Αρχείο 13.2.2015
Ένας κοινωνικός άνθρωπος συνάντησε τον εαυτό του ύστερα από χρόνια αυτοεξορίας στον κόσμο. «Σε περίμενα» του είπε, ανάβοντας νωχελικά το τσιγάρο του. Όταν πέθαναν, τους έθαψαν στο ίδιο σώμα. Κανείς δεν έμαθε ποτέ ποιος είχε μιλήσει πρώτος.
Ένας δημιουργικός άνθρωπος συνήθιζε να διαβάζει πάντα δύο-τρία ποιήματα πριν κοιμηθεί έτσι ώστε ένα μέρος του εγκεφάλου του να μένει ενεργά εστιασμένο στο πνευματικό του καθήκον, ενόσω το υπόλοιπο θα υπολειτουργεί. Κάποτε αυτός ο άνθρωπος έμεινε τυφλός. Και τότε έγραψε τα καλύτερα ποίηματά του.
Ένας σοφός άνθρωπος είχε ως μότο του τη φράση: «Η χαρά και ο πόνος πρέπει να είναι αισθήματα ψηλαφιστά, να ξέρεις γιατί γελάς και γιατί κλαις· μόνο τότε θα βρεις την ευτυχία», την οποία συνήθιζε να επαναλαμβάνει καθώς φορούσε τα άσπρα του γάντια, πριν τον καθιερωμένο του απογευματινό περίπατο, καθότι γνωστός υποχόνδριος.
Ένας ιδεολόγος άνθρωπος, όταν ήταν νέος, έφτιαξε μια μεγάλη αεροστεγή σακούλα και σφράγισε μέσα της όλες του τις αλήθειες. Όταν μετά από χρόνια την άνοιξε, τις βρήκε αναλλοίωτες· ο ίδιος όμως δεν κατάφερε να αναγνωρίσει καμία.
Ένας άρρωστος άνθρωπος ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι ενός νοσοκομειακού θαλάμου. Για να περνά η ώρα του ζητούσε από τους επισκέπτες να του διηγούνται τι βλέπουν έξω από το παράθυρο, το οποίο βρισκόταν εν γνώσει του, στην πλευρά του ακάλυπτου.
*
©Σπύρος Αραβανής
φωτο©Στράτος Φουντούλης, πολλαπλό πορτρέτο αγνώστου 19ου αιών
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.