στάχτες

Τὸ παρὸν ψηφιακὸ βιβλίο διανέμεται ἐλεύθερα στὸ διαδίκτυο ἀπὸ τὸν δημιουργό του, ὑπὸ τὴν ἀκόλουθη ἄδεια: Creative Commons

Σχόλια σὲ φωτογραφία

Μὲ τὴν πλάτη στὸ δέντρο,
βρῆκα σημεῖο ζωῆς κι ἀκούμπησα.
Ἡ ὑπόλοιπη φωτογραφία
παρκαρισμένα αὐτοκίνητα καὶ μοτοσυκλέτες.

Ἴσα ποὺ χωράω στὸ σοκάκι,
ἄνθρωπος μονάχος καὶ μηχανήματα.

Προσπαθῶ νὰ σὲ κοιτάξω σαστισμένος
ὅπως κοιτάζει τὸ ἄπειρο ὁ φυλακισμένος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θοδωρής Βοριάς, Χαμένες ψηφίδες 2 ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

ή
Οι άπληστοι πιανίστες δεν έχουν τέλος καλό

Το μαγαζί ήταν χωρισμένο στα δύο. Από τη μια πλευρά η παρέα του Γουίλ «Ντόλαρ» Χαρτ του Πρεσβύτερου. Και από την άλλη οι Γκιλέσπι, μεθυσμένοι ως τον λαιμό, όλοι τους με πελώρια κορμοστασιά, ικανοί να ξεκολλάνε από τις λάσπες ακόμη και ένα ασάλευτο βόδι. Ήταν η παραμονή της πρωτοχρονιάς και δεν έλειπαν τα κεράσματα. Πότε από τον κουρέα στον υπεύθυνο του τηλέγραφου και από τον υπεύθυνο των ζωοτροφών προς τον ίδιο τον Γουίλ, αφού κάποτε τα δυο τους είχαν ξεπαστρέψει όλες τις τράπεζες στα δυτικά. Πέραν αυτών, όμως, ουδέν άλλο από το μέτωπο του μπαρ, «Σουηδέζα» που το έτρεχε μια αληθινή Σουηδέζα, απροσδιορίστου ηλικίας, φτιασιδωμένη με μια ολόκληρη παλέτα από χρώματα που δεν την έκαναν πιο όμορφη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Ανταπόκριση από μια παραμονή»

Ο όχλος σ’ όλους τους τόπους και σ’ όλες τις εποχές δεν αφουγκράζεται τα κελεύσματα των καιρών γιατί γεννιέται και πεθαίνει μέσα σ’ έναν απερίγραπτο ψόφο που ο ίδιος προκαλεί.

⁕

Όσοι ισχυρίζονται ότι τ’ ανθρώπινο γένος έχει προοδεύσει ηθικά, ξεχνούν ότι η πρόοδος αφορά μόνον στις τεχνικές προσποίησης, απόκρυψης και καμουφλαρίσματος που ‘χει αναπτύξει περίτεχνα ο άνθρωπος.

⁕

Την αλήθεια πρέπει να την τρίβεις σαν το υαλόχαρτο στα μούτρα του άλλου μέχρι να ματώσουν. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Σπάσματα»

«Μα σκέψου, στα δώδεκα μου χρόνια να μ’ αρπάξουν απ’ τον Πύργο, από τα γύρω μου κι απ’ ότι πιο πολύτιμο είχα τότε και να με κάνουνε κυρία Λίντον, γυναίκα ανθρώπου ξένου, αποδιωγμένη απ’ τον παλιό μου κόσμο! Βλέπεις τι φοβερό που ήτανε… Κι ας κουνάς το κεφάλι σου, Νέλλυ, φταις λίγο κι εσύ γι’ αυτά όλα. Θα ‘πρεπε να μιλήσεις στον Έντγκαρ, στ’ αλήθεια, και να τον αναγκάσεις να μ’ αφήσει ήσυχη… Ω, κλαίω ολόκληρη! Θα ‘θελα να ‘μουν έξω τώρα! Να ‘μουνα ξανά ένα κοριτσόπουλο, άγριο και θαρραλέο και λεύτερο, να γελάω με τα πειράγματα και τις προσβολές των άλλων, αντί να μου φέρνουνε την τρέλα! Γιατί τάχα άλλαξα έτσι; Γιατί το αίμα μου ανάβει σα μου πουν δυο λόγια; Ω, είμαι σίγουρη πως θα ξαναγινόμουν όπως πριν, αν ξαναβρισκόμουν ανάμεσα στα ρείκια του βουνού μου! Άνοιξε το παράθυρο, έτσι, ορθάνοιχτο! Στύλωσε το ανοιχτό! Γρήγορα! Γιατί δεν κουνιέσαι;» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Emily Brontë, Η αγάπη μου είναι σαν το φύλλωμα του δάσους»

Σε μετάφραση της Μαρίνας Κουνεζή, από τις εκδόσεις της Athens Review of Books, με Πρόλογο του Μάριο Βάργκας Λιόσα. Επίμετρο: Η «Μποβαρύ» του Σαρλ Μπωντλαίρ.