Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Θα ‘ρθει καιρός [2015]

Aρχείο 28.4.2015

fav-3

Κατερίνα Γώγου, αγρύπνια

Ηθελα αυτός ο τίτλος να συνοδεύεται απ΄ένα μεγάλο, εκθαμβωτικό ερωτηματικό. Σαν τα υγρά των μηχανημάτων που φροντίζουν τα σίδερα στα πολύ μεγάλα βάθη. Όμως από σεβασμό στην Κατερίνα, δεν το κάνω. Ίσως επειδή αν αφήσει κανείς μερικά χρόνια να περάσουν, τότε αυτή η πατίνα αρχίζει ν΄αποκαλύπτει τη ζωντανή ποσότητα των τραγουδιών. Έτσι θα τα λέμε από εδώ και πέρα, όπως φωνάζουμε έναν φίλο με τον τρόπο που τον θυμόμαστε ή τον αγαπάμε σε στιγμές προσωπικές.

Λοιπόν, μετά από λίγο καιρό τα ποιήματα της Κατερίνας Γώγου γίνονται οικεία πράγματα.Όπως πεθαίνουν τα ράφια, τα βιβλία, οι εραστές και αφήνουν το σημάδι τους πιο καθαρά. Επειδή η Κατερίνα έστειλε στο διάβολο, όπως της άρεσε να φωνάζει όταν πονούσε, -όπως την εξαντλούσε τώρα το ξέρω-, γεωμετρίες, χρώματα, σκληρές επιφάνειες, σχήματα, αλφάβητα και κώδικες. Κρατώντας μονάχα την πίεση μιας ατμόσφαιρας, καθώς η πόλη περνά στην ιστορία μαζί με χιλιάδες, άλλες μοναξιές.

Οι φίλοι της τρέχουν με πενηνταράκια, κλέβουν αυτοκίνητα, κατακτούν τις λεωφόρους ευτυχισμένοι σ΄ατέλειωτα χιλιόμετρα, χτυπούν με γροθιές την εποχή, γίνονται προφήτες. Η Κατερίνα είναι το σπάνιο υλικό του τραγουδιού, η ζωντανή ποσότητα που δραπετεύει απ΄τον κόσμο, με θεαματικό τρόπο, απεγνωσμένη.

Έλεγες, είναι ψέμματα, έφτιαχνες φαντασιώσεις επειδή ήταν στιγμές που δεν μπορούσες άλλο και ήθελες εκείνες τις λεπτές, προσωπικές διαφορές που κάνουν τα τα ποιήματα και τα μάτια να παρεκκλίνουν σε μια ανείπωτη ευτυχία. Κυκλοφορείς στα επισκεπτήρια, ζεις τις Κυριακές στα γήπεδα, τα προαύλια, όπου ζουν όλοι αυτοί οι μόνοι, στο φως του πρωινού. Μες στους θορυβώδεις αιώνες, ανοίγεις τέρμα την ένταση, τίποτε τ΄ανθρώπινο δεν πιστεύεις. Τίποτε δεν θες να γνωρίζεις για τα παλιά Κατερίνα, αφού είναι τόσο δύσκολος αυτός ο καιρός και χρειάζεται κουράγιο για να εξαντληθείς.

Είναι σουγιάδες και εννοούσε πρώτα για κείνη. Και όμως άντεξε να πει πως θα ΄ρθει καιρός. Το υποσχέθηκε σε όλες τις Μαρίες. Ονειρεύτηκε αυτό το  καλύτερα των παιδικών παραμυθιών.

Δεν έχει κανείς να γράψει τίποτε για την Κατερίνα. Αν υπάρχει αυτό το κείμενο, είναι επειδή συμφωνεί μαζί της  μ΄όλο το σφυγμό του.

Εσύ είσαι η ελπίδα, είπες , δεν αναρωτήθηκες ούτε στιγμή μες στο ποίημα σου. Έκαψες τ΄όνομά σου για χάρη των παιδιών, για τη δική μας χάρη και ανώνυμη σπέρνεις τ΄όνειρο σε ψυχές εφηβικές. Σ΄όσους αντέχουν Κατερίνα, να μας κοιτούν, -στο είπα Κατερίνα-, με μάτια παιδικά, πυριφλεγή.

*

©Απόστολος Θηβαίος