στάχτες

Denis Lacorne, Τα όρια της ανεκτικότητας. Οι αξίες του Διαφωτισμού και ο φανατισμός― Μετάφραση: Μαρία Παπαηλιάδη. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης.

Τα όρια της ανεκτικότητας τιμήθηκαν το 2017 με το Βραβείο Montyon της Γαλλικής Ακαδημίας

Η σύγχρονη ιδέα της ανεκτικότητας απέναντι στις πεποιθήσεις και τις αντιλήψεις των άλλων ως στάση που συµβάλλει στο κοινό καλό εµφανίστηκε την εποχή του ∆ιαφωτισµού, ύστερα από αιώνες θρησκευτικών πολέµων. Αφού την ανέπτυξαν µεγάλοι στοχαστές όπως ο Τζων Λοκ και ο Βολταίρος, κέρδισε σταδιακά έδαφος και ρίζωσε στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αµερική. Ωστόσο, µε την επανεµφάνιση του φανατισµού και της τροµοκρατίας, η θρησκευτική ανεκτικότητα αµφισβητείται πλέον ευθέως από µια φοβισµένη κοινή γνώµη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Denis Lacorne, Τα όρια της ανεκτικότητας ―κυκλοφορεί»

Από τις ΑΩ εκδόσεις, 2021

― εκτελέστηκαν
Και ολημερίς και ολονυχτίς στήθηκαν παρακλάδια για να σταθούν προπύλαια γερά και
σαστισμένα
ερμητικά σαν το νερό που στέκει παγωμένο
και
δυνατά στα ονείρατα αυτών που δεν κοιμούνται.
Κατά σειρά και καθ’ ομοίωση ποτίσαν αναμνήσεις
να εκτελεσθούν, να μη δοθούν,
να μακροημερέψουν.

*

― τα σημεία
Δυσκολεύομαι με τα σημεία στίξης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Αθανασόπουλος, Εγκαίνια ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Από τις εκδόσεις Άπαρσις

– Επιθυμώ να δω με ποιόν μιλάω…
– Επιθυμώ να δω σε ποιόν μιλάω με τι από αυτόν μιλάω…

Ο γραπτός λόγος στο διαδίκτυο εγκαινίασε μια λαμπρή (ή μήπως όχι; εν πάση περιπτώσει, πολύ ωφέλιμη για την λογοτεχνική μας διερεύνηση), δυνατότητα επιστολογραφίας σε άμεση (αντ)απόκριση, πράγμα πολύ δελεαστικό για την εκδήλωση και μεταφορά του μηνύματος της ερωτικής επιθυμίας, στην σύγχρονη εποχή. Περισσότερο ορμέμφυτη, ενίοτε πεπλοφόρος, χωρίς καθόλου όμως να στερείται εντάσεως, η Επιθυμία, διανύει σε χρόνο dt την απόσταση, μέχρι να φτάσει στο αγαπημένο υποκείμενο. Έτσι, δεν χρειάζεται κάποιος να περιμένει εξουθενωτικά, τον άλλοτε ακριβοθώρητο ταχυδρόμο ή ανυπόμονα, το αγαπημένο πλάσμα να τηλεφωνήσει, κι ούτε κάνει διαφορά, μία πένα στο χαρτί που φλέγεται και σπάει ή το πληκτρολόγιο που αχρηστεύεται, άδοξο «θύμα» της ορμής των δακτύλων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ξένια Πολίτη, e-ερωμένη του Σέρφερ ―κυκλοφορεί»

Από τη σειρά Aldina των εκδόσεων Gutenberg―μτφρ., Ορφέας Απέργης, Νοέμβριος 2021

Νύχτα σ’ ένα λιμάνι της Ανδαλουσίας. Δύο παλιοί φίλοι, άνθρωποι του υποκόσμου, περιμένουν με αγωνία ένα πλοίο από την Ταγγέρη. Μια χαμένη αγάπη, μια κόρη εξαφανισμένη…, η ζωή τους έχει έρθει τα πάνω κάτω –άραγε υπάρχει κάτι που μπορεί ακόμη να σωθεί; Κατά την πολύωρη αναμονή τους ανατρέχουν στο κοινό τους παρελθόν, σε ιστορίες βίας και ρομαντισμού, σε λάθη, έρωτες, αμοιβαίες υποχωρήσεις και προδοσίες.

 «Ο Τσάρλι και ο Μορίς, ένα δίδυμο βγαλμένο από τις σελίδες ενός κλασικού πεζογράφου», όπως γράφει ο μεταφραστής του βιβλίου Ορφέας Απέργης, «δυο Ιρλανδοί μάγκες που ο χρόνος δεν υπήρξε μαζί τους ευγενικός, ανίκανοι να ζήσουν για πολύ εντός νόμου, δικολάβοι, εριστικοί, με όλη τη μελαγχολική θυμοσοφία, σχεδόν αξιαγάπητοι». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Kevin Barry, Νυχτερινό πλοίο για Ταγγέρη ―κυκλοφορεί»

Του ©Θάνου Μ. Βερέμη

Mία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του περιοδικού «Athens Review of Books» είναι η δημοσίευση της αλληλογραφίας Αδαμάντιου Κοραή και Θωμά Τζέφερσον, του ριζοσπάστη τρίτου Προέδρου των ΗΠΑ (Νοέμβριος 2021). Ο Περικλής Βαλλιάνος σχολιάζει με ευστοχία τη μετάφραση των επιστολών προσφέροντας έτσι το σημαντικότερο εύρημα στον πανηγυρισμό των 200 ετών από την Ελληνική Επανάσταση. Η πολύτιμη για την ιστορία του Διαφωτισμού αλληλογραφία ήταν άγνωστη στο ελληνικό κοινό και προσφέρει την εικόνα της συγγένειας ανάμεσα στην υπερατλαντική επανάσταση και εκείνη της βαλκανικής επαρχίας.

Η αλληλογραφία αρχίζει όταν ο Κοραής ήταν 75 ετών και ο Τζέφερσον 80 ετών. Ο δεύτερος είχε ολοκληρώσει τις δύο προεδρικές θητείες του και ασχολήθηκε με την οργάνωση του πανεπιστημίου της Βιρτζίνια. Το επίγραμμα που βρίσκεται χαραγμένο στο μνήμα του συνέταξε ο ίδιος: Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η αλληλογραφία Κοραή – Τζέφερσον (1823-25)»

από τις εκδόσεις Άγρα, σε μετάφραση του Ανδρέα Αποστολίδη και συνοδεύεται από ένα επίμετρο του μεταφραστή και εργοβιογραφία του συγγραφέα.

« Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στο Βερολίνο της Γερμανίας κάποιος ονόματι Αλμπίνους. Επρόκειτο για πλούσιο, αξιοσέβαστο, ευτυχισμένο άνθρωπο. Μια ωραία μέρα εγκατέλειψε τη σύζυγό του για χάρη νεαρής ερωμένης. Ήταν ερωτευμένος· όχι όμως κι εκείνη. Η ζωή του τέλειωσε σε πλήρη καταστροφή. Αυτή είναι όλη η ιστορία διατυπωμένη σε λίγες γραμμές, που θα μας αρκούσαν αν δεν υπήρχε το όφελος και η απόλαυση της διήγησης. Και παρότι μια ταφόπετρα, τυλιγμένη στα βρύα, έχει άφθονο χώρο για να περιλάβει τη συντμημένη εκδοχή μιας ανθρώπινης ζωής, η έκθεση της λεπτομέρειας είναι πάντοτε ευπρόσδεκτη ».

ΣΕ ΜΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟ Ο ΝΑΜΠΟΚΟΦ εκσφενδονίζει τον αναγνώστη σ’ αυτόν τον ωμό απολογισμό του ερωτικού εξευτελισμού και της ταπείνωσης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Vladimir Nabokov, Γέλιο στο σκοτάδι ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»