Αλέξης Τραϊανός, Από μαγικά χαμένα ονόματα… [2015]

Αρχείο 23.1.2015

Αλέξης Τραϊανός (1944-1980)

fav-3

Πιλάτοι

Δεν είμαι παρά απ’ αυτό μόνο που έρχομαι
Κάθε μέρα υπάρχοντας σε κάτι το άλλο

Αυτό που δε θα γίνω ποτέ

Απ’ αυτό είναι που είμαι φτιαγμένος
Απ’ αυτό κι έναν τρόμο

——————-Κι είναι
——————-Σα να ‘χεις ταχυδρομηθεί στο διάστημα
——————-Ένα φτωχό ανόητο μήνυμα
——————-Σκουριασμένος ύπνος
——————-Με τον προβολέα των θέλω
——————-Που διαλύει τα μέταλλα
——————-Γαντζώνει την αγωνία στο μυαλό

Μια πληγή δίπλα σου να την αγγίζεις
Ανάμεσα στα χόρτα και τα τροχοφόρα
Στο αλκοολικό δωμάτιο
Και τα φτηνά βγαλμένα εσώρουχα
Και να παίρνεσαι
Από μαγικά χαμένα ονόματα
Μες σ’ έναν ουρανό γεμάτο τζιν
Με τους αγγέλους του
Να μασουλάν αστέρια

——————-Σύμπαν της κίτρινης σκονισμένης λάμπας
——————-Τώρα που μου χορεύουν
——————-Τώρα που μου φεύγουν
——————-Ο κύριος Ίβνινγκ
——————-Η Εσμεράλδα ο Κουασιμόδος

Τώρα π’ ανοίγουν
Οι τελευταίες καταπακτές

Βγάζοντας νάνους
Κι ηλίθιους κι ουδέτερους

——————-Καθένας τους κι ένας Πιλάτος

——————-Όλοι τους μαχαίρια
——————-Σαπούνια κι αποσμητικά
——————-Ενώ εγώ περπατώ και θυμάμαι
——————-Παρακολουθώ πάντα
——————-Απ’ το απέναντι πεζοδρόμιο
——————-Τον εαυτό μου
——————-Δεν κοιμάμαι.

*

Φύλακας ερειπίων

Μέρες σέρνοντας πίσω τους
Άδεια περίεργα αντικείμενα

Ώστε να ζεις πάλι με πράγματα
Απ’ όπου κάποτε αναχώρησες για πάντα

Βρώμικα παγωμένα νερά
Σκόνη νεκρών αετών βαθιά
Σε τεράστια κοιμισμένα κτίρια
Το απαγχονισμένο τοπίο κι η φρίκη του
Με τους τέσσερις τοίχους του ορίζοντα
Να κλείνει το πρωινό
Γκρίζα κηλίδα μέσα στο μάτι σου

——————-Ν’ ανοίγει το καφενείο πληγή
——————-Για να μοιράσεις ξανά τα χαρτιά σου
——————-Στο τίποτα
——————-Αδόλφε παλιέ αδελφέ του Θανάτου
——————-Σε μαγαζί στη στοά
——————-Στο πάτωμα πριονίδια
——————-Και μια μαύρη γριά
——————-Μ’ έναν αργό μπόγο μοναξιάς
——————-Σε μια δίχως τέλος κι αρχή
——————-Τρίτης Κατηγορίας ιστορία
——————-Όπου εσύ πεθαμένος θαμώνας
——————-Ξύνεις τα μολύβια σου
——————-Ξύνεις τα χρόνια σου
——————-Ξύνεις τον εγκέφαλο
——————-Όλων αυτών των τρελών
——————-Να δεις αν μπορούν να ξεχωρίζουν
——————-Μερικά βασικά χρώματα

Ίσως να γράψεις το αριστούργημά σου
Σ’ ένα κοσμικό ψυχιατρείο
Να κοιτάς συνέχεια το χειμώνα

Βέβαια καθόλου παράξενο
Αφού σε τόσες περιπτώσεις
Μ’ αυτό τ’ αφηνιασμένο
Απ’ την αιμορραγία αίμα σου
Κατορθώνεις την πτώση
Έτσι
Που με τα μάτια σου της νυχτερίδας
Ακουμπάς το σκοτάδι
Και με τα δάχτυλά σου της νυχτερίδας
Περπατάς πετάς
Μέσα στις φέτες του καλοριφέρ
Που τόσα καλοκαίρια έχεις φωλιάσει

——————-Νιώθεις έτσι τον κρότο της νύχτας
——————-Ήσυχη μες στα έπιπλα πλήξη
——————-Εσύ που θα φύγεις
——————-Με τα πρώτα σκουπίδια
——————-Τ’ αποτσίγαρα τ’ άδεια μπουκάλια
——————-Τα ξεραμένα λουλούδια
——————-Φύλακας ερειπίων
——————-Βαλμένος κι εσύ σε μια νάιλον σακούλα
——————-Με μια υποψία πως κλέφτες θα έρθουν
——————-Γι’ αυτά τα λείψανα έστω
——————-Κι αυτό το μακρύ
——————-Κίτρινο χαλασμένο
——————-Δόντι του ήλιου

Από τη συλλογή Το σύνδρομο του Ελπήνορα (1984)