Γιάννης Υφαντής, «στο σκοτάδι: Σκοτάδι» [2014]

Από το χαμένο αρχείο 4.4.2014

Η προσευχή του ποιητή

1.
Όπως η Ίσιδα κομμάτι το κομμάτι
του Όσιρι συγκέντρωνε το σκόρπιο σώμα
έτσι κι ο ποιητής λέξη τη λέξη συγκεντρώνει το κορμί του.

2.
Δεν είναι ανάγκη τα κομμάτια μου ένα ένα να μαζέψεις·
το όνομά μου* μόνο αν θυμηθείς, ώ Ίσιδα, θα μ’ αναστήσεις.

3.
Πως γίνοντ’ όλα από μόνα τους στον έρωτα.
Έρχονται οι λέξεις από μόνες τους
έρχονται οι λέξεις γύρο απ’ τον πυρήνα τους
σαν τους πλανήτες γύρο από τον ήλιο.

Όταν δεν αγαπώ δεν είμαι ήλιος.
Όταν δεν αγαπώ χάνω το κέντρο μου
λύνεται η τάξη των πραγμάτων και τα πράγματα σκορπίζουν.
Τίποτε πια δεν γίνεται από μόνο του.

Όταν δεν αγαπώ δεν έχω κέντρο.
Όταν δεν αγαπώ είμαι σκορπισμένος.

Γράμμα το γράμμα συλλαβή τη συλλαβή λέξη τη λέξη
μάζεψε τα κομμάτια μου ώ Ίσιδα, κάνε με σώμα
λούσε με πάλι στων πραγμάτων την αυγή.

*Μ’ όλα που γράφω προσπαθώ να γράψω τα’ όνομά μου

Μυκήνες

Φτάνουμε μεσημέρι κι ανεβαίνουμε
προς τα παλάτια του Αγαμέμνωνα
τη στέρνα και τα’ αρχαία μαντρειά. Περνώ
την Πύλη των Λεόντων, πάντα
για τελευταία φορά.
Ηρωικές μεγάλες πέτρες. Κι όμως
η Ανατολική τους Πύλη δείχνει πω
οι ήρωες πάνω κάτω είχαν το μπόι μου. Ω ήλιε
πανάρχαιη χρυσή μου προσωπίδα, βγάζω σε
και μπαίνω στον πελώριο τάφο εδώ και προχωρώ
και διακρίνω δεξιά καινούργια πύλη πιο μικρή και σταματώ
και καθρεφτίζομαι
———στο σκοτάδι: Σκοτάδι

[Περιοδικό «Λέξη», τεύχος 9, Νοέμβρης 1981]

ΠΕΡΙΛΥΠΟΣ ΕΣΤΙΝ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΕΩΣ ΘΑΝΑΤΟΥ

Γιατί σ’ αυτό το αρχαίο αγγείο αγαπιούνται τόσο όμορφα δυο σώματα
περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου.

Γιατί σε τούτο το μοτέλ ένα ταξί δαγκώνει αυτό το φέρετρο σα νά ’ναι πούρο
περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου.

Γιατί τα σκαλοπάτια ετούτα κατεβαίνουν μέσα στον καθρέφτη φτάνοντας εκεί
που ’ναι θαμμένο το προφίλ του φεγγαριού
περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου.

Γιατί στον κόσμο τούτο όλοι έχουνε το σπίτι τους κι εγώ είμαι ο ξένος που
’χει χάσει
τη φυλή του και το δρόμο του
περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου.

Γιατί περιπλανιέμαι έξω από τη μήτρα σου κι έξω απ’ τον τάφο μου
περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου.
Περίλυπος εστίν η ψυχή μου έως θανάτου.

[Από το ιστολόγιό του ποιητή «Αχ»]

©Γιάννης Υφαντής
φωτο©Στράτος Φουντούλης, “πεζοδρόμιο” Βρυξέλλες 2206

vintage_under2

Βιογραφικό: Ο Γιάννης Υφαντής γεννήθηκε στη Ραΐνα Αγρινίου το 1949. Σπούδασε νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας, αρχαιολογίας και αστρονομίας. Από το 1977 μέχρι το 2009 εκδόθηκαν τα βιβλία του: “Μανθρασπέντα”, ποιήματα, 1977, “Μυστικοί της Ανατολής”, 1980, 1989· νέα, πληρέστερη, έκδοση 2000 (μεταφράσεις Σούφι, Ινδουιστών, Ταό και Ζεν ποιητών), “Αρχαία Έδδα”, 1983 (μετάφραση της αρχαία ισλανδικής Έδδας που περιλήφθηκε, αργότερα, στο βιβλίο του “Ο κήπος της ποίησης”), “Ο καθρέφτης του Πρωτέα”, ποιήματα, 1986, “Αθανάτου μνήμης σημεία” (ποιητικα φιλοσοφικά δοκίμια για τον Οιδίποδα και το Μαντείο των Δελφών), 1987, “Ποιήματα κεντήματα στο δέρμα του διαβόλου”, ποιήματα, 1988, “Ναός του κόσμου”, ποιήματα, 1997, “Ο κήπος της ποίησης”, 2001 (4.000 χρόνια ξένης ποίησης), “Αρχέτυπα”, 2001 (συνθέσεις από φωτογραφίες, ζωγραφιές και χειρόγραφη ποίηση), “Το ιδεόγραμμα του φιδιού”, 2003 (φιλοσοφικά δοκίμια, συνεντεύξεις, θρύλοι και η ερμηνεία τους, όνειρα και η ερμηνεία τους, πραγματικά περιστατικά, μηνύματα στο κινητό), “Έρως ανίκατε μάχαν”, ποιήματα, 2004, “Οι μεταμορφώσεις του Μηδενός”, εκδ. Άγκυρα, 2006· β’ έκδοση, εκδ. ΑΧ, 2009 (όλες οι ποιητικές συλλογές μαζί με τα ανέκδοτα ποιήματα σ’ έναν τόμο). Είναι υπό έκδοση η ανθολογία του “Στις αμμουδιές του Ομήρου” (3.000 χρόνια ελληνικής ποίησης).

Για περισσότερα εργοβιογραφικά στοιχεία στη biblionet.gr –και στον ιστότοπο του: www.yfantis.gr