Λουκάς Λιάκος, “αν η υπόσχεση είναι ειρήνη που δανειζόμαστε” -ποίηση [2014]

Αρχείο 22/10/2014

I
τα ‘χω ξεχάσει όλα
τους αργούς ελαιώνες
το κύκλο του χειμώνα

οι εξορμήσεις στον ήλιο

όλα είναι μια κίτρινη φωνή
ένα θηρίο τόπος

II
ό,τι ακούγεται είναι γυμνό
αν ο ουρανός δε χρειάζεται
αν η υπόσχεση είναι ειρήνη που δανειζόμαστε
αν το απόψε είναι έγνοια ή κύρηγμα
αν η σημασία σου τρέμει
κατεστραμένη για όσο σε κράτησα

βουβαίνω

γι’ αυτό που βρίσκεσαι

III
είμαι από σάρκα και οστά
ενοικιαζόμενο δώμα
ήχος και φως που δυναμώνει
είμαι κάτι απλό
δουλεύω
γι’ αυτά που δε πρόκειται να γίνουν

IV
πρέπει να ρέει
αυτό που παράγεις
αγάπησα το βράδυ που περιστρέφεις
αγάπησα το σύντομο
το φίλησα
ήταν ο τελευταίος πόνος
μια λευκή στιγμή
θλιβερή σαν την αγκαλιά σου
που τρέμει

ξεχνώντας

ικανοποιήθηκα