελευταία χρόνια έχει συντροφιά της  μόνο ένα ποτήρι κρασί, αυτό το υπέροχο κόκκινο κρασί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαίρη Κατσανίδου, Το κόκκινο κρασί»

Στέλλα Τενεκετζή, Λάθος [2]

26/02/2021

Διαβάστε το 1ο μέρος »

Από τη στιγμή που γύρισαν από το νοσοκομείο, ο Μάρκος κλείδωσε. Τηλέφωνο υπολογιστής κομμένα και τα απογεύματα, εκείνος επιστρέφει, εκείνη στη θέση της. Στην αρχή την παρακαλούσε, ζητούσε συγνώμες, έκλεγε. Τώρα όχι. Τη ντουλάπα της βέβαια δεν την άνοιξε ακόμα αλλά από χτες τον αισθάνεται, βράζει. Πέρασαν και δύο μήνες από τότε, από το νοσοκομείο δηλαδή, και μάλλον κάπου εδώ τελειώνει με την ανοχή του. «Θέλω χρόνο», του είχε πει μόλις μπήκανε στο σπίτι. «Ότι θέλεις, ότι θέλεις», της απάντησε. «Θέλω χρόνο», του είπε ξανά όταν την ακριβώς επόμενη άπλωσε τα χέρια του στα πόδια της. Τραβήχτηκε, σηκώθηκε από τον καναπέ, εκείνος ακολούθησε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Τενεκετζή, Λάθος [2]»

Στέλλα Τενεκετζή, Λάθος [1]

25/02/2021

Μία στις τρεις γυναίκες το παθαίνει.

Μέχρι να σταματήσει να ρίχνει όλη την ευθύνη πάνω της
και να ζητήσει βοήθεια περνάνε, κατά μέσο όρο, γύρω στα δέκα χρόνια.

Συμβαίνει σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε κάθε μορφωτικό επίπεδο,
κάθε εθνικότητα.

Κοίταξε τον ουρανό, τον δικό της ουρανό, που άρχιζε και τέλειωνε στο ταβάνι. Το μάτι της στο ταβάνι, το μυαλό της στο πουλί. Απ’ το πρωί, με το που βγήκε ο Μάρκος απ’ το σπίτι, δεν έχασε λεπτό. Πήγε μπροστά στο κλουβί, του μίλησε, του έβαλε φρέσκο νερό, τροφή, καθάρισε τις κουτσουλιές κι αμέσως εκείνο της γλυκοκελάηδησε. Το καναρίνι της ήταν σπάνιο. Της το είχε φέρει δώρο μετά από ένα επεισόδιο μεταξύ τους, έχουν περάσει χρόνια από τότε. Της είπε ότι συμβολίζει ένα ευτυχισμένο σπίτι και ότι, από εδώ και πέρα, ευτυχισμένοι θα είναι και αυτοί στο σπίτι τους. Την εποχή εκείνη, όταν της έδωσε το πουλί, ήταν λες και μόλις πρωτογνωριστήκανε. Κάτι μέρες αργότερα, βρέθηκε με την φίλη της στο καφέ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Τενεκετζή, Λάθος [1]»

Χρήστος Παππάς, Ο παλιατζής

24/02/2021

✼

Κάποια στιγμή έπρεπε να ξεκολλήσει απο το παράθυρο· στέκονταν εκεί ίσα με μισή ώρα. Ο δρόμος κάτω ήταν άδειος και τα παντζούρια όλων απέναντι ήταν κλειστά. Όπως κάθε Κυριακή. Τον είχε σηκώσει απο τον καναπέ που κοιμόταν, η γνώριμη φωνή του παλιατζή. Είχε περάσει κάμποσος καιρός που δεν τον είχε ακούσει και πίστευε πως είχε σταματήσει. Αλλά και πάλι, πως θα μπορούσε να το ξέρει καθώς τις τελευταίες εβδομάδες, πάντα τέτοια μέρα έλειπε.
Στην αρχή λείπανε μαζί. Ξαφνικά εκείνη, κουράστηκε απο τις μακρινές εκδρομές. Μετά απο ενα μεγάλο διάστημα εκείνος, πνίγηκε απο την συνεχόμενη κλεισούρα του σπιτιού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρήστος Παππάς, Ο παλιατζής»

Τριαντάφυλλος Σερμέτης, Η Φιλοσοφία του Φόβου ―κυκλοφορεί

23/02/2021

Δοκίμιο από τις εκδόσεις Αρμός

Εκδόθηκε το νέο Φιλοσοφικό Δοκίμιο του Τριαντάφυλλου Σερμέτη με τον τίτλο: «Η Φιλοσοφία του Φόβου». Το βιβλίο, μέσα από την οντολογική και κριτική διερεύνηση, στοχεύει να αναδείξει την απόπειρα των εξουσιαστικών δομών να χειραγωγήσουν τους ανθρώπους, με αφορμή τις απειλές που προέρχονται είτε από την τρομοκρατία είτε από διάφορες πανδημίες είτε από ο,τιδήποτε εμπεριέχει την απειλή του θανάτου. Ο πολιτισμός μας χρειάζεται εμπιστοσύνη και όχι φόβο. Οδηγούμαστε σταδιακά σε μια ολοκληρωτική κοινωνία, όπου ο φόβος θα είναι καθολικός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τριαντάφυλλος Σερμέτης, Η Φιλοσοφία του Φόβου ―κυκλοφορεί»