Μαρία Πανούτσου, Ενοχή

02/01/2020

…του θέρους μνήμες σκόρπαγε, τις περασμένες
μαζεύοντας τα πρωινά, κοχύλια στις ακτές,
ξεβράσματα μιας εποχής, της θάλασσας περίσσια,
κι’ έριχνε βλέμματα σε τόπους άλλους μακρινούς,

σκορπίζοντας το είναι του, σε νύχτες ‘λαφιασμένες
καθώς οι μέρες ισομετρικά, ταξίδευαν παντού,
κι οι φόβοι να τον κυβερνούν,

στο μήκος των ονείρων,

χαραματιές που άφηναν σε σώμα και ψυχή,
κι’ ανυποψίαστος αυτός, ριγούσε, μπερδεμένος,

σε κάθε χτύπο του κορμιού,
και της καρδιάς
και του σπιτιού το τρίξιμο…

*
© Μαρία Πανούτσου, 2019 Αθήνα
Φωτο: Στράτος Φουντούλης

Διαβάστε ὀλα κείμενα της Μαρίας Πανούτσου →

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι ελεγείες των δρόμων

31/12/2019

Τα ποιήματα
παραμένουν νέα
όταν κανείς
δεν τα διαβάζει.
Αυτό εξασφαλίζουν
οι εκτενείς
δημοσιεύσεις. 

Οι ελεγείες των δρόμων

από την σειρά των πολύ
μικρών
μυθιστορημάτων
¥

Καινούριες πόλεις
Ακούστε κύριε, ο Ρομπ είναι κατά βάθος εντάξει παιδί. Όποιον και να ρωτήσετε θα σας πει, ο Ρομπ; Ο Ρομπ δεν είναι άλλο από μικρός μου αδελφός, ναι, ακριβώς αυτό, μικρός αδελφός!

Όμως, ακόμη και τα καλύτερα παιδιά, ο Ρομπ διαθέτει ευαίσθητη και ελαφριά καρδιά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Οι ελεγείες των δρόμων»

Μπρούνο Σουλτς, Άπαντα τα πεζά

30/12/2019

Μετάφραση: Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου, από τις εκδόσεις Καστανιώτη

H πεζογραφία του Μπρούνο Σουλτς φημίζεται για την πρωτοτυπία της. Οι εξπρεσιονιστικές ιστορίες του, τοποθετημένες σε έναν φανταστικό χώρο παρόμοιο με τη γενέτειρά του, ανυψώνουν ποιητικά την καθημερινότητα στη σφαίρα του μύθου. Τα συνήθη θέματά του –ο άνεμος, ένα ρούχο, ένα πιάτο με ψάρια– εμφανίζονται αίφνης μυστηριώδη, αλλόκοτα και ικανά να φωτίσουν βαθύτερες αλήθειες. Όπως άλλωστε σημειώνει κάπου ο πατέρας, ένας από τους πιο ελκυστικούς χαρακτήρες που έπλασε ο συγγραφέας, «στην ύλη έχει δοθεί μια ατελείωτη γονιμότητα, μια ανεξάντλητη ζωική ισχύς και συγχρόνως μια γοητευτική δύναμη πειρασμού που μας παρασύρει στο να δημιουργούμε μορφές». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μπρούνο Σουλτς, Άπαντα τα πεζά»

Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: Στο φως μιας θλιμμένης μέρας

30/12/2019

Ή
Δυο λόγια
(για 2 γάτες τού δρόμου)

Τη χτύπησε ο προφυλαχτήρας
Μες στην πηχτή ομίχλη και
Έπεσε πάνω στο τοιχείο•μετά
Την έβλεπα από τον καθρέφτη
Να κοιτάζει λοξά
Ένα σπουργίτι καθισμένο στα κλαδιά•χάνοντας
Έτσι μία από τις ζωές της

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: Στο φως μιας θλιμμένης μέρας»

Σοφία Γουργουλιάννη, Το Μπαρόκ

27/12/2019

Μία γυναίκα (Γ) και ένας άντρας (Α) μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Οδηγεί η Γ.

Γ- Αυτό που μας διαφοροποιεί, ξέρετε, είναι η αισθητική μας. Ουφ, πάντα η αισθητική. Δεν συμφωνείτε;

Α- Σας διαφοροποιεί από ποιον;

Γ- Ξέρετε τώρα… Από τα ζώα. Ας πούμε, αγαπητέ, βάζω μπροστά στα μάτια του σκύλου μου δύο σκυλομπλουζάκια πλεχτά, ένα πορτοκαλί και ένα μωβ. Τη μία φορά επιλέγει το πορτοκαλί και την επόμενη το μωβ. Ενώ, εγώ, επ’ ουδενί δεν θα επέλεγα ποτέ τίποτα το πορτοκαλί αυτή την εποχή του χρόνου. Εσείς, αλήθεια, ποιο θα επιλέγατε;

Α- Ο σκύλος σας επιλέγει στην τύχη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Γουργουλιάννη, Το Μπαρόκ»

Ζωή Κατσιαμπούρα, Το πνεύμα των Χριστουγέννων

25/12/2019

Γέροι και οι δυο τους, εσχατόγηροι όπως του άρεσε εκείνου να λέει, με τα ξέφτια της λογιοσύνης του, περιμένοντας βεβαίως τις διαμαρτυρίες των εκάστοτε ακροατών («ε, μην το λέτε αυτό», «πάντως αν είστε γεροί κι έχετε το μυαλό σας», «τα γεράματα δεν είναι πια αυτό που ήταν, τώρα η επιστήμη θα μας κάνει να φτάνουμε τα 120 χρόνια»). Χαιρόταν να ακούει τέτοια και τα προκαλούσε.

Εσχατόγηροι όμως.

Με τη Βουλγάρα Καλίνκα στο σπίτι να τους φροντίζει και να τους μαλώνει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Το πνεύμα των Χριστουγέννων»

Οριάνα Φαλάτσι, «Ο άβολος Παζολίνι» — κυκλοφορεί

23/12/2019

Από τις εκδόσεις της Athens Review of Books

Οριάνα Φαλάτσι, Ο άβολος Παζολίνι, μετάφραση Κωνσταντίνα Γερ. Ευαγγέλου, πρόλογος Αλεσάντρο Καναβό, Athens Review of Books, Αθήνα 2019, σελ. 136

«Γίναμε αμέσως φίλοι, εμείς οι ασύμπτωτοι φίλοι. Δηλαδή εγώ φυσιολογική γυναίκα κι εσύ αφύσικος άντρας, σύμφωνα τουλάχιστον με τους υποκριτικούς κανόνες του λεγόμενου πολιτισμού, εγώ ερωτευμένη με τη ζωή κι εσύ ερωτευμένος με τον θάνατο.»
Οριάνα Φαλάτσι

Η σχέση ανάμεσα στην Οριάνα και στον Πιέρ Πάολο είναι από τις πλέον γοητευτικές και εκρηκτικές ιστορίες αγάπης-μίσους της λογοτεχνίας και των ηθών του ιταλικού εικοστού αιώνα. Συγγραφείς πρώτου μεγέθους, ανηλεείς μαχητές, πρόσωπα εγκωμιασμένα και μαζί λοιδορημένα από την κοινή γνώμη της εποχής, οι αντίρροπες προσωπικότητές τους δεν μπορούσαν παρά να διασταυρωθούν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Οριάνα Φαλάτσι, «Ο άβολος Παζολίνι» — κυκλοφορεί»