Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Αλίκη κατοικεί μόνο στα παραμύθια

Αρχείο 03/02/2015

fav-3

Ο ήρωας χαμένος ολότελα, τρέχει γρήγορα προς τα΄κει που δεν έχει φθάσει ακόμα η πόλη. Η ζωή του χύνεται στους ανέμους, με το κατάμαυρο παλτό της, τα γρήγορα βήματα της επιβίωσης.

Ένα παράξενο διήγημα, απ΄εκείνα τα σπάνια μιας τυχαίας δημοσίευσης μιλούσε για πόλεις τέρατα. Ο ήρωας είναι γέννημα θρέμμα της πόλης. Ολόκληρη η ζωή του είναι απ΄το ίδιο υλικό. Μιλούμε για πέτρα, χάλυβα και πλαστικό. Πλέον αντιπροσωπευτικό δείγμα εκείνοι οι πυλώνες που στηρίζουν τους μοντέρνους ανεμοδείκτες των εταιρειών πετρελαίου. Οι μεγάλοι επόπτες της πόλης κοιτούν προς όλες τις κατευθύνσεις.  Ο ίδιος  αυτός ήρωας, που όλο ξεχνιέται σε παραμύθια, σε σκοτεινές γειτονιές, πίσω από κλεισμένες πόρτες, βρίσκει το δρόμο του χάρη σ΄αυτούς ακριβώς τους θρυλικούς ανεμοδείκτες. Συχνά φέρουν ένα διακριτικό σήμα στην κορυφή τους, ένα δείγμα πως εκεί ψηλά υπάρχει ζωή. Ο ήρωας έχει ένα όνομα πολύ τυπικό. Κάτι σαν Τζέημς ή Χιου ή κάτι άλλο μονοσύλλαβο, σαν τις λέξεις του έρωτα. Περνά τις ώρες του σε παλιά, αριστοκρατικά μπαρ. Εκεί αφήνεται έρμαιο στο ποτό, ως το ξημέρωμα. Έπειτα η ίδια ιστορία. Η πόλη που κάνει θόρυβο και μετακινείται. Έφθασαν κιόλας καινούριοι εξερευνητές απ΄τις πιο βαθιές περιοχές. Ως αύριο το πρωί τ΄άδεια οικόπεδα θα ΄χουν κατακλυστεί από μεταλλικούς σκελετούς και εργάτες. Διακεκριμένα αντίγραφα χαρακτήρων τύπου Φρανκ Ο Χάρα και τη γνήσια, αντρική αυτοπεποίθηση της δημιουργίας. Την πόλη μας θα την κατασπαράξουν τα λιοντάρια. Έτσι πάντα λέει και αποχωρεί απ΄το μαγαζί και το κεφάλαιο. Μετά τον βλέπουμε ξανά μες στα φώτα του εργοταξίου, παράφορο, ένας κόντρα σ΄όλους τους θορύβους. Ε, τι τρέχει με σένα; Θες να σκοτωθείς;, και ο ήρωας γίνεται κομμάτια επειδή τόσο πολύ θέλει να παραδεχτεί την αλήθεια. Πως έφθασε ως εδώ για να πεθάνει, όπως κάνουν οι φανταστικοί γέροι τα μεσημέρια των ποιημάτων. Ο ήρωας χαμένος ολότελα, τρέχει γρήγορα προς τα΄κει που δεν έχει φθάσει ακόμα η πόλη. Η ζωή του χύνεται στους ανέμους, με το κατάμαυρο παλτό της, τα γρήγορα βήματα της επιβίωσης. Κανείς δεν μπορεί να πει πως ο ήρωας δεν προσπάθησε. Ακόμη μιλούν για εκείνο το βράδυ όταν εξημέρωνε τις μηχανές. Ακούραστη, ευγενής τάξη των θηριοδαμαστών. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως ο φόβος δεν μετρά σε τίποτε. Γιατί ο ήρωας είναι ένα πρόσωπο καθημερινό, μια απ΄εκείνες τις εικόνες που περνούν και χάνονται. Τα όνειρά του είναι ποιήματα και ίσως γι΄αυτό δεν θα΄αντέξει πολύ στο ίδιο μέρος. Έτσι γρήγορα που μας κατακλύζει η πόλη, ανακαλύπτοντας διαρκώς νέες διαδρομές ίσια μέσα απ΄τα μάτια μας σε μια προέκταση παρόμοια με τη ζωή μας. Ο ήρωας αγαπά τρελά τις ιστορίες της Αλίκης και συχνά τις εξιστορεί με πάθος σε μυστικές αυλές και ανυποψίαστους θαμώνες. Μάλιστα ψηλά πάνω ακριβώς απ΄την καρδιά του έχει γραμμένο τ΄όνομά της. Στα πόδια της πέφτει το χάραμα, ζητώντας να τον λυπηθεί. Όμως η Αλίκη κατοικεί μόνο στα παραμύθια. Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν και αφήνουν τις νύχτες ένα φανάρι απ΄ έξω στις μάντρες. Και αν κανείς μας είδε ποτέ την Αλίκη ή κρατούμε σε τόπο μυστικό το σπασμένο ψαθάκι απ΄το πανέρι της, αν όλα αυτά συμβαίνουν τότε εγκαταλείπουμε για πάντα τον μικρό θησαυρό μας. Τέτοια πράγματα μπορεί να λυγίσουν την καρδιά του, να την γλυκάνουν. Η νύχτα είναι δύσκολη, γεμάτη τρόμο και έρωτες και ανυπολόγιστες εμπειρίες. Ποτέ δεν κοιτά στα μάτια ο ήρωας. Τα καλοκαίρια ξεκουράζεται στους εθνικούς κήπους φτιάχνοντας τ΄αρχικό της γράμμα. Με πέτρες, όλο και μεγαλύτερο, ίσαμε την ώρα που θ΄ακουστεί η βοή της πόλης και με την παρουσία του πλήθους καταλυτική, καθολική θα λέγαμε ο ήρωας ανατρέπει τα δεδομένα και κατορθώνει ν΄ακουστεί μες στους θορύβους. Ένα τελείως αταίριαστο υλικό μέσα του τον καθιστά εχθρικό στον χάλυβα και την πέτρα και θα ΄δινε τα πάντα να σταματήσει για πάντα τους ανεμοδείκτες των εταιρειών πετρελαίου και ακόμη καλύτερα να διακόψει τα σήματα που ραγίζουν τη νύχτα.

Ο ήρωας πεθαίνει στο τέλος του βιβλίου. Τον αντικρίζουμε, όμορφο μ΄ένα τρόπο πρωτίστως θεωρητικό,   στον πιο ψηλό λόφο. Όλες οι μεγάλες πόλεις, ξέρεις περιβάλλονται από υψώματα και εμπόλεμη ιστορία, συλλογιζόταν σ΄αυτό το τελευταίο όριο. Νηφάλιος, σε μια εξεζητημένη γωνία λήψης, έτσι που να μην φαίνονται παρά δυο κόχες κόντρα στον κόσμο και πίσω το πλήθος που τον καταχειροκροτεί στην πιο μοναχική στιγμή της ιστορίας.

*

©Απόστολος Θηβαίος
φωτο©Στράτος Φουντούλης, “Druivenfest” -Γιορτή του σταφυλιού -Hoeilaart, Bruxelles 2013

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε