Ολβία Παπαηλίου, Αγγελουργίες [επιστολή Δωδέκατη]

Αρχείο 14/06/2016

favicon

“Αγαπημένε εν Υψίστοις Πατέρα του Φωτός –
Σήμερα, μέρα των Αγγέλων Σου: έρχονται, καταφθάνουν πέφτοντας στο τζάμι μου, μένουνε μια στιγμούλα ξαφνιασμένοι από τη δύναμη της κρούσης τους, τινάζουν τα φτερά – τότε ο κόσμος πάντοτε μυρίζει λεμονανθούς και τροφαντές γλυστρίδες που ολισθαίνουν. Οι αφηρημένοι, οι πολεμιστές, και το αγοράκι που έγινε ήρωας σπασμένου παρελθόντος, κι εκείνοι οι άγγελοι με το ανισόρροπο χαμόγελο το πράσινο τσουλούφι, κι όλοι αυτοί που μεγαλώνοντας θα γίνουνε Αρχάγγελλοι μα τώρα έχουνε ακόμα στα σγουρά τους τα πιο χλωρά κι αφυπνισμένα μικροκέρατα – Σας Αγαπώ Εκ Βάθους της Καρδίας, όλα για όλα παίζονται τα ζάρια μας ριγμένα, και μεν η αγκάλη περιορισμένη, αλλά αυτή η έρμη η αντλία μου του αίματος δουλεύει εντατικά και για τη χάρη σας ανέμελα πάντοτε θα ξοδεύεται.”

Αυτό ήταν η προσευχή του πρωϊνού, και ύστερα και συνεχώς ήταν αγάπη. Και θα μπορούσα να κάνω ένα χάρτη της αγάπης όπως πεδίο, όπως σταγόνες της βροχής μέσα στη λίμνη, όπως αστέρια στο στερέωμα κι όπως η Άσπρη Γάτα, και η γατούλα μας που τη λέγαμε Πούσι (κι εδώ φτάνει το κλάμα σαν ανάσα, και θέλω όλες τις παρηγοριές, και ευτυχισμένοι οι Θεοί που τις αφήνουνε να έρθουν κατρακυλιστές προς τη μεριά μου). Λυγίζω από την αγάπη τη ζεστή και χρυσαφένια ή και μελοπορτοκαλιά πορτοκαλένια, και τις χρυσές τις φλούδες του Χρυσόμηλου τις ξεφλουδίζω όπως προσευχή για όλους τους Θεούς και για τον ένα. Αγαπημένε μου, ασκούμαι εις τη διάλυση, κυρίως δε την ανασυγκροτούμενη. Το θαύμα το μικρό και το Μεγάλο. Είμαι σε μια ζωή, και σε μια άλλη, και σ’ όποια άλλη θέλεις να με στέλεις. Και σε Εσέ πιστεύω, και σ’ όποιον άγγελο μου έδωσες στο δρόμο μου, όπως και στους αγγέλους τους δικούς τους: έχει το σύμπαν μου κατοικηθεί από το έλεός σου κι ας είσαι, όπως λένε, ανελέητος. Αγάπη μου, φωνή από το πάντα, λάμψη καθρεφτισμού που θρυμματίζεται επ΄άπειρον, ως ηλιαχτίδα σας φιλώ. Ενδέχεται ετούτη η επιστολή να είναι, τελικώς, η τελευταία. Η ύπαρξη είναι για να αλλάζει και ταυτοχρόνως  και εσένα και εμένα να αλλάζει. Για χάρη του Γιαχβέ, για Κάθε Μύθο που μες στο Σύμπαν μου ήρθατε και σαρκώσατε, για τη μεγαλοσύνη σας να προστατεύετε τις πολλαπλές ζωές μου – αξίζουνε οι σιωπηλές οι προσευχές, η επιστροφή στη χώρα που τη λένε Εμπιστοσύνη: εκεί που ένας άλλος από τους άγγελους μου λέει ένα ακόμα μυστικό, ετούτη τη φορά το μυστικό ενταφιασμού. Έμεινα μόνος με τον τσόγλανο, μου είπε, και τ’ άνοιξα το πεθαμένο στοματάκι – μ’ έβλεπε και ο νεοκόρος με το μάτι μισιασμένο, καλό είναι να τα ΄χουμε καλά με τους Θεούς, ήταν και το παιδί ακόμα ανήλικο, έπρεπε να πληρώσω το βαρκάρη.

Θέλω να πω, ήρθε με βρήκε και του έλεγα παραμυθίες της Κυράς μου Περσεφόνης, όπου, το ξέρουμε, πηγαίνει κάθε βράδυ, περιπολεί ανάμεσα σε τέσσερις νυχτερινές της αγρυπνίες – σα στοργική η νοσοκόμα του πυρετού – κάποτε ήμουνα στη θέση της κι εγώ, με τραυματίες. Τώρα, όπως μου τα ορίσει ο Θεός που αγαπώ – κι αν θέλεις να σου γράφω, θα σου γράφω – κι αν θέλεις πια να πάψω, να χαθώ, να σβήσω (αν θες, ακόμα) στην αγάπη…

*

© Ολβία Παπαηλίου, 2013
Η φωτογραφία είναι από τη συλλογή της συγγραφέα

Οι προηγούμενες επιστολές:

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε