στάχτες

Αρχείο 30.1.2015

ΜΗΚΟΣ ΠΕΛΜΑΤΟΣ

Τα χρόνια είναι σκυλιά
όμως σου μείνανε
στα χέρια

η ύπαρξη παίζεται για πλάκα:
με φασόλια ξερά

παρελθόν
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Γιαννίκης, Άπνοια δωματίου -ποίηση [2015]»

Αρχείο 29.1.15

Ήρθε και κάθισε σ’ ένα κοτρώνι ο ποιητής.
Δεξιά η Θεσσαλία αριστερά η Ήπειρος. Και κάτω χαμηλά η Παργινόσκαλα, με τα παιδιά τα’ αμούστακα που τα παράχωσε το τάγμα του Γαλάνη. Δίπλα στο κύμα του Ιονίου να τα νανουρίζει μισοζώντανα. Κι είναι ριγμένη πίσω του η Θεσσαλία κι η Τσαριτσάνη. εκεί η Μορφία και τα’ αδέρφια της – κλαρίτες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Δάλλας, Ρέκβιεμ [2015]»

Αρχείο 11.1.2015 «Της Κυριακής»

Βαθμίδες

1.
Ἤτανε ὅλο τὸ πρωῒ σημαιοστολισμένο
καὶ τραγουδοῦσα.
Ὁλοένα ἔρχονται πιὰ
σὰν ἀπὸ ἀνώτατο δικαστήριο
φωνές.
Ψάχνω μάταια νὰ βρῶ τὴν αἴθουσα
πρέπει νὰ μιλήσω σὲ τόσους
φίλους με τὰ αἰώνια τώρα μάτια.
Κινεῖται ὁ δρόμος πρὸς τὸ μεσημέρι. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Καρούζος, “σφάξε τὴ μιὰ ὀμορφιὰ νὰ πιεῖ τὸ αἷμα ἡ ἄλλη…” [2015]»

Αρχείο 26.1.2015

Ήτανε προχωρημένη νύχτα όταν ειδοποίησαν το πατέρα μου ότι η θεια μου η Καλή ήτανε ανήμπορη στο διπλανό χωριό. Η θεία μου η Καλλιόπη που τη λέγαμε Καλή ήτανε όνομα και πράμα, προπαντός για μένα που με αγαπούσε και δεν έχανα ευκαιρία να την επισκέπτομαι γιατί κοντά της είχα και του πουλιού το γάλα, που στη περίπτωση της θείας μου ήτανε από κατσίκα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Κυρίμης, Τα φαντάσματα [2015]»

Αρχείο 25.1.2015 «Της Κυριακής»

ΟΜΟΡΦΙΑ

Εὐγενικὸ ὅ,τι πέθανεν ἐδῶ,
ποὺ στοίχειωσε τὸ πέταγμα τῶν γλάρων.
Ἁβρὸν ὅ,τι κι ἂν πέρασε ἀπ᾿ τὸ φάρο
κι ἔζησε λίγο στὴν ὑγρὰν ὁδό,
κι ὁ ψίθυρος ὡραῖος τῶν ἐπῳδῶν,
-μνήμης ρᾴθυμο κίνημα βλεφάρων – Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Δικταίος, “σὰν ἀσκητὴς ἔλα κι ἐσὺ νὰ γείρεις…” [2015]»

Αρχείο 23.1.2015

Πιλάτοι

Δεν είμαι παρά απ’ αυτό μόνο που έρχομαι
Κάθε μέρα υπάρχοντας σε κάτι το άλλο

Αυτό που δε θα γίνω ποτέ

Απ’ αυτό είναι που είμαι φτιαγμένος
Απ’ αυτό κι έναν τρόμο Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξης Τραϊανός, Από μαγικά χαμένα ονόματα… [2015]»

Αρχείο 22.1.205

Βενετία, 1567.

To εργαστήριο του δον Τιτσιάνο Βετσέλλιο[1] έσφυζε από ζωή. Κοσμοσυρροή κανονική. Μαθητευόμενοι αλλά κι επίδοξοι αγοραστές πηγαινοέρχονταν με διαφορετικούς ρυθμούς μέσα στις αίθουσες, αλλά και έξω στη μικρή αυλή της εισόδου. Μουσαμάδες όλων των μεγεθών ακουμπούσαν σε κάθε τοίχο. Άλλοι ήταν ήδη περασμένοι σε τελάρα κι άλλοι ήταν τυλιγμένοι σε ρολά, έτοιμοι για επεξεργασία.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κατερίνα Ευαγγέλου–Κίσσα, Δομήνικος [2015]»