Ουρανία Βασιλάτου, “αποχαιρετώ τα λιγοστά μέρα με τη μέρα” -ποίηση [2015]

Αρχείο 11.9.2015

fav-3

ΑΠΑΙΤΗΣΗ

Βδέλλες κολλημένες απάνω μου.
Ρουφούν κάθε ίχνος αίματος.
Αφόρητος ο πόνος.
Το δέρμα ασφυκτιά.
Ο εγκέφαλος πάει να εκραγεί,
πνίγεται στις ίδιες του
τις σκέψεις
ψάχνοντας τρόπους
να σωθεί.

Τα χέρια
με δύναμη σκίζουν
τη σάρκα.
Κι όμως δε φεύγουν.
Παίρνουν πνοή από μένα.
Εκείνες ζουν.
Χαρά λαμβάνουν.
Εγώ απλά αποχαιρετώ
τα λιγοστά μέρα με τη μέρα.

Απαιτώ πίσω τη ζωή μου.
Την ανάσα μου.
Όχι άλλο χρόνο
σε στερητικό σύνδρομο
να εκλιπαρώ το δίκιο μου.

Γεννιέμαι από πατέρα.
Τίκτομαι από μητέρα.
Υπάρχω και γω
κάπου πάνω σ’ αυτήν
την άτακτη,
καθορισμένη κι ορισμένη
από άλλους ζωή.

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ.
ΟΒ 1/9/15

fav-3

ΜΕΘΥΣΟΣ

Μέθυσος κατάντησα,
εσένα να βρίσκω
λόγους να γιορτάζω
πίνοντάς σε
γουλιά.. γουλιά.
Ξερά,
σκασμένα
χείλη.
Το στόμα πικρό,
στυφό
μέχρι να σε γευτώ.
Γεμίζω ποτήρια
με τη μορφή σου,
το άνυδρο σώμα
να αναζωογονηθεί.
Η δίψα
στιγμή δε φεύγει.
Επιτακτική ανάγκη
το ίδιο πιοτό
κάθε μέρα να με βρέχει.
Ειδάλλως
παράφορα ικέτης
γίνομαι
έστω για μια σταγόνα.
Έστω μία….
Ας μη πέσει κάτω….
ΟΒ 31/8/15

fav-3

ΛΑΘΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Είδα το φως του ήλιου,
σκοτεινό.
Το φύσημα τ’ ανέμου,
δυσωδία.
Το γάλα που με έθρεψες,
ξινό.
Όσο οξυγόνο εισπνέω,
δηλητήριο.
Χρώματα που θωρώ,
ξεθωριασμένα.

Πρόσωπα που γνωρίζω,
ψεύτικα.
Φιλία και σεβασμός,
ανύπαρκτος.
Η αγάπη που μου χάρισαν,
κάλπικη δεκάρα.
Χέρια που απλώθηκαν,
κομμένα.
Αξίες και διδαχές, κληρονομιά βαριά,
κολλημένες στο βούρκο.

Όλα ανάποδα.
Αντίθετα στο ρεύμα
μου μέλλε να πηγαίνω.
Κόντρα στα κύματα,
δίχως σωτηρία
από σίγουρο πνιγμό.
Σε άλλο κόσμο, ζω.
Το ίδιο όνειρο, εφιάλτης,
σε καθημερινή παράσταση.

Και συ Γη
αφού γυρίζεις,
σε μια στροφή,
τίναξε την ασχήμια.
Να σκορπιστεί στο πουθενά.
Μου το χρωστάς.
ΟΒ 3/9/15

 

*
©Ουρανία Βασιλάτου
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com -”A Brussels night” 2012

vintage_under2