στάχτες

Αρχείο 7.2.2015

Η κυρία Ευγενία συνηθίζει τα τελευταία χρόνια να πηγαίνει κάθε Παρασκευή στη λαϊκή αγορά του Παγκρατίου, στην οδό Κρησίλα- κατά τους θερινούς μήνες. Παλιότερα πήγαινε ο άντρας της, ο Θωμάς, μα την άφησε χήρα νωρίς. Από τότε περνούσε μόνη της ήρεμα τις μέρες, μέχρι που ο γιος της μετακόμισε στο σπίτι της, στην οδό Αρχελάου, με την γυναίκα του και την εγγονή της , λόγο της κρίσης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπίζας, Το στέκι του Θανάση [2015]»

Αρχείο 6.2.2015

Λιγοστεύω. Κι αυτό είναι η πρώτη συνάντηση. Η ζωτικότητα της φθοράς είναι μια αύξηση. Το θάρρος χωρίς επιθυμία για θάρρος, είναι δύναμη που πρακτικά εξαντλεί. Αποτραβιέμαι τόσο ώστε το δικαίωμα των δύο στη μοναξιά να μην έχει όφελος. Κι όμως, να ‘μαι αδιάφορα ολόκληρος είναι περιττό. Ένα περίτεχνο “άγγιζε”, ένα “βοηθήστε με” έτσι, χωρίς δικαιοσύνη.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λουκάς Λιάκος, Καφασωτό [2015]»

Αρχείο 5.2.2015

[ορισμός επιθυμητού επιλόγου ως αρχή μιας συνέχειας]

η εικόνα

ένας άντρας μια γυναίκα υπόγειος σταθμός τρένου ταξιδιού
σύντομης διάρκειας αποβάθρες αντίθετης κατεύθυνσης
ρίχνουν ο ένας στον άλλον στραγάλια παρότι γύρω τους
υπάρχουν πιο ογκώδη αντικείμενα ικανά να πληγώσουν
ανεπανόρθωτα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, μια σκηνή [2015]»

Αρχείο 4.2.2015

ΑΝΙΣΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Μία σκέψη.
Ήρθε και δεύτερη.
Η μία σκέψη μετά την άλλη.
Δεν έμεινε χρόνος να σκεφτώ.
Μια εικόνα χίλιες λέξεις.
Ένα κομμάτι από το πάζλ μου χαμένο.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τσαμπίκα Βασιλειάδη, “Κι η δική μου πυκνότητα -για να ξέρεις- είναι υποκειμενική” -ποίηση [2015]»

Αρχείο 03/02/2015

“Ο ήρωας χαμένος ολότελα, τρέχει γρήγορα προς τα΄κει που δεν έχει φθάσει ακόμα η πόλη. Η ζωή του χύνεται στους ανέμους, με το κατάμαυρο παλτό της, τα γρήγορα βήματα της επιβίωσης.“

Ένα παράξενο διήγημα, απ΄εκείνα τα σπάνια μιας τυχαίας δημοσίευσης μιλούσε για πόλεις τέρατα. Ο ήρωας είναι γέννημα θρέμμα της πόλης. Ολόκληρη η ζωή του είναι απ΄το ίδιο υλικό. Μιλούμε για πέτρα, χάλυβα και πλαστικό. Πλέον αντιπροσωπευτικό δείγμα εκείνοι οι πυλώνες που στηρίζουν τους μοντέρνους ανεμοδείκτες των εταιρειών πετρελαίου. Οι μεγάλοι επόπτες της πόλης κοιτούν προς όλες τις κατευθύνσεις.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Αλίκη κατοικεί μόνο στα παραμύθια»

Αρχείο 02/02/2015

 «Επάνω απ’ την κλεισμένη ημέρα απόμεινε μονάχα αυτό το αστέρι σαν ένας κόμπος από σπάγκο πάνω σ’ ένα σάκο βαθύ, μαλακό, με αβέβαιο όγκο. Τάχατες τι να’ χει μέσα αυτός ο σάκος; Τι μπορείς να διαλέξεις; Θα ‘ πρεπε να κόψεις με τα δόντια ή με τα νύχια σου τον κόμπο. Τα δέκα δάχτυλα σου έγιναν αργυρά, σχεδόν χρυσά. Μήπως αυτό ήταν μές στο σάκο; (Γιάννης Ρίτσος, ‘Το τέλος μιας ημέρας’, ‘Μαρτυρίες’).

Το κείμενο αφιερώνεται στη μικρή ανιψιά μου

Οι Μαρτυρίες’ του Γιάννη Ρίτσου γράφτηκαν την δεκαετία 1957-1967, μία δεκαετία κατά την διάρκεια της οποίας επήλθαν σημαντικές αλλαγές στο ελληνικό και παγκόσμιο πολιτικό γίγνεσθαι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σίμος Ανδρονίδης, Οι ‘Μαρτυρίες’ του Γιάννη Ρίτσου»

Aρχείο 1.2.2015 «Της Κυριακής»

1
Πολλοί μιλούν. Μην τους αφίσεις έτσι
στα δυο ποτάμια μόνους τους –
δεν ξέρουν τι κάνουν.
Φρόντισε και γι’ αυτούς παρακαλώ
που σε κυττάζουν έκπληκτοι
φρόντισε πια να καταλάβουν
πόσο υπόφερες όλες τις νύχτες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μιχάλης Κατσαρός, «…μ’ ένα χαμόγελο που μέσα του γκρεμίζονταν ο κόσμος» [2015]»

Αρχείο 31.1.2015

Ξόδεψες- λέει- μιαν ολόκληρη
πεταλούδα,
για να καταλάβεις πως είναι
ο θάνατος.

Για πες,
τι συμπέρασμα έβγαλες;

Πόσα πολύχρωμα δευτερόλεπτα
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Φαινόμενο Gibbs ή σύγκλιση αναπάντητων ερωτημάτων [2015]»